Proodos

Dinleme Parki

2009-04-11T16:27:00.000+04:00

6 ay geçti Blogger'ın beni fitil ettiğinden bu yana. Kriz sebebiyle işlerimin yoğunluğu, keza bana sitenin kurulması konusunda yardım eden dostum İlke'nin yoğunluğu derken koskoca yarı yıl geçti. Ama en azından bir yerlere gelebildik.

Uzun lafın kısası Proodos artık resmen Dinleme Parkı olarak hayatına devam edecek. Bu arada destek olan, gaz veren, geciktim diye fırça atan herkese teşekkürler.

Sühan

An Important Notice ! - Önemli Bir Açıklama !

2008-10-28T18:50:00.001+03:00

For the last four weeks, several entries of this blog have been deleted by Blogger due to copyright friction without any preliminary notification to my behalf. Unfortunately I have sent several e-mails to the related labels and did not receive a single reply whatsoever. I had two of the entries on back up, therefore I had a chance to re-publish them, but for the last three or four entries, this was not the case and those reviews are gone forever.

This blog has been and will always be a source for vinyl and album reviews, interviews and other music editorials. I have written lengthy reviews about each album featured on this blog and shared 2 tracks (With one track available for download for only 1 week and the other until Z-share deletes). These tracks were shared in order to give the readers a brief idea about how the album sounds like.

However, I have lost patience in the bizarre tactics of the labels and from now on, this blog will not live on as it is. I will move it to a web site which is currently being prepared. I should have done this earlier, but the motivation was probably lacking and now I've got that also. I am not willing to lose my entries (Efforts) to some dumb guys with suits. All I've done was to promote alternative sounds in Turkish where there are not so many reliable sources. If this is not acceptable by the smart guys, their ways of getting things done is not acceptable by me either.

All in all, I will be needing some time to get everything ready, but this won't be long as the general issues are already covered up. Hopefully everything will be settled in 1-2 weeks and I will announce the developments directly.

---------------------------------------------------------------

Türkçe de ifade etmek gerekirse son dört hafta içerisinde Proodos'taki birçok inceleme Blogger tarafından silindi. Gerekçe olarak da kanuni hakların ihlali gösterildi. Ancak öncesinde hiçbir uyarı yapılmadığı için düzeltme şansım da olmadı. Bu incelemelerden iki tanesini yedeği olduğu için hemen geri koyma imkanı buldum ama diğerlerinde böyle bir durum olamadı ve bu incelemeler tamamen gitti. Üstelik söz konusu plak şirketlerine mail de attım ama cevap verme cüretinde bile bulunmadılar.

Bu blogda birçoğunuzun da bildiği üzere sadece alternatif müzik projelerini tanıtmaya, bu projelerin sahipleri hakkında bilgi vermeye ve zamanım oldukça da bu kişilerle röportaj yapmaya çalıştım. İncelediğim her albümden 2 parçayı da incelemeyle birlikte sundum çünkü her ne kadar yazıyla açıklansa da dinlemeden bir şey anlamak oldukça zordur.

Ama plak şirketlerinin saçma sapan hareketleri sabrımı taşırdı. Ben burada onların albümleri satılsın diye zaman harcayıp albümlerini incelerken bu tarz yaklaşımlarla karşılaşmak insanın sinirini yıpratıyor. Şimdi bloğu, tüm buradaki incelemeleri ve yedekte beklettiğim, ileride yazacağım incelemeleri içerecek bir yapıya taşımakla uğraşıyorum. Bu konuda çalışmalara başlamakta biraz geç kalmış bile olabilirim ama işlerimdeki yoğunluk bunun temel sebebi oldu. Tabii kodlardan pek anlamamam da etkili oldu haliyle. Daha fazla inceleme kaybetmeden bu işi halletmeyi umuyorum. Sittin tane albüm paylaşan site varken bedavaya promosyon yapan bir blogla uğraşacak kadar ileri zekalı olan bu takım elbiseli andavalların emeğime el atamayacakları bir şekle sokacağım olayı. Ha tabii Türk Telekom engeller, ona bir şey diyemem.

En kısa zamanda gelişmeler hakkında size bilgi vereceğim. İşin ilginci Blogger kapatılmadan önce zaten bu konuda düşünüyordum ama o da bir fırsat oldu. 1-2 hafta içerisinde zaman ayırıp şu işi halledebilirsem derhal burada da bilgi verip yeni yapıyla karşınıza çıkacağım. Bu arada bugüne kadarki desteğiniz için de teşekkür ederim.

Sühan

Deadbeat - Roots And Wire (Wagon Repair, 2008)

2008-10-22T20:49:00.000+04:00

Daha önce Proodos'a konuk olan isimlerden birine geldi sıra, Scott Monteith. "Journeyman's Annual" adlı albümüyle ve "Version Immersion" plağıyla incelenmişti burada. Bunun yanında 2007'nin en iyileri listesine de katkıda bulunmuştu Scott. Şimdi gönül borcumuzu ödeme zamanı geldi yeni albümü de çıktığı için.

Deadbeat konu Dub olduğunda ve elektronik müzikle ilişkisi konuşulduğunda akla gelen ilk isimlerden biridir. Zaman içerisinde kendine has tarzıyla büyük bir yer edindi ve ısrarla bu yeri korumaya, hatta büyütmeye çalışıyor.

Yeni albümü için Scape yerine Wagon Repair ile çalıştı Scott. Bu arada Berlin'e taşındı ve Avrupa'dak Dub çehresi ile daha bir yakınlaştı. Bunun ilk sonucunu Paul St. Hilaire ile ortak iki çalışmasından anlayabiliyoruz. Albümün açılış ve kapanış parçalarında vokali Paul yapmış.

Albümde iki farklı tema var. Birincisi daha önceden aşina olduğumuz Dub eksenli Techno yaklaşımı. Diğeri ise genel olarak plak ve düzenleme çalışmalarından aşina olduğumuz fakat albümlerde pek dikkatimizi çekmeyen Dub Tech House yaklaşımı. Ben aslında her daim ilkinin taraftarıyım ama bu sefer Dub Tech House konusunda çok iyi örnekler vermiş. Takdir etmeden geçmeyeceğim.

Albümü açan "Rise Again" güzel bir Dub'la karşımıza çıkıyor. Arkasından albüme adını veren "Roots And Wire" ve "Grounation (Berghain Drum Jack)" geliyor ki ne gelmek. Ev inliyor her vuruşla. Tüm gücünü baslara dayamış, bizlere diz çöküp dinlemek kalmış. Hey da hey. Muhteşem iki Dub Techno örneği ama günümüzün Minimalizm özentileri gibi kendini göstermekten çekinmeyen, hatta ayağını yere vura vura buradayım diyen çalışmalar.

Bu noktadan sonra albümde Dub Tech House'a yöneliyoruz. "Xberg Ghosts" açılışı yapıyor, ardından "Deep Structure" çok güzel bir şekilde devam ediyor. Hatta "Deep Structure"'ı tam arada olarak niteleyebilirim. "Night Stepping" ile tekrardan Dub Techno'ya dönüyoruz. Aksak vuruşlarla bir dönemin deneysel Detroit Techno'sundan bir hayli esinlenmeler mevcut. Onu takip eden "Sun People (Dub Divisionaire)" biraz daha Avrupa'daki Dub Techno yaklaşımından etkilenmiş. Daha sakin, daha modern, daha ısrarsız. Albümü kapatan "Babylon Correction"'da yine Paul St. Hilaire vokali var. 70'lerin Roots Reggae'sinin modern bir türevi demek sanırım yanlış olmaz. Eninde sonunda da mutlaka dinlenilmesi gereken bir albüm olmuş yine Dub'ın üstadından.

MP3: Deadbeat Ft Paul St. Hilaire - Rise Again
MP3: Deadbeat - Roots And Wire

Deadbeat'in resmi sitesi
Deadbeat @ MySpace
Albümü satın almak için

The Bug - London Zoo (Ninja Tune, 2008)

2008-10-16T20:04:00.000+04:00

Üstad-ül Kevin Martin, projesi The Bug ile 1997 yılından kelli Dub ekseninde gönülleri ferahlatıyor. Bu adama normal bir giriş olmamalıydı. 2003 yılından aklımda kalan "Pressure" albümü bile buna yeterli sebeptir.

Döneminin benzer isimleriyle ortak bir noktası var Kevin Martin'in. Öncelikle Beat ustası. Boşuna üstad demiyoruz herhalde. George Evelyn aka Nightmares On Wax'ten çok aşağı kalır bir yanı yok. Bu da yeterince övgü.

Bugünlerde Dubstep olarak adlandırılan türün cılkını sittin sene önce çıkarmış bir isim kendileri. Dubstep'in yükselişte olması ve diğer elektronik müzik türevlerinin belirli oranda duraklamaya girmesi de The Bug'ı bu sene bir hayli öne çıkardı.

Temmuz ayında London Zoo adlı yeni albümünü çıkaran Martin hala İngiltere'de ziyadesiyle konuşuluyor. Kaiser Chiefs ve Oasis'in çocukça atışmasının yanında tabii. Albüm daha önce de olduğu gibi yine dinletiden ziyade Dancehall tabir edilen ve bana göre kalça sallatma temelli bir tarzda. Daha dakika 1 gol 1 modeli "Angry" adlı parça buna örnek teşkil ediyor. İleride karşımıza çıkacak "Insane" de tıpkısının aynısı. Albümdeki ikinci parça "Murder" da aynı tempoda olmasa da çok geride değil. Albümde ilk eli yüzü düzgün Dub "Skeng" ile karşımıza çıkıyor. Bu noktada vuruş yapısı sebebiyle aklıma Muslimgauze ve Rootsman'in albümü "City Of Djinn" geldi. Vokalde de Shaggy tarzı Killa P'nin olması parçayı biraz daha genele yakın yapmış.

Farklı Dub yaklaşımları tüm albüme etkisini seriyor. Bir başka dikkat çeken nokta da parçaların yapısına göre uygun bir şekilde vokallerin seçilmiş olması. The Bug'ın güçlü (Ya da yetenekli diyeyim) olduğu konulardan biri oldu her zaman vokal seçimi. Karşısına da iyi insanlar çıkmış olsa gerek. Ancak albüm boyunca hiç sırıtmadan gayet güzel gidiyor müzik altyapısıyla vokaller. Flowdan ve Ricky Ranking üçer parçaya vokal yapmış, Warrior Queen ise iki parçada yer alıyor. Hepsinin yanında vokalsiz tek parça var 12 parçalık albümde.

İlginçtir, albümde Dubstep'e çok geç uzanmış The Bug. Spaceape'in vokalini yaptığı "Fuckaz" taa 7. parça. Ama gereksiz örnek sergilemektense başarılı bir parçayla katkısını yapmış. Dub türevlerinis evenler için her zaman olduğu gibi mutlaka dinlenmesi gereken bir albüm yapmış The Bug.

MP3: The Bug Feat Tippa Irie - Angry
MP3: The Bug Feat Spaceape - Fuckaz

The Bug @ MySpace
Albümü satın almak için

Tahiti 80 - Activity Center (Victor Japan, 2008)

2008-10-14T21:31:00.000+04:00

Fransızların ilgi çeken gruplarından biri Tahiti 80. Grubun ilk iki albümünü başarılı bir şekilde kaçırdıktan sonra 2005'teki "Fosbury" albümleriyle tanımıştım. Hatta Ekşi Sözlük'ün doğumgününde de çalmıştım "Big Day" adlı parçalarını tee zamanında. Rock N Seine festivalinde dağıtılan flyer'lardan biri onların yeni albüm lansmanıydı ve bir hayli mutlu olmuştum.

Grup eski dönemlerine göre tarz olarak Pop'tan hiç esirgemeyen bir şekilde yollarına devam ediyorlar. Ancak bu albümde daha sert bir tavır takınmışlar Pop çerçevesinde.

"Fosbury" albümüyle karşılaştırdığımda albüm boyunca etkili olan neşenin yerini biraz daha haşinlik almış diyebilirim. Yaşlandıkça bir nebze yaramaz mı olmuşlar diyeyim, yoksa daha mı sertleşmişler hayata karşı bilemiyorum. Brit Pop olarak tanımlıyordu bazıları eskiden. Şimdi daha bir doldurmuşlar o tanımın altını. Bazı noktalarda gitara fazla basan Beach Boys hissiyatı da veriyorlar. Bu daha önce de vardı yumuşak anlamda. Belki bu da sevmemin sebeplerinden biri olabilir.

Müzikal anlamda ise bunun dışında çok fark yok. Pop konusunda başarılılar ve buna eğilmişler. Bir önceki albüme göre akılda kalıcı parça sayısı daha az bana göre. Bu açıdan zayıflar. Ama yine dinleniyorlar. Yine güzel vakit geçiriyorlar. Bunda özellikle vokalin temizliği ve baterinin çok başarılı bir şekilde enerji veren yapısı etkili. Güzel bir zaman geçirmek için bu ara el atılabilecek kayıtlardan biri.

MP3: Tahiti 80 - Unpredictable
MP3: Tahiti 80 - One Parachute

Tahiti 80'in resmi sitesi
Tahiti 80 @ MySpace
Albümü satın almak için

Promocity - September

2008-10-12T17:40:00.000+04:00

Rock/Indie Rock:
Atomic Tom - Red Light Warning Sign
Bloc Party - Mercury (CSS Remix)
Dunden - Satt Att Se
Low Vs Diamond - Heart Attack
School Of Seven Bells - Connjur
The High Dials - Oisin, My Bastard Brother
The Ruling Class - Umbrella Folds
Tobias Froberg & Peter Moren - Just Behind A Brick Wall (Bjorn Yttling Mix)

Electronic:

Bomb The Bass - So Special (Radio Edit)
Kaiser Chiefs - Never Miss A Beat (Yuksek Remix)
Pendulum - Propane Nightmares (VIP Mix)
Ryan Farish - Holding Hands
The Chemical Brothers - Hey Boy Hey Hirl (Soulwax "2 Many DJs" Remix)
The Juan Maclean - Find A Way

Other:

Gregory & The Hawk - Super Legend
Polarity 1 - Fulano De Tal
The African Toy - Exerpt

Emiliana Torrini - Me And Armini (Rough Trade, 2008)

2008-10-10T18:12:00.000+04:00

Gayet İtalyan bir isme sahip İzlandalı sanatçı Emiliana Torrini. Daha önce dinlemişim de tanımamışım insanlarından biri. Albümden sağolsun Cem Pekdoğru sayesinde haberim oldu. Teşekkürü es geçmeyeyim.

Bu arada daha önce nerede dinlediğimi de buldum ufak bir araştırmayla. "Lord Of The Rings" filmindeki "Gollum's Songéda tanışmışız kendisiyle. Kıymetlimissss... Bir de "Fisherman's Woman" albümünden "Sunny Road" adlı parçasını da biliyormuşum.

Akustik Pop ve Rock'ın birleşimi muhteşem bir albüm. Bu laftan bir adım geri atmayacağımı en baştan söyleyeyim. Her yönüyle albüme hayran kaldım. Vokal kullanımı zaten hayranlık uyandırıcı.

Tarz olarak pek bir taban tabana olsalar da Metallica'nın "Death Magnetic" albümüyle birlikte 3 haftadır durmadan dinliyorum bu albümü. Fnac'ta gördüğüm üzere de 1 numaraydı geçen hafta. Tebrik etmek istedim kendisini.

Yumuşak bir ses, naif pop melodiler eşliğinde akustik gitar takviyesiyle karşımızda. Bu bakımdan önceki albümü "Fisherman's Woman"'dan bir farkı yok. Sadece bu albümde biraz daha olumlu bir hava var. Sanırım 2000 yılında trafik kazasında kaybettiği erkek arkadaşının üzüntüsünü artık üzerinden atabilmiş. Daha önce salt akustik gitar eşliğinde yaptığı çalışmalara farklı enstrümanlar katarak renklendirmiş. Daha da geriye döndüğümüzde ise Björkvari bir yapıya sahip çalışmaları var. Özellikle "Love In the Time Of Science" albümünde bu açıkça ortada Trip Hop esintileriyle birlikte.

Albümün başındaki "Fireheads" ile başlayan çocuksu güzel hava albüme adını veren "Me And Armini", arkasından "Birds" ile devam ediyor. Sonbahar aşkı misali delip geçen "Heard It All Before" ise tadından yenmiyor. Bu arada "Fireheads"'in sözlerine de hayran kaldım, atlamadan belirteyim.

Trip Hop geçmişinden kalan bir vokal örneklemesiyle "Ha Ha" geliyor buğulu biçimde. Çocuksu havaya neşeli "Big Jumps" ile dönüyoruz ve bir anda 70'lere uzanmış buluyoruz kendimizi takip eden "Jungle Drum"'la. Vokalini çok farklı kullanabildiğini herkese ispatlamak istercesine saldırıyor parçaya. "Hold Heart" ise aşka adanan güzel ve iyi halli bir parça. Serenad havası taşıyor.

"Gun" ise Portishead'in "Machinegun"'ına nazire yaparcasına başlıyor. Beth Gibbons'la aşık atmaya çalışmak da bir hayli cesaret isteyen bir iş olsa gerek. Ama altından kalktığını da söyleyeceğim. "Beggar's Prayer"'da "Hold Heart" moduna dönüyoruz. Björk'ün varisi gösterilen Emilie Simon'la en yakınlaştığı nokta ise "Dead Duck"'ta ortaya çıkıyor. Elektronik temellerin akustik olarak atıldığı parça piyanonun da desteğiyle güzel bir havaya bürünmüş. Albümün kapanış parçası "Bleeder" ise yine akustiğe pop rock'a dönen bir Torrini gösteriyor bize. Her yönden dinlenesi, her şekilde zevk alınası bir albüm olduğu su götürmez bir gerçek. Bu senenin el üstünde tutulması gereken albümlerinden biri. Mutlaka edinin.

MP3: Emiliana Torrini - Fireheads
MP3: Emiliana Torrini - Heard It All Before

Emiliana Torrini'nin resmi sitesi
Emiliana Torrini @ MySpace
Albümü satın almak için

Antony & The Johnsons - Another World (Secretly Canadian, 2008)

2008-10-08T18:18:00.000+04:00

Caz festivalinde ülkemize konuk olan bir isimden bahsetme zamanı. Aslında sürekli Antony'den bahsedildiği için bir nebze olayın "The Johnsons" tarafına haksızlık oluyor gibime geliyor ama benzerini Ben Harper, Stephen Malkmus ve hatta Bob Marley örneklerinde yaptığımızdan artık alışageldik.

Antony Hegarty 1971 doğumlu ve teatral yoruma sahip bir İngiliz. Vokalindeki farklı tını ona milyonlarca hayran kazandırdı. Bunun yanında başarılı söz yazımı da buna etken. 2005'ten bu yana bu projeyle sessizliğini korumuştu. Arada Bir Bob Dylan filminin müzikleri için mikrofon başına geçti, bir de Hercules & Love Affair adlı grubun vokallerini yapmak için. Ama sonradan turnelerinde yer almadı, üzdü. Velhasıl geldik bugüne ve Anthony yine karşımıza çıktı. Bu sefer albüm öncesi bir plakla.

Plağı genel bakış açısıyla değerlendirecek olursak sözlerden anlayacağımız üzere Antony dünyevi güzelliklerden ve en temeli doğadan fazlasıyla etkilendiği bir dönemde. Tüm bu duyguları da Senfonik Rock'la birleştirip bize sunmuş. Vokal yönünden zaten eleştirilecek bir şey yok, eleştirirsem taş çarpar. Müzikal anlamda ise her zamanki gibi sesine uygun şekilde gayet dingin ve ruhani bir yapı var parçalarda.

Dikkatimi çeken ufak bir nokta "Crackagen" ve "Shake That Devil" parçalarında Caza ciddi anlamda yaklaşması. Hatta olay dirsek temasından da öteye gidiyor. Baterinin de yapısını olaya katarsak bir hayli New Orleans havası var diyebilirim. İlginç geldi. Aslında kendisinden bu yönde de bir proje görsem hayır demem gibime geliyor. Elbette vokal olarak bir nebze ağır tonda kalıyor ama bu kadar yetenekli bir vokal için böyle ayarlamalar sorun olmasa gerek.

Bunun yanında plağa adını veren "Another World"'ün haricinde "Sing For Me" ve "Hope Mountain" var ve üçü de klasikleşen tondan gidiyor. Antony & The Johnsons'ı sevenler için ideal bir girizgah olmuş albümden önce. Zevkle dinleyiniz efenim.

Antony & The Johnsons'ın resmi sitesi
Antony & The Johnsons @ MySpace
Plağı satın almak için

Move D & Pete Namlook XVI - Travelling The Silk Route (Fax, 2008)

2008-10-06T18:20:00.000+04:00

Bunca şeyi takip etmeye çalışırken yaklaşık 3 aylık bir süreyle nasıl oldu da bilemeden atladığım ve hayranı olduğum bir ikili var şimdi, Move D ve Pete Namlook. Ambient ve Minimalizm konusunda yeteneklerini haddinden fazla kanıtlamış iki kişi. Peter Kuhlmann (Pete Namlook)'ın Fax plak şirketinden çıkardıkları serinin 16.sı geldi Mayıs Ayında.

Bu ikilinin çalışmalarını takip edenler, serinin çoğu albümünün çok başarılı olduğunu fark etmişlerdir. Her zaman farklı öğeleri temel tarzlarının içine katan, bunun yanında Ortadoğu müziklerini de mutlaka içlerinde öğe olarak barındıran çalışmalar yapıyorlar. Daha önce Pete Namlook'la yaptığım röportajda da öğrendiğim üzere tüm albümler canlı olarak kaydediliyor. Daha sonra da Namlook tarafından editlenip bize ulaşıyor. Sırf bu yüzden bile saygım artıyor.

Albümün adı zaten doğrudan içerdiği müzik açısından bilgiler veriyor. Öncelikle mistisizm barındıran bir tarzları olduğundan İpek Yolu serüveni de doğrudan oryantal öğeler barındırıyor. Bunun yanında bazı noktalarda Minimalizm, bazı noktalarda Ambient yoğunlaşıyor, bazen ayırt etmek bile güçleşiyor.

Albümde 4 parça var ama hiçbirinin adı yok, yine klasik olarak numaralandırılmış Romen rakamlarıyla. I'de uzun bir mistik girişten sonra elektronik öğeler vuruşlarla tam anlamıyla yerini alıyor. II'de ise Füzyon Caz da karşımıza çıkıyor ve açıkçası beni bir hayli şaşırtıyor. Bu ikilinin çok yer verdiği ya da kompozisyonlarına kattığı bir tarz değil. III ve IV'te ise tamamen geniş melodilerin oluşturduğu destansı bir yapı var. Bu gerçekten ikiliden dinlemeye alıştığımız tarzın tam karşılığı.

Ufak değişimler olsa da yine dinlendiren, Ambient'ın tadına varmamızı sağlayan bir albüm olmuş ikiliden. Sevenleri için tekrardan güzel bir 50 dakikalık serüven sunuyorlar. Bu arada serinin devamı "There!" adlı albüm de 15 Eylül'de piyasaya çıkıyor.

MP3: Move D & Pete Namlook XVI - Travelling The Silk Road II

Pete Namlook ve Fax'ın resmi sitesi
Pete Namlook @ MySpace
Move D @ MySpace
Albümü satın almak için

Metallica - Death Magnetic (Warner, 2008)

2008-09-26T23:32:00.000+04:00

Yaklaşık 9 yıllık bir gecikmeyle tanışmıştım 1990 yılında Metallica'yla bir abimin elime kasetlerini tutuşturmasıyla okul servisinde. Walkman'de Pink Floyd dinliyordum ve Onur abi "Onu sonra dinlersin, al bunu dinle" diye uzatmıştı "...And Justice For All"'un kasedini. Kasedi ertesi gün geri vermiştim çünkü o akşam Yeşilköy'de inip 4 albümün kasedini de almıştım. Vay be dediğimi bile hatırlıyorum. O noktadan itibaren ailemde de gözle görülen değişimler olmuştu. Bu değişimi anlamam ise Apocalyptica'nın Metallica'nın parçalarını 4 çelloyla yorumladığı ilk albümleriyle oldu. Annem odama gelip "Böylesi daha güzel olmuş" dedi ve çıktı geri. Şaşırmak buna denir.

Metallica'ya o gün de hayrandım, hala da hayranım. Değişim meğişim kime ne. 1990'dan bu yana ben ne kadar değiştim, adamlar da değişebilirdi. Sonuçta grup onların. Amma velakin insan elbette bu kadar beğendiği gruptan yine benzer tınıda şeyler duymak istiyor. Araya birkaç albüm ve bir hayli yıl koyduktan sonra kocayan Metallica bize "Alın da susun" dedikleri bir albüm verdiler. Şimdi kimi, "E niye bu kadar ara verdiniz o zaman o abuk şeyleri dinletirken" diyecek, kimi de "Yahu yeni Metallica daha yumuştu, güzeldi be" diyecek. Bitmez bu geyikler. Önemli olan sonuç.

Öncelikle Warner'a laflar hazırladım. Albümün Deluxe plak versiyonu 120 dolar mı olur kardeşim. Ayıp. Tamam limitli sayıda falan ama yok deve. R.E.M.'i 40 Euro'ya aldım. Biz de maaşlı adamız yani. Neyse.

Metallica Jason Newsted'in ayrılışından sonra 2. albümünü yayınlıyor. Arada kaynayan ama buna rağmen 30 ülkede 1 numaraya fırlayan "St. Anger"'dan sonra ilk dinlediğimde sarıldım bu albüme. 5 yıl geçmiş, Robert Trujillo gruba tam anlamıyla uyum sağlamıştı. Bunu geçen sene Rock Werchter'de "Sick Of It All" turnesi kapsamında rahatça görmüştüm her ne kadar "For Whom The Bell Tolls"'da Newsted'e oranla daha zayıf kaldıysa da.

Albüm geçmişe dönüşü işaret ediyor. Bunu artık söylemeye fazla gerek yok. İlk defa ben demiyorum. Sittin yerde incelendi bu ana kadar. Ancak tüm bunların Bob Rock olmadan yaşanması ilginç. Kimine göre prodüktör Bob Rock onları bu hale getirdi "Black" albümünden başlayarak.

Albüm hakkında en baştan olumsuz bir şey söyleyeceğim. "Unforgiven III". Sırf adı yüzünden ısınamadım parçaya. Hayır parçanın kendisi de öyle çok ahım şahım değil ama ismi daha da vahimleştiriyor durumu.

Gelelim albümün gerisine. Süper! "That Was Just Your Life"'tan başlayan Thrash Metal bazı noktalarda Robert Trujillo'nun da gazıyla Rage Against The Machine moduna bile giriyor "The End Of The Line"'ın girişinde olduğu gibi. Kirk Hammett'ın "St. Anger"'da ara verdiği süpersonik gitar sololarının da geri gelmiş olması albümü apayrı çekici yapmış. "Broken, Beat & Scarred"'da güneş gibi parlıyor her notası. Daha da etkileyicisi ise "All Nightmare Long"'da çıkıyor karşımıza.

James Hetfield'ın artık vokalist olarak muhteşem performanslarını bir yana koyarsak ritm gitarda güzel işlere imza atmış. Her adımını güçlü atmaya dikkat etmiş albüm boyunca. Nefes aldırmak istemediği bir hayli ortada. "Ölmedim, işte buradayım!" dercesine saldırıyor her imkanı olan noktada.

Bir söz de Lars Ulrich'e. Herkesin bildiği üzere kendine deliler gibi bakan, sürekli antreman yapan Ulrich albümün başından sonuna ritmi ayarlıyor ve hiç çekinmeden her yere imzasını atıyor.

Şöyleydi de böyleydi de. Metallica'yı seven zaten albümü dinleyecektir. Sevmeyen de bu saatten sonra eğer 10 yaşında değilse sevmez. Fazla lafa gerek yok. Dinleyin, beğenirseniz düşünmeden alın. Önümüzdeki hafta gidip alacağım plağını.

MP3: Metallica - The End Of The Line
MP3: Metallica - Broken, Beat & Scarred

Metallica'nın resmi sitesi
Metallica @ MySpace
Albümü satın almak için
Plağı satın almak için

T. Raumschmiere - I Tank U (Shitkatapult, 2008)

2008-09-24T20:55:00.000+04:00

Shitkatapult plak şirketinin sahibi Marco Haas'ın Elektronik müzik sahnesinde farklı ve güçlü bir şekilde yerini almasını sağlayan projesi T. Raumschmiere'den yeni albümü çıkıyor.

Eletronik müziğin Endüstriyel ve Rock türleriyle kesiştiği bir noktayı kendine hedef seçen ve biraz da anarşist bir ruha bürünen T. Raumschmiere projesi 2000 yılında ilk çalışmalarını sergilediğinden sonra 2006 yılına kadar sürekli çalışmalarıyla söz konusu oldu. Ancak bundan sonra çalışmalarda bir duraksama yaşandı ve bu ancak yeni albümün ve ondan önce de albümden bir parça olan "E"'nin Single olarak yayınlanmasıyla son buldu.

"I Tank U" eskilere göre biraz daha değişim sinyalleri veriyor. Öncelikle albümde distort olmayan vokallerde bolluk var. Bunun yanında Hip Hop yapısı da ağırlığını koymuş. Modeselektor'ün etkisi olarak adlandırabiliriz bunu rahatlıkla. Albüm birçok noktada da NIN'la dirsek temasında.

Eski parçalardan "Musick", "Monstertruckdriver", "Rabaukendisko", "The Game Is Not Over" ve "Radio Blackout"'u düşündüğümüzde bu albümde aradığımızı bulmamız zor görünüyor. Bunlara en yakın çizgideki "E" bir hayli Trance türevi olmuş desek yanlış olmaz. BPM'i biraz artırsak Armin Van Buuren setinde şekilli olarak yerini alır.

Gerisine gelince Endüstriyellik artık en temel noktayı oluşturuyor. "I Tank U", "The Front Row Is Not For The Fragile!!", "Crack A Smile" ve "What Are You Talking About?" bunlara örnek. Onların yanına Big beat denemesi ve Puppet Mastaz vokalli "Animal Territory", saçma sapan "111 Kg DNA" ve doğrudan dans pistlerine açık bir aday niteliğinde "Brenner" var. Unutmadan alternatif Electro Pop modeli "Pedal To The Metal"'ı da es geçmemek lazım.

Albüm uzun bir aradan sonra T. Raumschmiere'nin nereye yöneleceğini bilmemesinden kaynaklanıyor gibime geldi. Tam bir yön belirlememiş, Endüstriyellik temelinde farklı açılımlara yaklaşmış. Açıkçası "Anti" ve "Radio Blackout" albümlerinden sonra kendisinden daha emin bir albüm çıkarmasını dilerdim. Zira onun yaptığı türü birçok kişi kopyalamaya ama hiçbiri onun kadar etkili olamadı. Ama o da en iyi bildiği yoldan sapınca ortaya eskiye nazaran daha zayıf bir albüm çıkmış.

MP3: T. Raumschmiere - I Tank U
MP3: T. Raumschmiere - E

T. Raumschmiere'nin resmi sitesi
T. Raumschmiere @ MySpace
Albümü satın almak için

Metronomy - Nights Out (Because, 2008)

2008-09-20T19:14:00.001+04:00

Joseph Mount, projesi Metronomy'den 2. albümünü çıkardı bu ay. Artık tek kişilik değil 3 kişilik bir proje olarak. Daha önce Kate Nash, Foals ve Roots Manuva'ya prodüksiyon yapan bir isim olan Mount, Metronomy projesinden çıkardığı 2. albümle yine bir hayli dikkat toplayacağa benziyor. İyi mi kötü mü, ya da kimin dikkatini toplayacak onu bilemem. Benim olmadığı kesin.

Metronomy'den Misak sayesinde haberim oldu. Daha önce dinlememiştim. Bu sebeple ilk albümüyle karşılaştırma imkanım da yok. Açık açık söyleyeyim. Amma velakin karşılaştırmaya çok gerek yok bence.

Albüm komik. Daha doğrusu komiklik derecesinde kötü. Hani öven birkaç yazı da gördüm. Ama övülecek bir yerini bulamadım. Albümün bazı noktalarında LCD Soundsystem takipçiliği yapmaya çalışmış. Bu parçalar da ortaya albümün en dinlenebilir olmuş. "The End Of You Too" ve "Radio Ladio" buna bir örnek. Daha sonra "My Heart Rate Rapid" gibi Chk Chk Chk benzeri de mevcut.

Ama kendine özgün olmaya çalıştığı yerlerde de ciddi anlamda sınıfta kalmış. "Heartbreaker" basit bir Elektronik menşeili Indie Pop olmuş. Müzikal anlamda elle tutulacak bir yön yok. Bir diğer örnek de Jean Jacques Perrey'in 30 yıl önce yaptığı, bundan daha modernlerini de Hague konseptinin sanatçılarının yaptığı Italo Disco "Back On The Motorway".

Bana göre gayet zaman kaybı bir albüm. Diğer parçalara girmeyeceğim bile. Dinlediğimden ve hiç beğenmediğimden yazmaya gerek dahi görmüyorum. İncelemediğim veya inceleyeceğim albümlere haksızlık olmasın kaybettiğim zaman.

MP3: Metronomy - The End Of You Too
MP3: Metronomy - Back On The Motorway

Metronomy'nin resmi sitesi
Metronomy @ MySpace
Albümü satın almak için (Emin misiniz?)

Muslimgauze - Armsbazzar (Essence Music, 2008)

2008-09-18T18:39:00.000+04:00

Elektronik müzikte çığırlar açan farklı bir isim Bryn Jones. O ve Muslimgauze projesi hakkında fi tarihinde bir inceleme de yazmıştım ve hala bu yazı benim için ayrı bir yere sahiptir.

Muslimgauze ne yazık ki bugün aramızda değil. 1999 yılında kan zehirlenmesinden aramızdan ayrıldı. Ancak albüm ve plaklarını yayınladığı 17 yıl boyunca bizlere 200'den fazla eser bırakmayı da bilecek kadar yetenekli ve üretkendi. O öldükten sonra 10'dan fazla albümü yayınlandı. Daha önce yayınlanmış albümleri ise tükendiğinden her sene 5'er 10'ar tekrardan yayına giriyor.

Günümüz elektronik müzik dinleyicilerinden çoğunun bihaber olduğu isimlerden biri. İlk akla gelen özelliği tablayı elektronik müziğe sokan isim olması. Bunun yanında Dub öğelerini ustaca kullanımı, deneysel elektronik müziğe ve böylece genel anlamda elektronik müziğin gelişimine katkıda bulunması ise onu çok önemli yapıyor.

Muslimgauze'un 1994-1997 yılları arasında yaptığı iki albümden birer seçkinin (Hebron Massacre ve Gulf Between Us) yanında yayınlanmamış (Armsbazzar ve Zaffaran) 2 parçayı da içeren albüm bana göre sadece bu yönden bile çok önemli. Ayrıca albümü dinlediğimizde özellikle bu dönemde bile böyle kaliteli işler yapan insanların azlığı dikkati çekiyor (Kederlendiriyor da diyebiliriz).

Albüme adını veren "Armsbazzar"'dan başlayarak albüm boyunca giden bir Dub yapısıyla karşı karşıyayız. Bu aslında Rootsman'in de bir nebze Muslimgauze üzerindeki etkilerinden kaynaklanıyor demek doğru olur. Zira Rootsman'le ortak çalışmaları "City Of Djinn"'den başlayarak Muslimgauze'un bu türe ciddi anlamda sıcak bakmaya başladığı çalışmalarından belliydi.

Albüm 999 tane elle numaralandırılmış CD, 6 tane çizim ve bir posterden oluşan paketlerde satılıyor. Limitli sayıda basılması diğer Muslimgauze çalışmalarından bir hayli alışık olduğumuz bir durum zaten. Albümün Box Set versiyonu ise 149 adet basılmış ve çoktan tükenmiş durumda.

Bence kaçırılmaması gereken bir çalışma. Muslimgauze ile tanışmamış insanlar için artık bir nebze geç de olsa güzel bir fırsat. Nadiren artık Muslimgauze'un bilinmeyen çalışmalarını dinleme imkanı buluyoruz ve hazır bulmuşken tadını çıkarmak gerekiyor. Bu arada eski albümlerinin 300 dolara kadar alıcısı olduğunun da altını çizeyim. Bu henüz 18 dolar.

MP3: Muslimgauze - Armsbazzar
MP3: Muslimgauze - Zaffaran

Muslimgauze'un resmi sitesi
Albümü satın almak için

CSS - Donkey (Sub Pop, 2008)

2008-09-16T15:09:00.000+04:00

Modern dans gruplarının öncülerinden sayılan CSS, Cansei De Ser Sexy geri döndü. Ben oradan oraya gezinirken albüm çıktı, bir hayli konser verdiler, festivallere katıldılar. İncelemek de anca bugüne kaldı.

Yaptıkları müzikte sanat adına fazla bir şey aramamak gerekiyordu ilk albümlerinde. Ama eğlence adına birçok şey bulmak mümkündü. Bir nevi Pop'un tanımı gibi gelse de tarz olarak dansa daha dönüktüler.

Donkey albümünde bu havayı ne kadar korumaya çalışmışlar bilmiyorum. Aslında temel mantalite aynı. Fakat olayın biraz daha sanatsal yönüne kaymak istemişler gibime geldi. Burada da pek güçlü olmadıklarından toslamışlar.

Albüm eğlenceli. Basit olduğu, yani CSS'in güçlü olduğu nokta, gayet güzel de. Fakat dediğim gibi bazı noktalarda kaymalar olmuş. Oralar da şöyle etrafa biraz bakınca zayıf kalıyor bir hayli. Bazı parçalarda bu iki elementi birleştirmeye çalışmışlar. İşte oraları hiç olmamış. İnsanlar gayet memnundu arkasını düşünmeden dans edip eğlenmeye. Hiç gerek yoktu bunu sulandırmaya. Şekil A-1 Kaiser Chiefs. Eblek sözlerle süper idare ediyorlar.

"Jäger Yoga", "Give Up", "Beautiful Song" ve "Move" güçlü olduğu noktalar albümün. Keza "Rat Is Dead" ve "I Fly" bu sapıtanlara örnek olabilir. Başı gayet güzel ama sonradan kendi içinde çatışıyor. CSS'in düşmek üzere olduğu hataya tüm albümle Ladytron düştü. Gereksiz oldu ve sonucu da bir hayli ağırdı. Rezil bir albüm. Umarım CSS bildiği şeyi, güçlü olduğu noktayı zorlamaya devam eder ve daha fazla bulandırmaz suyu.

Not: MP3 linkleri kaldırılmıştır. Hiçbir uyarı göndermeden yazıyı sildirten CSS'in ve Sub Pop'un bir daha albümünü incelemeyeceğim. Belki daha hayırlı olur bu onlar için.

Promocity 1 - August

2008-09-14T15:59:00.000+04:00

Yeni bir köşeyi karşılama zamanı. Ne zamandır elime gelen tek ya da iki üç parçalık promoları değerlendirmenin ve kayda değer olanları paylaşmanın bir yolunu arıyordum. Promocity ile bunu karşılamayı umuyorum.

Daha önceden bu köşeyi yapmadığım için elimde olan beğendiğim promoları şimdi biraz daha uzunca bir liste olarak paylaşacağım bu ay. Daha sonrakiler biraz daha ufak olabilir.

MP3: Tim Young Band - Kerouac
MP3: Bakers At Dawn - Endless
MP3: Bakers At Dawn - Hopeful
MP3: Centro-Matic - I, The Kite
MP3: Miracles Of Modern Science - MR2
MP3: South San Gabriel - Trust To Lose

Bloc Party - Intimacy (Wichita, 2008)

2008-09-12T18:28:00.000+04:00

1.5 yıl önce "A Weekend In The City" albümleriyle buraya konuk olan Bloc Party yeni albümünü çıkardı. Ziyareti tekrarlamak lazım. Bu sefer karşımıza neler çıkacağı konusunda ise ilk aldığım tepkiler ilginç.

Bloc Party Post-Punk Revival olarak adlandırılan ve The Cure, Joy Division gibi grupların devamı niteliğinde görülen akıma ait. Ancak elektronik öğelerin kullanımı konusunda ciddi bir potansiyel var Rock temelinin yanında.

Geçen sene Rock Werchter'de kendilerini izlediğimde performanslarının beklediğimin de üzerinde olduğunu söylemem gerek. Onlardan daha ünlü olan birçok yeni yetme Indie Rock grubunun fersah fersah üzerindeydiler. Üstelik diğerleri gibi pek Pop yapmamalarına rağmen.

"Intimacy" ile ilgili ilk söyleyebileceğim nokta yaptıkları Rock anlayışındaki Elektronik müzik ağırlığı bir hayli artmış durumda. O derece ki bazı noktalarda ElectroRock yaptıklarını söylemek bile yanlış olmaz. Albümün açılışını yapan "Ares" Chemical Brothers veya Apollo 440 imzası da taşıyabilirdi gayet güzel olarak. Big Beat temelinde ilginç bir çalışma. Kele'nin vokalde Hip Hop esintileri sunması da güzel bir iş. Aynı yoğunlukta olmasa da benzer Big Beat yapısını "Mercury"'de de bulabiliyoruz. İlginçtir ikisi de parlayacak çalışmalar. Ama resmin genelinde doğal olarak Rock var. Zaten arkalarındaki "Halo"'ya geldiğimizde bunu açıkça yüzümüze vuruyorlar. Güzel de bir geri dönüş oluyor.

Albümde dikkati çeken bir nokta grubun tam anlamıyla hangi yola sapacağını kestirememiş olması. Sanki ilk albümle 2. albüm arasında bir adım bu. "A Weekend In The City" bu albüme oranla daha olgundu. Burada ise duruş biraz daha belirsiz. Müzikal açıdan istekleri belirsiz olabilir ama müzikal öğeleri parça parça incelediğimizde hepsinin ne yaptıklarını çok iyi bildikleri belli. İş birleşince belirsizlik çıkıyor ortaya.

"Halo" aslında bunun bir örneği. Yenilikçi iki parçanın arkasında "A Weekend In The City"'nin Bonus parçası gibi duruyor. "Zephyrus", "Biko" ve "Sings"'ı ise henüz bir yere oturtamadım. Belki biraz fazla Thom Yorke dinleyip özendiler ama alışkın olmadıklarından beceremediler. "Trojan Horse", "One Month Off" ise zayıf gelen baterisi ve synth melodisi hariç yine eskilerden kalan bir çalışma.

Albümün rezaleti "Better Than Heaven" adlı Electro Pop olmuş. Hiç olmamış. Arkasından gelen "Ion Square" çok farklı değil ama o kadar kötü değil. Sadece başarısız.

Bloc Party'den ricam (Çok iplerler ya) bir sonraki albüm için daha geniş zamanlı bir stüdyo çalışması yapıp hangi yöne seyredeceklerini kestirmeleri. Çünkü albümde çok güzel parçalar olmasına rağmen iki farklı yöne eğilmeleri karışıklık ve beğeni eksikliği yaratacak.

MP3: Bloc Party - Mercury
MP3: Bloc Party - Trojan Horse

Bloc Party'nin resmi sitesi
Bloc Party @ MySpace
Albümü CD olarak satın almak için Ekim ayını bekleyeceksiniz ama ön sipariş alınıyor, dijital olarak ise hemen alabilirsiniz

Nightmares On Wax - Thought So (Warp, 2008)

2008-09-10T18:26:00.000+04:00

DJ Ease aka Geroge Evelyn aka Nightmares On Wax (NOW). Warp Records'ın en gözlerden uzak sanatçısı desem pek de hatalı sayılmam. Oldukça deneyimli olmasına rağmen her zaman örtünün altında kalmayı seven bir müzisyen. İbiza'ya taşınmış olmasının sebeplerinden biri de bu zaten.

1995 yılından bugüne uzanan serüvende Chill Out türünün çizgilerinin yeniden çizilmesine neden olan isimlerin başında geliyor NOW. Halen bu çizgileri zorluyor. Neredeyse yaptığı her parça Hip Hop temellerinde yer alıyor ama en sade haliyle.

Bir önceki albümü "In a Space Outta Sound"'un üzerinden 2 yılın üzerinde zaman geçti ama hala tadı damağımda. O sene 10 kişilik bir oylama sonucunda yaptığım en iyiler listesinde 37. sırada yerini almıştı albüm. Bu albüm listeye girecek mi bu sene bilmiyorum ama yine birkaç iz bırakacağa benzer.

Albüm aslında bir yolculuğu betimliyor. Albüm hazırlıkları sırasında Leeds'den Ibiza'ya taşınma işlemleriyle uğraşan NOW, bu süreç zarfında parçaları hazırladı. Albümde onun Leeds'deki tavrına karşılık İbiza'nın etkisini de görmek mümkün. Bundan sonraki albümünde ise İbiza ruh halini daha çok göreceğiz ve buradaki parçalar sayesinde neler bekleyebileceğimizi de daha iyi görüyoruz tadımlık olarak.

Albümde vokal olarak karşımıza Ricky Ranking, Chyna Brown ve Ella May çıkıyor. Kendi vokaliyle alakası olmayan NOW'ın her zaman başvurduğu konuk vokalistlere alışkınız zaten. Değişen parça havasına uygun vokal seçimini ise başarılı diye adlandırmak en doğrusu.

George Evelyn kötü bir albüm yapmayacak kadar tecrübeli ve yetenekli bir isim. Ayrıca vuruş yapılarındaki üstadlığı ise bunlara ek oluyor. Bu konuda kurduğu plak şirketi Wax On'dan bizlere sunduğu yetenek Guts aka Henry Fabrice ise kendisinden birçok şey öğrendiğini söyledi ve albümündeki başarıda Evelyn'in büyük emeği olduğunu da belirtti. Şu aralar İbiza'da yakın oturmalarına rağmen ilişkileri pek iyi değil. Henry ile son konuştuğumda Wax On'un tutum ve yönetim şeklinden pek hazzetmiyordu.

Albümde büyük anlamda başarı sağlayacak bir parça yok. Ama akılda kalacak ve kendini birkez daha dinletecek parça bol. "Da Feelin", albümden çıkan ilk single "195 Lbs", Leeds döneminden bizlere esen "Be There" ve "Moretime" yer alıyor. Bunun yanında "Pretty Dark" ve Reggae etkili "Still? Yes!" ise albümün geneline oranla bir hayli zayıf kalanlar arasında.

Warp'ın en deneyimli ve eski sanatçısı konumundaki George Evelyn'den ortalığı karıştırmayacak kadar sade bir albüm. Belki bazılarının beklentisini karşılayamayacak kadar sade bile olabilir. Artık yeni bir döneme giren NOW için önce bu albümü özümsemek, sonra da bir sonrakini beklemek gerekiyor. Bakalım İbiza nasıl etki edecek kendisine tam olarak.

MP3: Nightmares On Wax - 195 Lbs
MP3: Nightmares On Wax - Be There

Nightmares On Wax'in resmi sitesi
Nightmares On Wax @ MySpace
Albümü satın almak için

Klaus Schulze & Lisa Gerrard - Farscape (Synthetic Symphony, 2008)

2008-09-08T20:59:00.000+04:00

Klaus Schulze'a olan sevgim ve saygımı belirtmeme gerek yok. Her ne kadar onunla röportaj yaptığımda (Buradan bakabilirsiniz) bir nebze yaşlı ve huysuz ihtiyar modeli yaklaşımını gördüysem de müziğin son 40 yılda yaşadığı devinime birebir şahit olmuş ve bunun önemli bir bölümüne etki edebilmiş bir isim. Bunun yanında Lisa Gerrard'a geldiğimizde ise "Dead Can Dance" ile hayran kaldığımız, solo projesiyle de saygımızı her vokal performansıyla sonuna kadar hak etti.

Peki bu ikilinin bir araya gelmesinde önemli olan nokta ne dersek öncelikle Klaus Schulze'un ölümün eşiğinden döndüğü hastalığını atlatarak yeniden stüdyoya girmesi bile başlı başına önem taşıyor. Arkasından bugüne kadar insan seslerini sadece bir müzik enstrümanı olarak kullanmış ve böyle olmasını seven bir ismin Lisa Gerrard gibi bir vokal virtüözü ile çalışması güzel bir deneyimin ilk habercileri.

Müzikal açıdan altyapı gerçekten çok başarılı. Aslında albüm için 300 dakikalık müzik hazırlayan Klaus Schulze'dan da daha azı beklenemezdi. KS bu kadar materyali 2 haftada hazırlamış. Lisa Gerrard ise kayıt için buluştuklarında hayran kalıp 2 gün içinde 150 dakikalık bölümüne vokal yapmış. İki büyük yeteneğin buluşması hızlı ve bereketli sonuç vermiş. Bu da şaşırtmamalı bence. KS'nin kendi tabiriyle, bir albüm hazırlığı uzun sürerse illa ki içinde bazı yanlışlar vardır. İnsan gerçekten üretken olduğunda işler çok hızlı gelişir kendiliğinden.

Destansı yapı albümün tamamında mevcut. Müzik vokale kapıyı açıyor, vokal da o kapıdan giriyor, bizi de sürüklüyor. Synthesizer kullanımı hayranlık uyandıran kalitede. Zaten şu anda Pete Namlook, Move D ve KS söz konusu olduğunda bu noktada herhangi bir şüphe de olmuyor.

Albüm 2 CD'den oluşuyor. 7 parçalık bir ziyafet sunuyor bizlere. Sanki her saniye karşımızda bir resmin darbeleri vuruluyor. Parça bitmeye yakın da resmin tamamlanmış hali tüm güzelliğiyle size betimleniyor. Mutlaka dinleyin. Özellikle seyahat sırasında dinlediğinizde (Ben ilk öyle yaptım) mükemmel bir rahatlama ve mutluluk hissi aşılıyor.

MP3: Klaus Schulze & Lisa Gerrard - Liquid Coincidence 1

Klaus Schulze'un resmi sitesi
Klaus Schulze @ MySpace
Lisa Gerrard'ın resmi sitesi
Lisa Gerrard @ MySpace
Farscape @MySpace
Albümü satın almak için

Ay Tutulması - Ağustos 2008

2008-09-07T19:54:00.001+04:00

İş ve özel gezilerimin yoğun olduğu bir aydı Ağustos ve bu yüzden sadece 11 albüm inceleyebildim. Neyse arayı Eylül'de kapatmayı umuyorum. Eylül ayı çok önemli sanatçıların albümlerini yayınladıkları bir ay olacak. O sebeple heyecanlı da geçecek. Lafı uzatmadan Ağustos'un Ay Tutulmasına geçelim.

1) Alejandro Escovedo - Chelsea Hotel '78
2) Asian Dub Foundation - Burning Fence
3) Heartthrob - Blind Item
4) Heaven And - Scarlet Woman
5) Ketz - Walkthrough
6) One Day As A Lion - Last Letter
7) Opeth - Coil
8) Pivot - In The Blood
9) Ryoji Ikeda - Test Pattern #0100
10) Stanton Moore Trio - (Late Night At The) Maple Leaf
11) Steinski - Jazz

JD And The Straight Shot - Right On Time (Artist Garage, 2008)

2008-09-03T21:06:00.000+04:00

Jim Dolan'ın başını çektiği Blues grubu JD And The Straight Shot, 2005 yılında çıkardığı ilk albüm "Nothing To Hide"'ın ardından önlenemeyen bir yükselişe geçti. Blues'un daha bir göz ardı edildiği günümüzde ise önemli modern Blues oluşumları arasında yerini almış durumda.

Grubun 2. albümü "Right On Time" ise 2 senelik uzun, yorucu ve alabildiğine başarılı bir turnenin bitişini işaret ediyor. Birçok ünlü gitar üstadı da albümde destek amacıyla yerini almış. Sonuç olarak da kaçırılmadan dinlenesi bir Blues albümü ortaya çıkmış.

Albümde Blues var. Yer yer Rock N Roll ile dirsek temasına giriyor, hatta dahada ilerliyor. Yeri geliyor sade Down N Dirty Blues'a geri adım atıyor. Ama eğlendirdikçe eğlendiriyor. Turnenin neden bu kadar başarılı olduğuna şaşırmamak lazım. Albümde Gary Moore tarzı balada yaklaşan bir tek "Slow Motion" var. O da çok ciddi bir denklik yaratmış Gary Moore'a. Parçada viskinin güzelliklerini anlatmış olması kararımı etkilemiyor.

Albümde birçok güzel parça var. Jump Blues'a kaymadan bu kadar güzel bir eğlence havası yakalanması ise apayrı memnun etti beni. Jump Blues'a kaymasının kötü olacağından değil, sadece tek eğlence Jump Blues'dan çıkar gibi yanlış bir anlayışın zaman zaman etkili olmasından dolayı. Bir "Gonna Kill That Dog" var ki sözler basit, hikaye basit, müzik de sade. Ama parçanın bütünü muhteşem.

Her yönden hiç düşünmeden tavsiye edebileceğim çok güzel bir albüm. Söz konusu Blues olduğunda da yılın en güzel albümlerinden biri olacağını şimdiden kestirmek zor değil. Mutlaka edinin.

MP3: JD And The Straight Shot - Lie No Better
MP3: JD And The Straight Shot - Gonna Kill That Dog

JD And The Straight Shot'ın resmi sitesi
JD And The Straight Shot @ MySpace
Albümü satın almak için

Asian Dub Foundation - Punkara (Phantom Sound & Vision, 2008)

2008-08-25T22:41:00.000+04:00

Asian Dub Foundation, beni 1990'lardan 2000'lere taşıyan özel gruplardan biri. Jungle döneminde, 1993 yılında başlayan 6 kişilik grup bugüne kadar yüksek oranda dinlediklerimden. 2005'te çıkardıkları "Tank" albümünden beri bir çalışmaları olmadığından da hayal kırıklığına sürüklenmiştim. Hatta belirli bir süre dağıldıklarından bile şüphelendim. Artık kafamda öyle bir şüphe yok.

"Punkara" ilk olarak Japonya'da piyasaya sürüldü Nisan ayında. Avrupa'da ise bu yaz Asian Dub Foundation System olarak festivallerde verdikleri performanslardan birkaç canlı kayıt da içererek 23 Eylül'de piyasaya sürülecek. Ben ise Japonya versiyonunu inceledim haliyle.

"R.A.F.I." albümleriyle tanışmıştım 1998 yılında kendileriyle. Hemen arayı kapatıp önceki iki albümlerini de dinledim. Internetin artık Superonline yerine Kablonet'e geçtiği dönemdi yanılmıyorsam. Amazon da herhalde yeni kurulmuştu. Bize apayrı bir enerji veriyordu o dönemde ADF.

Albüm ilk dinlemede şöyle bir serin rüzgar gibi esiyor insanın yüzünde. Politik duruş aynı. Hala hastasıyız. Ama müzikal olarak nüanslar var. Bunları sevip sevemeyeceğimi tartmakla geçti ilk 3-4 dinleme seansı. Şimdi daha iyi bir fikir sahibiyim.

"Tank"'i ilk dinlemede sevmiştim. Bunu biraz daha zaman aldı. Ama artık çok fark göremiyorum kalite olarak aralarında. Öncelikle albümdeki yavaş parçalar da tam anlamıyla yavaş hüviyetinde değil. Biraz daha agresiflik hissediyorum. Belki de artık yavaş parça yapmıyorlardır. Bilemem. Ama hiçbiri tam yavaş gelmedi.

Hızlı parçalar ise gerek enerjileriyle, gerekse vurgularıyla çok başarılı. Sitar ve tablanın yeri her daim ayrı zaten grup için. Bunun yanında zılgıta varana kadar yeni eklemeler de bulunuyor parçaların içinde. "Superpower", "Burning Fence", "Speed Of Light" doğrudan beni içine çeken parçalar. "No Fun" biraz garipsediğim Punk yapısıyla benden bir iki adım uzakta duruyor ama kötü değil kesinlikle. Bunlar dışında eski tarzı andıran "Ease Up Ceasar", yine Punk esintili "S.O.C.A." da güzel çalışmalar.

MP3: Asian Dub Foundation - Superpower
MP3: Asian Dub Foundation - Burning Fence

Asian Dub Foundation'ın resmi sitesi
Asian Dub Foundation @ MySpace
Albümü satın almak için

Pivot - O Soundtrack My Heart (Warp, 2008)

2008-08-23T17:33:00.000+04:00

Warp Records'dan ilk albümünü çıkaran Pivot huzurlarınızda. Avustralyalı (Kuruluşu itibariyle) bu üçlü geçen seneki "Battles"'dan sonra bu sene Warp'ın yeni keşif kontenjanından dünyaya uzanıyor. Laurenz Pike, Richard Pike kardeşlerin kurduğu grup İngiliz Dave Miller'ın katılımıyla bugünkü halini alıyor. Yeni keşif değil aslında ikisi de ama sonuçta ilk albümleri olduğundan bu kategoriye alınabiliyor. Bu arada Warp'ın Pivot'a 16 albümlük bir anlaşma önermiş olması da bu gruptaki potansiyeli bir nebze ortaya koysa gerek.

Albüm gitarın ses kesiti niyetiyle kullanımıyla bizi karşılıyor. Albümden çıkan ilk single "In The Blood"'da bu sıkça yer alıyor. Ancak bunun yanında basit bir gitar melodisi yine arka planda eşlik ediyor havayı yumuşatmak için. Vuruş altyapıları ise Warp olmasından kelli elektronik ve keskin, sert bir yapıda.

Albüme adını veren parça "O Soundtrack My Heart" da keza şekilde çok da farklı olmayan bir yapıda. Ancak sonuca baktığınızda gayet değişik. Bir nebze farkı distortion'la giren gitar aniden ortamı Rage Against The Machine'e yaklaştırıyor. Daha sonra eski yapıya geri dönüş ve eli yüzü düzgün İstanbul beyefendisi modunda ilerleyiş.

Arkasından karşımıza Jean Michel Jarre 2008 modeli olan "Fool In Rain", AphexRock Twin misali "Sing You Sinners" geliyor. "Sweet Memory" başladığında ise zaman duruyor. Naif güzelliğiyle devam eden melodi sizi alıp götürüyor. Sonunda ufak bir sürpriz var ama o noktaya kadar kendinize gelemiyorsunuz.

Albümde vokal yok ama New Age klavye yapılarından tutun da üstün bir müzikal kompozisyona kadar her şey var. Genel anlamda popülerlikten uzak olmasından kelli geniş çapta başarıya ulaşamayabilir ama Autechre, Aphex Twin ve Jean Michel Jarre ile yetişen nesiller için dinlenmesi elzem bir kayıt olduğu kesin. Grubun üyelerinin bundan önce Prefuse73, Flanger, Jan Jelinek ve Burnt Friedman'la çalışmış olmaları bu ortaya çıkan sonucun da bir rastlantı olmadığının açık kanıtı olsa gerek.

MP3: Pivot - In The Blood
MP3: Pivot - Sweet Memory

Pivot'un resmi sitesi
Pivot @ MySpace
Albümü satın almak için

One Day As A Lion - One Day As A Lion (Anti, 2008)

2008-08-19T19:57:00.000+04:00

Ülkemizde güzide Rage Against The Machine ile birlikte seyretme ve aşka gelme şansına varamadığımız isimlerden biri Zach De La Rocha. Daha önce RATM'in dağılma durumuna göre zaten yeni projelere ışık yakmıştı. Şimdi RATM birleşik ama yine de yeni projeler peşinde koşuyor kendisi.

Jon Theodore ile birlikte kurduğu "One Day As A Lion" projesiyle Anti'den ilk plaklarını çıkardılar. Elbette grup yine Zach De La Rocha'nın daha önce RATM'in sözlerinde de vurguladığı gibi belirli bir politik duruş temelinde. Bu projenin bir uyarı ve daha da öncelikli olarak verdikleri bir sözün karşılığı olduğunu belirtiyor. Grubun adı da "Bin yıl koyun gibi yaşayacağıma bir gün aslan gibi yaşamayı yeğlerim" sözünden geliyor.

Grupta Zach hem vokalde hem de klavyede yer alıyor. Jon ise bateride. Tabii bu RATM'in yapısından ziyadesiyle farklı. Gitar doğal yollardan elde edilmiyor ve Zach klavyeyle karşılıyor bu durumu. Bu noktada Tom Morello'nun eksikliği haddiden fazla hissediliyor. Ama bunun dışında çok ciddi bir fark yok. Yine distortion'lar, güçlü bateri yapısı ve mikrofonu eline aldığında ortalığı karıştırma gücüne sahip bir Zach De La Rocha vokali.

Gerek parçaların yapısı, gerekse Zach'in vokali daha agresif ve deyim yerindeyse militarist. Bunun sebebi RATM'in artık öyle ya da böyle genel bir dinleyici kitlesi olması ve insanların sadece belirli bir kısmının verilen mesajı alması. Bu noktada Tom Morello da benzeri bir şekilde geçen sene çıkardığı solo albümünde daha farklı bir çalışmayla yine öze dönüşe yol açmaya çalışmıştı. Sözlerini tam anlamıyla seyirciyle paylaşmak ve mesajlarını verebilmek istiyorlar. Mesaj iletme mecrası biraz sekteye uğradığında hemen araçta düzenlemeye gidiyorlar.

Plakta 5 parça var. "Wild International"'da savaş ve savaşın insanlar için anlamını sorgulamanın yanında, kendince Los Angeles'tan başlayacak bir savaş özlenimi var. Doğrudan damara saldırı bu. Müslümanlık ve Hristiyanlığı da hiç unutmadan işin içine katıyor ve her şeyin basit bir aldatmacadan ibaret olduğunu vurguluyor. "Ocean View" ise sistemin geneline karşı yoğun bir eleştiri bombardımanından sonra masumların da önyagılar sebebiyle damgalandığını vurguluyorlar. "Bir korku okyanusu onları parçalayacak yangını yaratacak."

"Last Letter" ise genel tanrı anlayışını baştan sonra yeriyor. Dünyada bu kadar haksızlık ve cinayetler varken bu yerme konusunda elinde birçok malzeme de var. Tanrının elini attığı yerlerde toplu mezarlardan başka bir şey yok diye vurgulamayı da ihmal etmiyor. Benzeri George Carlin'de de vardı bu bakış açısının. "If You Fear Dying" Venezüela'ya olan desteğiyle başlayıp Hristiyan Beyaz Amerikalı'ya nefretiyle devam ediyor. "Zaman yaklaşıyor, kırmızı güneşin doğduğu gibi. Ölümden korkuyorsanız zaten ölmüşsünüzdür." Son olarak grupla aynı ismi paylaşan parçaya geldiğimizde dünyanın genelindeki sorunlar için kendilerinin geleceklerini, aç kalan, çıplak ayaklı insanlar için savaşacaklarını söylüyor. "Güneş battıktan sonra şehrim fitil gibi ve bir gün diyeceğim ki aslanlar gibi yaşayalım".

Tabii bunca laftan sonra plağı Anti'den çıkartıp parayla satınca elbette ben de parçalardaki sözlerin bir yere kadar takipçisi olurum. Bu noktada albümünü sitesinden bedavaya indirmiş olsam da plağını ve CD'sini aldığım Radiohead'e daha saygı duyuyorum dengeli duruşlarından dolayı. Ha Zach De La Rocha albüm paralarıyla bir ordu hazırlıyorsa o zaman özür dilerim kendisinden. O zamana kadar görüşüm sabit.

MP3: One Day As A Lion - One Day As A Lion

One Day As A Lion'ın resmi sitesi
One Day As A Lion @ MySpace
Plağı satın almak için

Heaven And - Sweeter As The Years Roll By (Staubgold, 2008)

2008-08-17T22:26:00.000+04:00

Birçok yetenekli ve kendini kanıtlamış elektronik müzik sanatçısının bir araya gelmesinden oluşan yeni bir grup Heaven And. Grubun iki üyesi Tony Buck ve Martin Siewert daha önceden Komfort 2000'in de üyeleriydiler. Steve Heather ve yetenekli basçı Zeitblom ile birleşince de ortaya Heaven And çıktı. Ayrıca bir güzellik de Einstürzende Neubauten'den tanıdığımız Alexander Hacke'nin de albümdeki 2 parçada vokalde yer alması.

Saygıdeğer Markus Detmer'in Staubgold'dan çıkan albüm aslında uzunca bir süredir elimde. Hatta dinledikten sonra Markus Detmer'e de teşekkürlerimi sundum ama albümü incelemek yoğun tempo arasında biraz gecikti.

Albüm minimalizm temelinde deneysellik sınırlarında. Buna ek olarak farklı müzik kökenlerinden vurmalı çalgılar da yer alıyor. Daha ikinci parça olan "Scarlet Woman"'da bu dikkat çekiyor marimba ile. Alexander Hacke'nin vokali de inanılmaz bir güzellik katıyor parçaya. Ondan önceki "As If A Star" ise kendi içinde apayrı devinimlere sahip. Krautrock ve Caz arasında gidip geliyor. "Bring Back Those Happy Days" bizim doğrudan füzyona döndüğümüzü işaret ediyor endüstriyel bir Caz ile. Nefesimi kesen bir gitar rifi var.

Albümün ilerleyen noktalarındaki "Parade", her bakımdan adına yakışır bir tablo çıkarıyor karşımıza. Baterinin Japon Kodo benzeri vuruşlarının yanında gitar rifleri ve ziller derken görkemli bir mimariye bakıyormuş hissi yaratıyor.

Alternatif sesler dinlemek isteyenler ve karmaşanın da güzel olabileceğini algılayabilecek genişliğe sahip olanlar için denenesi bir albüm. Albüme elini atan her ismin de önemli bir yetenek olduğunu unutmamak gerekiyor.

MP3: Heaven And - Scarlet Woman
MP3: Heaven And - Parade

Staubgold'un resmi sitesi
Albümü satın almak için

Alejandro Escovedo - Real Animal (Back Porch, 2008)

2008-08-15T21:51:00.000+04:00

Alejandro Escovedo müzisyenin bol bulunduğu bir sülaleden gelen Texas'lı bir sanatçı. Ailede müzisyen bol ama baterist veya perküstyonist olmayan tek müzisyen Alejandro olmuş.

Gençliğinde Punk Rock olarak başlayan müzik yaşantısı daha sonra yerini Alternative Folk'a (Alternative Country lafını sevmiyorum) ve Alternative Rock'a bırakmış. Derken solo çalışmalar ve müzik hayatına ara vermesine sebep olan Hepatit C gelmiş. Gerçek hayatına da az daha son verecek bir durumdan dostlarının ve ailesinin yardımıyla kurtulduktan sonra aramıza geri döndü. 2008 söz konusu olduğunda da en önemli geri dönüşlerden biri diyebiliriz.

Albüm çok güzel. İlk tepkim olarak "Dig!!! Lazarus Dig!!!" ile benzer bir değerde diyebilirim. Neden bunu örnek verdim diyen olursa, tarzların benzeştiği birçok nokta olduğundan. "Chelsea Hotel '78"'i Nick Cave'in albümüne koysanız olduğu gibi, pek yadırgayan olmaz. Hani vokal haricinde en ufak bir nota farkı yok gibi.

Olaya Folk Rock olarak bakacak olursak albüm yılın en başarılısı şu ana kadar. Yeri geliyor, sakin, romantik, yeri geliyor Bruce Springsteen'in koltuğunu sallıyor (Bu arada menejerini de yürütmüş). Bu kadar değişim ve değişime rağmen kalite seviyesinin düşmemesi bana ciddi anlamda yetenekli ellerden çıktığını gösteriyor. Blues ve Punk esintili bir Alternative Folk örgüsü albüm boyunca tüm ağırlığını hissettiriyor.

Tarz olarak sert ve keskinliği bir bakıma imza edinmiş Alejandro bu albümde de "Chelsea Hotel '78", "Smoke", "People", "Nuns Song", "Real As An Animal" ve "Chip N' Toy"'da bunu doğrudan yüzümüze vuruyor. Aralarında da hep dinlendirme niteliğinde daha ağır tonda. Ağır tondaki parçalarda vokal açısından daha etkileyici bir performans sunduğunu da söylemek lazım.

Zor dönemler yaşamış bir sanatçının talihine yakarışı. Bunun sonucunda karşımıza çıkan bu güzel albüm. 2008'in kaçırılmaması gereken güzidelerinden biri.

MP3: Alejandro Escovedo - Chelsea Hotel '78
MP3: Alejandro Escovedo - Nun's Song

Alejandro Escovedo'nun resmi sitesi
Alejandro Escovedo @ MySpace
Albümü satın almak için

Stanton Moore Trio - Emphasis! (On Parenthesis) (TelArc, 2008)

2008-08-13T18:39:00.000+04:00

Stanton Moore yetenekli ve özgün bir baterist. Caz ve Funk konusunda bizleri bugüne kadar Trio'suyla haddinden fazla mutlu eden isimlerden biri. Bu işe hala devam etmek konusunda da ısrarlı olduğuna göre bana dinlemekten ve tadını çıkarmaktan başka bir şey kalmıyor. Çok yaşa New Orleans!

Aslında Trio olmak kolay bir şey değil. Özellikle herkesin müzikal açıdan anlaşabilmesinin yanında canlı performanslarda da uyum ciddi anlamda zor bir olay. Fakat Stanton Moore Trio'su bunu ciddi biçimde başarmış durumda.

Uzun lafın kısası gelelim biz albüme. Albümde "Stanton Moore"'un ısrarcı eğlence tavrı her zamanki gibi tüm etkisini gösteriyor. Neşeden gram kayıp yok. Başlangıcı yapan "(Late Night At The) Maple Leaf" ile birlikte girişilen bu hezeyan "(Proper) Gander" ile devam ediyor. Cazın yanına bukle bukle yerleştirilen Funk ile istenilen enerjinin dozajı tam olarak elde ediliyor. Güzel bir Cardinal Melon benzeri bir müzikle karşı karşıyayız. Tadına doyulmuyor. Elbette bu doğru karışımda piyanist ve org üstadı Robert Walter'ın da etkisi unutmamak ve saygımızı belirtmek lazım.

Albümde hiçbir şekilde yenilik getirmek gibi bir uğraşı yok. Daha önceden bir albümlerinin bulunmasının getirdiği alışmış olma ve birbirinin telini bilme duygusu doğrudan bildiklerini en güzel şekilde ortaya koymalarına sebep olmuş. New Orleans cazı, Soul Funk ile birleşiyor albüm boyunca ve ortaya muhteşem sahneler çıkıyor. İnsana hayat veren, hayattan da tad veren bir albüm. 70'lerin Funk'ından bize örnekler sunan çalışmalar nasıl tad vermez zaten di mi? Hani ola ki Pazartesi sendromunuz varsa, açın dinleyin albümden 2 parça sabahtan, ne gam kalır, ne keder, ne stres. Akşamları işten döndükten sonra içilen bir kadeh şarap veya tek buzlu bir duble viski görevi görüyor. Ben de nedense habire alkolden örnek veriyorum. Hayırdır inşallah.

MP3: Stanton Moore Trio - (Late Night At The) Maple Leaf
MP3: Stanton Moore Trio - (Sifting Through The) African Diaspora

Stanton Moore'un resmi sitesi
Stanton Moore @ MySpace
Albümü satın almak için

Ryoji Ikeda - Test Pattern (Raster Noton, 2008)

2008-08-11T23:53:00.000+04:00

Yeni bir "normal kafayla dinlenemeyecek" müzikler bölümümüze hoş geldiniz. Emin olun bunu boşuna demiyorum. Neyse isteyen okur da anlar, isteyen dinler de anlar. Ama bir şekilde anlaşılacağı kesin.

Ryoji Ikeda ham müziği seviyor. Hamdan kastım, insanların önüne bir kütük koyup onu kendi hayal güçlerine göre şekillendirmeleri. Müzikal açıdan ise önümüze basit bir yapı koyup onu bizim algılamadaki seçiciliğimizle şekillendirmemiz. Çok edebi oldu, evet.

Albümde adından da anlaşılacağı üzere çeşitli şablonlar üzerine oturtulmuş drum machine vuruşları ve basit sentetik tınılar var. Sentetik tını derken çook eski IBM bilgisayarların çalışırken çıkardıkları Bip seslerinin bir benzeri.

Bu şablonlar albüm boyunca farklı şekillendirmelerle ve farklı kombinasyonlarla karşımıza çıkıyor ama temelde kendi özlerini kaybetmiyorlar. Elbette Ryoji Ikeda'nın bu ham öğelerle yarattığı örgüler dikkat çekiyor ancak bu tamamen sizin içine girip girmemenizle bağlı. Kimine göre hoparlörlerin jakı tam yerine oturmamış havası verebilir dinlenilen şey. Hoparlörlerinizin ayarlarıyla oynamayın.

Daha önceki bir albümünün kapanış parçasında fark edilmesi zor yüksek bir frekansta tek notanın yer alıyordu ve nota bitene kadar notanın varlığını anlamak zordu. Bu tür farklı yaklaşımlara sahip birinden yine deneyselliğin temellerine inen güzel ve ham bir çalışma olmuş. Bu arada hani illa tür belirteceksek atlamadan geçmeyelim Techno'nun en saf hali bu.

Parçaların içinden örnek seçmek de zor olmadı zira hepsi dinleyenin algısına ve kafasında yaratacağı anlayışına bağlı. Bu güzel olmuş demek bu albümde tam anlamıyla kişisel bir olgu.

MP3: Ryoji Ikeda - Test Pattern #0100
MP3: Ryoji Ikeda - Test Pattern #1111

Ryoji Ikeda'nın resmi sitesi
Ryoji Ikeda @ MySpace
Albümü satın almak için

Heartthrob - Dear Painter, Paint Me (M_nus, 2008)

2008-08-07T22:20:00.000+04:00

Jesse Siminski'nin M_nus etiketiyle bize sunduğu projesi Heartthrob ilk albümünü Haziran ayında piyasaya sürdü. Richie Hawtin ve Magda'nın keşfi olarak karşımıza çıkan bu yetenekli sanatçı bugüne kadar gerek yaptığı çalışmalarla, gerekse de düzenlemelerle bir hayli dikkat çekmişti. Bunun yanında ortaya koyduğu DJ setlerle de adını ciddi anlamda geniş bir kitleye duyurdu.

Minimalizmin suyunun çıktığı şu güzide günlerde Kuzey Amerika'da öze dönüş akımını yarım ağızla karşılamak en aptalca şey olur herhalde. İyice çorbaya dönen, tekdüzeliğe doğru giden bu türü ayakta tutmaya çalışan plak şirketlerinden birisi olan M_nus zaten bu türün geniş kitlelere yayılmasından da sorumlu.

Aslında M_nus'un bu retro yaklaşımı son 1.5 seneye yayılan bir süreçle başladı. Clever Music aslı Netlabel'ından keşfedilen JPLS ve bir başka yeni keşif Ambivalent derken zaten eski olan elemanların da ağırlıklarını ortaya koymalarıyla eskiye dönüş başladı ve bu hem çalışmalarında hem de performanslarında dikkat çekiyor.

Heartthrob aslında inanılmaz seviyede üretken değil. Onunla ilk tanışmam 2005'te M_nus'tan çıkardığı "Time For Ensor" adlı plakla oldu ve asıl ilgimi Troy Pierce'ın "25 Bitches" adlı parçasına yaptığı düzenlemeyle çekti. Sonrasında Seph, The Knife, Audion ve Depeche Mode'a yaptığı düzenlemelerle ve "Baby Kate Remixes" adlı plağıyla iyice takip etmeye başladım.

Albümde minimalizme sıkı sıkıya bağlı bir yapıda. Parçalar boyunca belirli loopların ufak alterasyonlarla yoğun biçimde tekrarlandığını görüyoruz. Buna iyi bir örnek "Confession" adlı parçasında 4. dakikasından 11. dakikasına 3 loopla idare etmesi temelde. "Interference"'ın Marc Houle benzeri yapısı da aynen örnek olabilir. Bu arada "Confession"'ın melodik loop'u da Red Robin ve Jakob Hilden'in "Lazy Jack"'ine inceden benziyor. En azından aynı temelde piyasavari. Ambiyane oldu ama olsun.

"Signs" önceden bir plağında yayınlanıp da albümde de yer alan tek parça. Ama o plak da Haziran ayında çıktı. Bu sebeple pek eski denemez.

Techno minimalizmden sonra albümdeki diğer temel öğe. M_nus'un geleneği tabii. En azından Minimal Tech-House gibi minimalizmin tabiatına aykırı bir türe kaymadıklarından şükran duyuyorum. Bunun yanında Minimal Techno'yu çok iyi örneklendirdikleri için de apayrı mesut ediyor insanı albüm "Out Of Here" adlı parça hariç.

Bir gün Robert Babicz'in yazdığı baslar hakkında konuşurken "Öküz bası" deyimini kullanmıştı biri, Muzo ya da Fuchs olabilir. Heartthrob da birçok yerde altta kalmamak için elinden geleni yapmış. "Sings", "Blind Item" ve "Slow Dance" sadece benim evi değil apartmanı da sarsmıştır herhalde.

Bu arada ufak bir sürpriz de albümü alanlara. Albüm sınırlı sayıda 2 CD olarak piyasaya sürüldü ve 2. CD'de tüm albümün mixlenmiş versiyonunu da dinlemek mümkün. Orjinal ve güzel bir hareket olmuş. Parça sıralarında en ufak oynama da yok. Aferin Heartthrob'a.

MP3: Heartthrob - Futures Past
MP3: Heartthrob - Blind Item

Heartthrob @ MySpace
M_nus'un resmi sitesi
Albümü satın almak için

Steinski - What Does It All Mean - 1983-2006 Retrospective (Illegal Art, 2008)

2008-08-05T21:36:00.002+04:00

Steve Stein aka Steinski. Cut & Paste türünün yaratıcısı efsanevi DJ. Bugüne kadar gün ışığına çıkmamış, bizlerin de haliyle sağdan soldan Bootleg olarak dinleyebildiğimiz çalışmalarını bir albümde toplayıp karşımıza geçmiş. Eminim kıkır kıkır da gülüyordur. Hani DJ Shadow denince heyecanlanıyoruz ya. İşte Steinski ve konudan ayrı olarak Double Dee (Doug DeFranco) onun, Cut Chemist'in, Coldcut'ın vs. hocaları, idolleri.

Albümün Cut & Paste türü açısından muhteşem bir örneklem olduğunu zaten söylemeye gerek yok. Ama atlanmaması gereken nokta Old-Skool Hip Hop konusunda da akıl almaz bir kaynak. Albümün tek eksiği Double Dee. İlginçtir albümün hiçbir noktasında onun imzası yok. En azından görünen bir şey yok.

Hani nereden ele alacağımı şaşırdım. Daha albümün başından itibaren ağzım açık dinlemeye başladım. Sonra gözümün önüne DJ diye dinlediğim tonlarca insan geldi. Vay canına dedim. Burada Hande Yener modeli polemik başlatıyor konuma da düşmek istemem ama valla öyle.

Sadece "Jazz" adlı parça bile başlı başına insanın aklını almaya yetiyor. İçinde birçok parça barındırıyor haliyle ve geçmişe dönük antoloji olarak bile ele alınabilir. "Voice Mail"'deki 2 saniyelik ua ua bölümü de Lee Cooper reklamlarını hatırlayanlara doğrudan 80'leri ve 90'ların başlarını hatırlatır kesin.

Albümde Steinski'nin özünde Hip Hop DJ'liğinden gelmesi sebebiyle hatrı sayılır oranda scratch de var. Her parçanın çeşitli yerlerinde kendine hakim olamayıp scratch atmış. Bazı noktalarda sadece ilginçlik katmak için, bazılarında ise doğrudan parçaya uygun olarak melodik kullanmış scratchleri.

Ayrıca 80'lerdeki efsanevi "Lesson" serisinden de birkaç bukle örnekleme mevcut. Bunları dinleyebilmek bile apayrı bir zevk. "Lesson" serisi ünlü olmalarına açılan yolda katıldıkları yarışmada yarıştıkları çalışmaydı. Haliyle yarışmayı da kazandılar. O jüride Afrika Bambaata da vardı. Hey da hey.

Hip Hop DJ'liğinin en üst seviyesindeki bu 2 Disklik çalışmayı dinlemek büyük bir zevk. Her ne kadar yeni çalışmalardan oluşmuyor diyebilecek olsak da bu kesinlikle yeni bir albüm ve bize yeni çalışmalar. Bu sebeple gayet uygun bir şekilde yılın albümleri listesine de girecek hakkı olarak. Kesinlikle iyi bir yeri olacağını da düşünüyorum şimdiden. Metehan'ın bu albümü bir süre elinden düşüremeyeceğine eminim.

MP3: Steinski - Jazz
MP3: Steinski - Ain't No Thing

Steinski'nin resmi sitesi
Steinski @ MySpace
Albümü satın almak için

MySpace'in Incileri 6 - Ketz - Walkthrough

2008-08-04T22:26:00.000+04:00

Hırvatistan'dan çıkan yetenekli bir isim Ketz. Genç yaşta bir arkadaşıyla evde gitar çalarken başladığı şarkıcılık kariyeri zamanla daha sağlam adımlar ile bugünkü halini bulmuş. İlk albümü "Walkthrough" ile de karşımızda.

Etkilendiğini söylediği sanatçılara (U2, Leonard Cohen, Bob Dylan, Radiohead, Nick Cave) baktığımızda çoğunun kendi türlerinde efsane olduğunu ama bir o kadar da farklı müzikal yapılar içerdiklerini eklemek gerek. Amma velakin müziğinde en büyük ağirlik U2 olarak dikkat çekiyor.

"Walkthrough" albümü 2006 ve 2007 yılları içerisinde hazırlanmış çalışmalardan oluşuyor. Uzun ve yorucu bir dönemden sonra emeğinin hakkını almış diyebilirim. Gitar rifleri ve vokal tarzı olarak bu bir hayli ortada. Albüme adını veren "Walkthrough"'dan başlayarak "Lovers", "New Delphi", "Before The Rain" ve "Song That Escaped" hep bu etkileşimden nasibini almış. Ama şunu eklemek lazım, kopya dememek gerekir. Çünkü her parçaya kendisinden de bir nebze özgünlük katmış. Ayrıca U2'nun izinden yürümek pek de kötü bir şey olmasa gerek zira U2 dünyamızda kalan son birkaç Stadyum grubundan biri.

Albümdeki parçaların sözleri konusunda oldukça iddialı Ketz. Birçok acısı, yaşadığı karmaşık olayların etkisi ve kendini bulma arayışları sözlerde yerini bulmuş. Edebiyatla da yakından ilgili olmasının bir sonucu olarak iddialı olması konusunda hak veriyorum ama henüz kendisiyle övünme noktasına geldiğini de sanmıyorum. Daha yolun başı. Ciddi derecede umut verici. Bir sonraki çalışmasını dinledikten sonra artık yerini kendisi bulacaktır nasılsa. Şimdilik başarılı çıkış albümünü dinleyelim biz.

MP3: Ketz - Song That Escaped
MP3: Ketz - Walkthrough

Ketz @ MySpace
Albümü indirmek için

Opeth - Watershed (Roadrunner, 2008)

2008-08-03T00:12:00.000+04:00

Death Metal'den Folk ve Jazz'a kadar uzanan inceden çizmiş İsveçlilerden oluşan bir grup Opeth. Bir süredir bilinçli bir salınım içindeki grubun bu dönemine nokta koyacak cinste bu albüm.

Opeth başlarda saf ve doğal bir yapıdaydı. Daha sonra zamanla bu yapıyı kaybetti ve yerini daha hesaplı ve insana eskisi kadar sıcak gelmeyen çalışmalara bıraktı. Oysa Opeth'i ilk başta sevdiren ise bu hesapsız ve kendine özgün çatlak yapısıydı.

"Watershed" sanki adını da andıran bir soğuk duştan sonra ortaya çıkmış hissi yaratıyor. Bu yeni sayfa ise genelinde "Evet bu Opeth" diye düşündüren ve dikkat çeken bir yapıda. Bu değişimde en büyük etki de belki eleman değişikliğinde yatıyor. "Peter Lindgren"'in gitmesi büyük bir tepki yaratmıştı ve birçoğu kişi değişimleri sevmediğinden Opeth'ten de bir uzaklaşma söz konusu oldu.

Albümü incelemeye gelirsek eski Metal tabiriyle birçok albümde bulunan "Slow" parçalardan bir örnek. Akustik gitar eşliğinde girdik, yumuşak yapılı kadın ve erkek vokaliyle devam ettik hadi bakalım derken "Heir Apparent" komşuda el bombası patlamış hissi yaratıyor. Death Metal bizi kucaklıyor. Brutal vokalin önünde sert bateri ve yarı melodik yarı ritimsel elektro gitar tabiri caizse şakraları açıyor.

"The Lotus Eater" gelgitlerle dolu. Bir öyle bir böyle. Parça sakin başlarken sonra bir anda sanki parçanın intro'su es bölümüymüşçesine girişiyor Death Metal'e. Sonra yine düşüş. Ayağa kalkıp headbang mi yapayım yoksa kıçımın üstünde oturup efendice mi dinleyeyim şaşırdım. Böyle düşünürken "Burden" geldi ve yine "Slow"laştık. Aradaki gitar riflerini falan yemezler. Parça içindeki klavye ise dinlenilenin "Opeth" olduğunu açıkça yüzümüze vuruyor diğer klasiklerde olduğu gibi.

"Porcelain Heart" ve "Hessian Peel"'da Mikael'in vokali her yönden ağırlığını koyuyor artık albüme. Bu arada gün gibi apaçık bir nokta da grubun yeni 2 üyesinden biri olan baterist Martin Axenrot'un pek yabancılık çekmediği. Keza benzeri lead gitardaki Fredrik Akesson için de söylenebilir özellikle "Porcelain Heart"'tan sonra. Hatta gruba uyum sağlamakla kalmamışlar, kendilerinden de bir hayli ekstralar katmışlar. Martin'in "Hessian Peel"'in sonundaki performansı ne öyle. Amma velakin "Hex Omega"'ya diğerleri kadar ısınamadım dersem yalan olmaz. Sonundaki rif ise tad veriyor ama tüm parçayı kurtarmıyor.

Opeth 18 yıllık Opeth. Geçirdiği değişime rağmen. Tekdüzelikten uzak, Progressive Rock'a doğru adım atan Opeth için doğru bir çalışma. Sonuçta Opeth ölmedi, hatta ölmeyle alakası bile yok şeklinde bir cevap oldu bu albüm.

Bu arada uygun olamadığımdan gidemedim konserlerine ama aldığım yorumlar da gayet olumluydu konserle alakalı. Albümden daha sert olduğunu ise tamin etmek zor olmadı. Artık bir başka bahara diyorum.

MP3: Opeth - Coil
MP3: Opeth - Hessian Peel

Opeth'in resmi sitesi
Opeth @ MySpace
Albümü satın almak için

Amir Perelman - New Songs Of Jerusalem (Zigota, 2008)

2008-07-31T23:20:00.000+04:00

1967 doğumlu telli çalgı üstadı Israilli Amir Perelman'a geldi sıra. Aslında albümü elime geçene kadar kendisini tanımamıştım ama dinledikten sonra mutlaka tanımam gerektiğini hissettim.

Bugüne kadar birçok grubun içinde yer almış ve bunun yanında kendi kurduğu grubuna Djivan Gasparyan, Irshad Hussein Khan ve neyzen Amir Shahasar gibi birçok ünlüyü de konuk etmiş.

Çocukluğundan beri başta Caz olmak üzere özellikle Ortadoğu ve Güney Amerika'dan bize ulaşan müzik tarzlarıyla ilgilenmiş. Zaten müziğinde bu tarzlardan ufak anekdotlar bulmak mümkün. World music adı altında incelenen birçok çalışması var ve hatta bu kadar değişik bölgelerden esinlenmeler içerdiğinden bu tanıma tam olarak uyduğu da söylenebilir.

"New Songs Of Jerusalem" adlı albümü 2002-2007 yılları arasında yaptığı çalışmaların toplamından oluşuyor. Bu sayede bir stüdyo çalışmasından çok Perelman'ın son 6 yılına ışık tutuyor diyebiliriz. Bu albümde özellikle dikkat çeken 2 nokta ise ilk olarak parçaların yoğun Israil, İran, Türkiye ve Ermenistan ezgileriyle bezenmesi ve Perelman'ın gitarı bir sitar gibi çalması.

Albüm genel anlamda çok güzel bir dinleti sunuyor. Ancak albüme adını veren "New Songs Of Jerusalem" adlı çalışma bende inanılmaz izler bıraktı. Başından sonuna kadar muhteşem bir çalışma. Dinlerken insanı kendinden geçiriyor. Bu insanüstü ezgiyi mutlaka dinlemenizi öneririm.

Bunun haricinde albümde tablanın yoğun ve güzel olarak kullanıldığı "Hushi" ve "Hansadwani" çok başarılı. İlki daha Ortadoğu ağırlıklı melodisi sayesinde ancak diğeri kesinlikle Hindistan havası taşıyor.

Dünya müziklerinden hoşlananlar için dinlenesi bir kolaj olmuş. Benim de yeni tanıştığım bu yeteneği dikkatle izlemek lazım bundan sonra. Geç olsun güç olmasın. Bu arada Amir Perelman yeni bir oluşumla (Altı kişiden oluşuyor) birlikte yakın zamanda karşımıza çıkacak. Yeni oluşumun adı "New Song Of Jerusalem Ensemble". Bu oluşum albümdeki dünya müziğinden bir nebze daha geleneksel Yahudi türkü ve şiirlerinin caz versiyonlarını sergileyecek. Bu yeni oluşuma buradan ulaşabilirsiniz. Amir Perelman'dan gelişmelerle ilgili başka bilgi alırsam ileteceğim.

MP3: Amir Perelman - New Song Of Jerusalem
MP3: Amir Perelman - Hushi

Amir Perelman @ MySpace
Albümü satın almak için

Speedmarket Avenue - Way Better Now (Elephant, 2008)

2008-07-29T18:25:00.000+04:00

Indie Pop, Indie şu, Indie bu. Günümüzde çıkan müziklerin bir hayli büyük bir kısmı bu kategorilere giriyor öyle ya da böyle. Çıtır grup Speedmarket Avenue da bunlardan bir tanesi ve Indie Pop dalında hayatımıza giriyor.

Speedmarket Avenue 6 kişiden oluşan İsveç'li bir grup. İsveç'lilerin Indie'nin genelindeki yeteneğine sygı duyduğumdan grup hakkında ilk bilgi aldığımda dinlemek için kafamda olumlu birkaç sinyal yanmıştı. Dinledikten sonra söyleyebileceğim grubun kesinlikle müziğin geneline yeni bir şey katmadığı. Ama var olanı güzel bir şekilde kullanmışlar.

Belle And Sebastian sevenler için uygun bir lokma bu grup. Farklı vokaller var albümde ve parçalar akılda kalıcı naif melodiler içeriyor. Genel olarak Folk ezgileri yerleşmiş parçaların arasına, bazıları gizli saklı, bazıları gözümüze çomak gibi sokuluyor. Trompet bu konuda onlara biraz yardımcı olmuş.

"Way Better Now" adlı parça albümde gerek bateri performansı gerekse yapısıyla Greenday'i andıran tek parça ve albümden çıkan ilk single. Elbette parçadaki klavyenin Greenday'den ziyade içinde bulundukları Indie Pop'a ait olması farklılaştıran tek nokta ama bunun yanında parça hızlı ve albümde direk dikkat çekiyor. Vokalin belli oranda zayıf kaldığını da eklemeden geçmeyelim. Gerisi ise ağır çekimde çayır çimen çıplak ayakla koşuyorum sevdiceğimle müziği. Buna en iyi örnek "Don't Fall In Love". Bir nebze 60'lar İngiltere'si havası da var üstüne parçada. Vokal yapısı (Çarpık düet sebebiyle) biraz bozuk olsa da "The State Of Harmony" de bu kategoride yarışmaya katılmış.

Rahatça dinlenen, başarıyla kotarılmış bir alternatif pop karşımızda. Melodileri sayesinde akılda kalabiliyor ama bize kattıkları parçaların geneli itibariyle sınırlı. Yine de İsveç'ten beklenen kaliteli bir çalışma olduğunu söylemek lazım. Dinlemeye değer kesinlikle.

MP3: Speedmarket Avenue - Way Better Now
MP3: Speedmarket Avenue - Don't Fall In Love

Speedmarket Avenue'nun resmi sitesi
Speedmarket Avenue @ MySpace
Albümü satın almak için

Beck - Modern Guilt (Intersope/XL, 2008)

2008-07-27T20:30:00.000+04:00

Underworld'e kendimi kaptırdığımdan Rock Werchter'de bir notasını bile dinleyemediğim Beck'e gönül borcum var. Bu sebeple incelenecek çok albüm olmasına ve sırasına aslında bir süre daha olmasına rağmen ufak bir iltimas durumu söz konusu. E olsun o kadar da.

Son 2 albümüyle bekleneni veremedi. Nerede "Odelay" nerede "Guero" ve "The Information" demek gayet mümkün müzikal açıdan. 37 yaşına gelen Beck Hansen'dan beklentiler her zaman yüksek oldu ve belki de böyle eleştirilebilmesinin sebebi de bu. Bizi yüksek bir kalite seviyesine alıştırmasaydı.

Yeni albümle eski hazzı vermeye çalışmış. Şöyle bir durum bakıyorum albümü bir hayli dinledikten sonra. Kesin olan şey son iki albümden çok daha iyi. Bir "Odelay" mi? Değil tabii, zaten onun üzerinden 10 yıldan fazla geçmiş. Üretkenlik ve müzikalite olarak bir hayli yakın ama.

Albümün prodüktörü Brian Burton bu sene bir hayli yoğundu. Gnarls Barkley, The Black Keys, The Shortwave Set derken inanılmaz bir sürede sabahlara kadar çalışıp Beck'in albümüne de imzasını attı.

Albüm Beck'in daha önceki Alternative Rock yapısından birkaç adım ötede. Tabii Beck pop yapmış demiyorum. Çok farklı tarzlardan esinlenmelerle yine kendine özgün bir ortaya karışık müzikal oluşturmuş. Mesela bir "Replica" var ki tüm albüme göğüs germiş tek düze ezberinden uzak yapısıyla parıldıyor Aphex Twinselliğiyle. O kadar yoğun olmasa da elektronik altyapılar "Volcano"'da da var. Buna bir gıdım ek olarak da marjinal Blues dalında yarışmaya katılan "Soul Of A Man" (Hayır Breakbeat değil) de var.

Albümde zevk aldığım parçalar arasında Cat Power vokalli "Orphans"'i es geçmeyeyim. Basit ve zevk dolu bir çalışma. Arkasından gelen ve Beach Boys klasiklerini andıran "Gamma Ray" de beni mest etmeyi başardı. "Profanity Prayers"'da da filtrenin suyunu çıkarıyor gitarda. Güzel de çıkarıyor ama mübarek. Hepsine rağmen albüme adını veren "Modern Guilt" sıradan bir Indie Pop parçası olmaktan öteye gidememiş. Niye albüme adını verdiyse artık anlamadım.

"Modern Guilt" çok değişik yorumlar aldı. Çok iyisi de var, bir nebze kötüsü de. Ama genele bakarsak yorumlar olumlu. Bende de pek farklı diyemem. Yılın en iyi çalışmalarından değil. Beck'in en iyi albümü de değil. Ama Beck'e uygun, yakışan bir albüm. Gerisini yorumlamak da size kalmış.

MP3: Beck - Gamma Ray
MP3: Beck - Modern Guilt

Beck @ MySpace
Albümün resmi sitesi
Albümü satın almak için

Ay Tutulması - Haziran 2008

2008-07-26T21:01:00.000+04:00

Araya festival ve bir ton iş girince ne yazıkki bir nebze geç kaldım bu sefer. Neredeyse Temmuz bitecek daha anca. Misak'la programı yapalı 2 hafta oldu. Bu seferlik gecikme için özür dilerim.

1. Avishai Cohen Trio - Eleven Wives
2. Avishai Cohen Trio - La Bailom Vela Balyla
3. Philip Glass - Swans Take Flight
4. Renfro - Broken Little Pieces
5. The Herbaliser - Just Won't Stop (Ft. Yungun Ala Essa)
6. The Raconteurs - Salute Your Solution
7. Tim Vanhamel - Sometimes I Wanna Run
8. Tindersticks - Yesterday Tomorrows
9. Sigur Rós - Festival
10. Sigur Rós - Góean Daginn

Rock Werchter 2008 - 4 - You Bring Light In

2008-07-20T17:58:00.000+04:00

4 günlük festivalin son gününe gelmiştik artık. Cep telefonlarında ne şarj kalmıştı ne de bizde derman. Gruplara bakıldığında en zayıf gün olarak duruyordu bugün zaten. Ama 12:50'de sahneye çıkacak DeVotchKa'yı kaçırmaya niyetim yoktu. Sabah kahvaltıyı Werchter kasabasında bulduğumuz sote bir kafede yaptıktan sonra arkadaşımı telefonları bir nebze şarj etmesi için orada bıraktım ve doğrudan güneşin altında yanan omuzlarım sebebiyle gölgelerden sekerek festival alanına doğru yöneldim.

Alana girdiğimde insanların erkenden girdiğini gördüm. Ama hala kitapçık kaldığına göre daha çoğunluk dışarıdaydı. Çadıra yöneldim. Bu arada çalmaya başlamış olan John Butler Trio ana sahnedekileri bir hayli eğlendiriyordu. Fakat hedefe odaklanmıştım ve sadece 5 dakika dinledim.

DeVotchKa sahneye çıktığında çadır doluydu ama kendilerini tanıyan bir avuç insan vardı içeride desem yeridir. Çalmaya başladıklarında fotoğraf makinemin hafızasında bir önceki günden yer kalmamış olmasına ve cep telefonumun da şarjının bitmişliğine giydirdim habire. Şarkılara eşlik ederken bir baktım insanlar da kopmuş halde. Çok başarılı bir performans ve umarsız eğlence vardı çadırda. "Head Honcho", "Basso Profundo", "Along The Way", "Transliterator", "The Clockwise Witness" ve "Comrade Z" yeni albümden çaldıkları parçalar oldu. Doyamadım valla. Keşke videolarını kaydetmiş olmayı diliyordum hala çadırdan çıkarken. Bu arada grubun Black Cat White Cat'e gönderme yapmaları da hoşmuş.

Daha sonra Recep'le çadırda buluştuk ve erzakları tamamlayıp Tim Vanhamel'e doğru koyulduk. Alana tekrar girdiğimizde Panic At The Disco ana sahnede şenlendiriyordu ortalığı. Ona birer bira eşliğinde göz attıktan sonra hedef yine çadır oldu. Hem de bu sefer uzun süreliğine. Tim Vanhamel sahnedeydi ve yeni albümünden parçaları söylüyordu. Belçikalı olduğundan arada konuşmaları Flemenkçe yaptı ve bir kelime dahi anlamadım. Kıl oldum. Parçalarda gitar sololarını biraz abarttı ama genel olarak uygun bir performanstı.

Misak'ın da biraz etkilemesiyle Hercules & Love Affair'e şans tanımaya karar verdim Anouk yerine. İyi ki de öyle yapmışım. Sahneye çıktılar ve tüm seyirciyi kapsayan bir performans sergilediler. New York'un barlarından çıkan grupların aslında bu işte uzman olduklarını geçen sene görmüştüm. Parçaları ciddi oranda uzatarak ve albüme pek de bağlı kalmayarak Live PA performans sergilediler ama vokallerin emeklerini es geçmemek lazım. Andy Butler'ın yönetmenliğinde vokalde seksi transseksüel Nomi ve gay Kim Ann gerçekten etkileyici. Albümdeki tüm parçaların daha disko versiyonları vardı karşımızda. Hatta albümü tekrar dinleyince "Bunları mı dinledik yahu biz?" diyesim geliyor. Video da yok kimseyi inandıramam. Bu arada geçen hafta da yeni single'ları çıkmış ve ITunes'da bedava dağıtılıyordu yanılmıyorsam. Biz Türkler account alamadığımızdan öyle uzaktan izliyoruz.

Çadırda kalmaya devam ettik Mark Ronson'ı dinleme heyecanıyla. Sahneye çıkmadan önce birkaç Belçikalı'yla muhabbet ettim ve kitapçıktan okudukları sebebiyle izlemeye karar verdiklerini söylediler. Ben de çok eğlenceli geçeceğini tahmin ettiğimi söyledim. Zaten sahneye çıktıkları an bunu açıkça ortaya koydular. Mark Ronson prodüktörlükten gelen tecrübesini çok başarılı bir şekilde sahne performansına ve albüme dönüştürmüş. Albümde birçok ünlüyle çalışmış ve bunlar elbette tura katılmamış (Ummadım değil ne yalan söyleyeyim) fakat yerlerine gelen vokaller de oldukça yetenekli. Özellikle isimlerini hatırlamadığım rap vokalisti ikili muhteşemdi. Bir tanesi sonlarda yanıma kadar gelince daha da bir ısındım adamlara. "God Put A Smile Upon Your Face", "Oh My God", "Stop Me", "Toxic", "Valerie", "Apply Some Pressure", "Pretty Green" ve "Just" yorumları ortalığı yıktı geçti. Hele bir önceki gece Radiohead'i dinlemiş ve kendinden geçmiş seyircilere "Just"'ı çalması ile yer yerinden oynadı. Mark Ronson çıkacak albümünden de yeni bir parça çaldı ama ne olduğunu hatırlayamadım şimdi. Bu arada Kaiser Chiefs'ten Ricky Wilson'ı da sahneye çıkartıp tef çaldırması ve mikrofona uzandığında "sen tef çalmana bak" der gibi bir hareket yapması herkesi yerlere yatırdı.

Bu kadar eğlenceden sonra ağırlaşan program sebebiyle önce ihtiyaç molası ve arkasından da The Raconteurs'den Jack White'a bir saygı duruşu için ana sahneye yöneldik. Yaklaşık yarım saat dinledikten sonra mahsun bir şekilde Grinderman'e yöneldim. Açıkçası The Raconteurs'daki hayal kırıklığım doğrudan Grinderman'e de yansıdı ve hatta sonrasında Justice'e de. Grinderman'de Nick Cave yine güçlü bir performans sergiledi. Ama dikkatimi toplayamadım bile.

Justice başladığında çadır dışından izlemeyi yeğledim çünkü inanılmaz bir çılgınlık vardı çadırın içine girmeye yönelik. Milletin elinde plastik bira şişelerinden, kartonlardan, şundan bundan yapılmış haçlar ve bir adet kocaman dildonun arasında biz usulca biramızı içiyorduk. Justice çıktı, parçalarını çalmaya başladı, millet zıpladı, ben hala elimde yedekte tuttuğum 2. biramla öyle kalakaldım. Bunca zamandır öve öve bitirilemeyen performans buysa vay halimize. Geçen sene Daft Punk'ı, Underworld'ü gördükten sonra şöyle ukalaca etrafı süzdüm ve "Siz buna eğlence diyorsanız akşam Underworld'ü görün lan veletler" diye bağırasım geldi. Bağırmadım.

Beck ve Underworld arasındaki program aranjmanım geçen sene seyrettiğim için yaklaşık yarım saatlik bir Underworld hasreti giderme çalışması ve arkasından hiç görmediğim ve görmeyi de istediğim Beck'i izlemekten oluşuyordu. Underworld sahneye çıktığı an Beck yalan oldu. Hem de ne yalan. Aklıma geldiyse şerefsizim. Yaklaşık 30.000 kişi (Çadır dışı kum gibi insandı, sayamadım) akıl almaz derecede ulvi bir performansa şahit olduk. Nereden başlasam, nasıl anlatsam bilemedim. Aklıma geldikçe geçen sene kıçlarını kaldıramayıp bu efsaneyi Efes One Love Festival'da izlemeye gelmeyen hödüklere giydirmeden edemedim. Orada 2-3.000 kişi yerine 10.000 kişi olsaydı o zaman tam tadını çıkarırdı herkes. Çadır kendinden geçti. Böyle çığlıklar, böyle alkış, böyle her şeyi bir arada az görür insan. Geçen seneki Beastie Boys halt etti bunun yanında. Karl Hyde en sonunda dayanamadı, "Bu gece çadırı ana sahneye çevirdiğiniz için size teşekkür ederim" dedi. Ortalık yine yıkıldı. Yemin ederim, hayatımın en güzel anlarından birini yaşadım. Kendimi kaybettim 1.5 saat boyunca. Doyamadım, doyamam. Videolarını seyredin. Hele en son videoda performans bittiğinde insanların yerde nasıl tepindiğini ve kameranın artık kontrolden çıkışını izleyin. Olmadı "Born Slippy", "King Of Snake" ve "Rez"'de insanların delirişini, elden ele uçan devasa balonları ve "Two Months Off"'ta 30.000 kişinin "You Bring Light In" diye tüm festivali inetişini dinleyin.

Underworld'ün aslında dEUS'tan sonra çıkması gerektiğini düşünerek ana sahneye yöneldim. Yaklaşık 2 saattir ne yeme ne içme hiçbir şey düşünemediğimden dEUS başlamadan hemen depoları doldurmaya yöneldik. dEUS başladığında ise hala aklımda Underworld vardı ama tüm Belçikalı'lar tek bir ağızdan dEUS'a eşlik ediyordu. Aslına bakarsanız dEUS gerçekten başarılı bir performans gösterdi. Yeni ve eski albümlerden birçok parçayı önümüze güzel bir şekilde koydular. Ama olmadı, olamadı, ben hala "You Bring Light In" diye mırıldanıyordum. Her şey bitip de A3'e döndüğümüzde bile avazım çıktığı kadar "You Bring Light In" diye bağırıp dans ediyordum. Yatmadan önce önümüzdeki senenin Line Up'ına dair hayaller üzerinden konuşarak ve hala ama hala "You Bring Light In" diye mırıldanarak zaman geçirdik. Bu arada önümüzdeki sene için istek listemizi oluşturduk:

U2, Rammstein, Red Hot Chilli Peppers, Daft Punk, Foo Fighters, Massive Attack ve tabii ki Portishead.

Günün performansı:

Underworld

Günün hayal kırıklığı:

Justice

Günün parçaları:

MP3: Underworld - Born Slippy (Live At Tokyo)
MP3: Underworld - Two Months Off (Live At Tokyo)
MP3: Hercules & Love Affair - Athene
MP3: Mark Ronson Ft Amy Winehouse - Valerie

Günün videoları:

Underworld

Beautiful Burnout

Two Months Off

King Of Snake

Kapanış - İnanılmaz!!!

Rock Werchter 2008 - 3. Gün - Weird Fishes

2008-07-19T22:40:00.002+04:00

Radiohead'in adı geçen sene Ekim'de resmi olarak açıklandığından beri beni heyecanla dolduran güne geldik çattı. Üstelik Radiohead'in yanına Sigur Rós, Ben Harper ve Editors da eklenmişti. Önceki gün iyice dinlenmek istememin sebebi sanırım iyice ortaya çıkmıştır.

Güne yine ne yaptığını veya yapacağını bilemediğimiz bir havayla başladık. Yarım saat çiseleyen yağmur daha sonra hiç konuyla alakası yokmuş gibi yerini güneşe bırakıyordu. Biz de yarım saat üstümüzü çıkarıp kalan yarım saatte yağmurluklarımızı alıyorduk üzerimize. Ama hiçbir şey bu günü bozamazdı.

Yine her zamanki gibi ilk performansı kaçırdık. Gossip'i ana sahnede görünce biraz takıldık ama bu takılma uzun sürünce MGMT'yi kaçırdık. Etti 2. Bir güne bu kadar yeter de artar. O yüzden doğrudan programıma geri döndüm. Band Of Horses (BOH) sıradan bir performansla bizi karşıladı. BOH biterken doğrudan yapabileceğimiz kadar yemek ve içecek takviyesine giriştik zira bu saatten sonra hepsi oldukça zorlaşacaktı.

Ana sahnede Editors için yerimizi aldık ortalarda. Bu konser itibariyle de adım adım ilerilere doğru yönelmeyi planladık. Editors çok başarılı bir şekilde sahnede yerini aldı. Enerjisini seyirciye aktarma konusunda yetenekliler. Özellikle Tom Smith'in takdire şayan performansının hakkını vermek lazım. Ülkemize de 4 Ekim'de R.E.M.'le beraber gelme ihtimalleri de bayağı bir güzel. "Smokers Outside Hospital Doors"'a ayrı bir hayran kaldım konserde. "The Weight Of The World" ve "All Sparks"'ı da unutmamak lazım.

Editors'dan sonra arada ciddi biçimde ilerleyerek geçen sene de seyrettiğim Kings Of Leon için önlerde yerimizi aldık. Artık buraya girdik ve çıkış yoktu. Kings Of Leon'un bu performansı geçen seneye oranla daha başarılıydı. Belli ki geçtiğimiz 1 sene içerisinde konser tecrübeleri bayağı artmış. Seyirciyi daha rahat kontrol ettiler. Followill sülalesi beğeni topladı. Caleb'in saçlarını kesmiş olması da dikkatlerden kaçmadı. Zaten Jack Daniels içen bir sülale kötü müzik yapamaz.

Ben Harper Amerika'nın böğründen esen bu rüzgarı muhteşem bir şekilde devam ettirdi. Bir anda kendimi Blues festivalinde hayal ettim. Seyirciyi muhteşem bir şekilde avcuna aldı, mesajlarını iletti, The Innocent Criminals ile hayran bırakan müziğini sundu ve devasa bir şekilde sahneden indi. Soloların bol olduğu bir şov vardı karşımızda. Gitarı kucağına koydu ve 2 parçada bize öyle bir müzik sundu ki tarif edilemez.

Ben Harper bittiği an yakıt ikmali ve boşaltımı için kenardaki kabinlere ve yiyecek bölümüne geçtik. 2 muz ve 2 bira önümüzdeki Sigur Rós ve Radiohead konserleri için bana yetmek zorundaydı. Sigur Rós'u beklerken yorgunluk emarelerini gösterdiğinden artık koyverdim ve serdim yağmurluğumu oturdum ıslak zemine. Sigur Rós başladığında ise ne yorgunluk kaldı, ne ıslaklık, ne de başka bir şey. Zaman durdu. Güneş batıyordu. Bulutların azaldığı gökyüzünde ise güzel bir manzara bize unutamayacağımız dakikaları işaret ediyordu. Önce çok ağır 2 parçayla başladı Sigur Ròs. "Svefn G. Englar" desem yeterli açıklama olur herhalde. 2. parça da "Ny Batteri" idi. Bu parçalarda Jonsi'nin vokal tekniğine hayran kaldım daha en baştan. Daha sonra "Glosoli" ve "Saglopur" geldi. E hani nerede derken yeni albüme el attılar, "Viğ Spilum Endalaust", "Festival", "Fljótavík" derken kendimizden geçtik.

"Gobbledigook"'ta tüm seyircileri apayrı bir neşe kapladı önce. Daha sonra havaya atılan binlerce minik kağıt parçasının oluşturduğu o inanılmaz şov geldi. Kelimelerin anlamsızlaştığı an o andı. Aşağıda videosu var ve mutlaka seyredin. Zaten sonunda bir "Aah ah" çekişim var ki her şeyi açıklıyor.

Derken günün en özel anına geldi çattı saatler. Yıllardır Türkiye'ye gelecek mi acaba, gelmez kesin, belki gelir be abi diye hayıflandığımız Radiohead'i sonunda izleme anı. Konser başladığında herkes put kesilmişti. Nefes alan da pek yoktu. Weird Fishes/Arpeggi ile başlayan maraton "The National Anthem", "Lucky" ve "All I Need" ile devam etti. "There There" ve "Nude" ile bir anda yeniden kendimizden geçtikten sonra "Climbing Up The Walls" geldi. "The Gloaming"'de etkilenmem biraz azaldı. "15th Step"'te Thom Yorke iki noktada sözleri es geçti. Daha sonra ilk defa adam gibi konuşarak Neil Young'a saygısını belirtti. "Faust Arp" ve "How To Dissapear Completely"'nin hazırlığından sonra "Jigsaw Falling Into Place"'te tabiri caizse ortalık yıkıldı. "Optimistic" ve "Just" da keza "Reckoner"'a hazırladı. Efsanevi parçalar nerede derken "Idioteque" suratımıza bir tokat gibi çarptı. "Bodysnatchers" ise performansın ilk bölümünü tüm enerjisiyle kapattı ama seyirciye bu yetmeyecekti.

Bisten sonra "Videotape" ile döndüğünde melankoli sınırlarımızı doldurmuştuk artık. "You And Whose Army?" ve "2+2=5" fırtınadan önceki sessizliği andırırken "Paranoid Android" geldi ve yeniden tüm seyircilerin kalp atışı tek bir ritme oturdu. "Everything In It's Right Place" ile kapanışı yaptıklarında Radiohead'e doyamamış, yorgunluktan bitap düşmüş herkes biraz daha uzar mı acaba diye hala umutlu bekliyordu. Ama olmadı. Çadıra dönerken boşalan o devasa kitlenin içerisinde birçok insan hala konseri mırıldanıyordu kendi kendine.

Günün performansı:

Radiohead

Günün hayal kırıklığı:

Ben Harper konseri sırasında basın sesini öküz gibi açan dingil teknisyen

Günün parçaları:

MP3: Editors - The Weight Of The World (Live @ Glastonbury)
MP3: Sigur Rós - Gobbledigook Live @ Benicassim 2008
MP3: Radiohead - Recroker Live @ West Palm Beach 2008

Günün videoları:

Editors

The Weight Of The World

Kings Of Leon

Fans

Ben Harper

Sigur Rós

Viğ Spilum Endalaust

Gobbledigook

Inní Mér Syngur Vitleysingur

Radiohead

Weird Fishes/Arpeggi

Just

Idioteque

Paranoid Android

Rock Werchter 2008 - 2. Gün - Bitter Sweet Symphony

2008-07-17T22:26:00.000+04:00

2 gündür rezalet bir havayla karşılaşmış olmanın verdiği burukluğu sabah kalkınca doğrudan üzerimizden attık tepemizde parlayan güneşle. Daha sonra festival için önceden yaptığım planı bir kenara atıp geniş bir kahvaltı seansından sonra iş sosyalleşmeye ve top oynamaya geldi. Tabii bunca yanımızda kümelenmiş İspanyolların ve yeni bitmiş olan Avrupa Şampiyonası'nın da etkisi vardı.

Öyle böyle derken bir anda güneşte kavrulduğumuzun farkına varamadık, vardığımızda da geç olmuştu zaten. Ondan sonra "Amanın Slayer kaçtı" nidalarıyla festival alanına yönlendik. Babyshambles şaşırtmadı ve müzikten çok magazin grubu olduğunu gösterdi gelmeyerek. Pete'in Amy Winehouse'tan öğreneceği çok şey varmış. Velhasıl ana sahnede yine Air Traffic olduğundan hiç kendimizi yormadan çadıra yöneldik. Çadırda ise My Morning Jacket'in hazırlıkları vardı. Daha sonra performans başladı ama kayda değer bir nokta bulamadığımdan es geçiyorum.

Ana Sahnede Jay-Z olduğundan çadırda kalmayı yeğledik. Hakkında birkaç şey duyduğum ama o ana kadar hiç dinlemediğim Duffy çıktı bu sefer karşımıza. 2 şarkıdan sonra beynim şişmiş olarak çadırdan kaçtığımı biliyorum. O tiz sesi bu kadar yüksekten dinlemek (Hem de çadırda) bir anda beynimi döndürdü açıkçası. Bu arada bu kaçışlar sebebiyle güneşe çıktıkça daha da bir yandık. Neyse biraz dinlendikten sonra The Verve'e yöneldik.

Richard yine aynı edasıyla hiç değişmedim ben der gibi sahnede şovunu yaptı. Eski parçaların yanında 2 tane de yeni parça söyledi ama Glastonbury performansının biraz gölgesinde kaldı gibime geldi ve alınmadım değil. Ama yeni parçaları hakkında yapabileceğim yorum çok güzel oldukları yönünde. Internet'ten yayınladıkları ilk çalışmalarını da çok beğenmiştim. Albüm gayet güzel olacağa benzer. Zaten ön satışı da başlamış durumda "Forth"'un. Bu arada Richard performansın sonlarına doğru Jay-Z'ye inceden giydirdi, Neil Young babaya da saygıda kusur etmedi.

Biraz dinlendikten sonra Neil Young'ı beklemeye başladık. E bir daha görememe endişesiyle kaçırılmaması gereken bir konser olduğundan içimi bir heyecan kaplamıştı. Ama şans o ki zibidi kameramın pilleri bitti. Yeni bir fotoğraf makinesi almanın vakti geldi sanırım.

Neil Young'ın performansı hakkında Harun İzer'den biraz bilgi almıştım ve konser o çerçevede başladı. Akustikle başlayan efsane daha sonra klasikleri ardı arkasına döşedi, seyirciyi çılgın attırmadıysa da eski günlere götürdü, müziğe ve kendine doydurdu. Hey Hey, My My'ı canlı dinlemek de bu kadar leziz olabilirdi.

Neil Young'ın bitmesine yakın biz de bittik. Güneşten bu kadar yanmış olmamızın vermiş olduğu yorgunluğun yanında havanın soğuması ve bizim dımdızlak giyinmiş olmamız çadıra yönelmemize sebep oldu. Çadıra gittiğimizde ise giyinip çıkmak yerine giyinip yatmayı tercih ettik. Moby sahnedeydi, duyuyordum. İnsanlar eğleniyordu, duyuyordum. Ama çok yorgundum, yarın uzun bir gün olacaktı ve Neil Young'ın üstüne tüm sevgime rağmen Moby dinleyesim gelmedi.

Bu arada herkesteki genel kanı Pazar gününün en zayıf gün olduğuna dairdi. Bana göre The Verve ve Neil Young'a saygısızlık olmayacaksa en zayıf gün kesinlikle 2. gündü.

Günün performansı:

The Verve

Günün hayal kırıklığı:

Babyshambles rezaletini saymazsak Duffy

Günün şarkıları:

The Verve - Bitter Sweet Symphony (Live @ Glastonbury 2008)
Neil Young - Dance Dance Dance (Live)

Videolar:

The Verve (Yeni parçası)

The Verve - Bitter Sweet Symphony

Rock Werchter 2008 - 1. Gün - Supernatural Superserious

2008-07-12T20:10:00.000+04:00

Çakallık yapıp 1 gün önceden gittik ancak kamp alanlarının Perşembe sabahı açılacak olmasıyla ufak bir sendrom yaşadık Leuven'deyken. Neyse daha sonra Werchter kasabasının bir ucunda bulduğumuz "Klokkeberg" özel kamp alanına yerleştik. Bu alanın Rock Werchter'le hiçbir alakası yok ancak çok güzel bir yere konuşlanmış ve festival öncesinde güzel ve minik bir tatil imkanı sunabilir önümüzdeki senelerde gitmek isteyenlere.

Yağmurlu bir havada sabah başladığımız taşınma işlemlerinden sonra A3'te yerimizi aldık ve ufak bir dinlenmeye çekilme moduna girdik sabah yorgunluğunun ardından. Daha sonra Carrefour zincirinin bir halkası olan "1" adlı kamp alanlarına özel marketten eksikleri aldıktan sonra yemek ve festival alanına girmek kaldı geriye. Hava düzeliyor muydu ne? Yok canım.

İçeri girdiğimizde ilk "Air Traffic"'i izledik. Festivalin açılışı açısından idare eder bir performanstı ama daha ileride mecburen onları tekrar izleyeceğimi bilmiyordum henüz. Arkasından "Vampire Weekend"'e geçtik. Beklentilerimin azını karşılayan bir performans oldu bu. Belki de daha ısınamamıştım festival ortamına bilemiyorum.

"The National" ise ciddi anlamda baydı beni. Yağmur yağıyor olması her ne kadar çadırı çekici hale getiriyor olsa da içerideki müzik sebebiyle ben yine de dışarıda kalmayı ve ihtiyaç molalarını (Yemek+bira) gidermeyi tercih ettim. Üzerime biraz da kola döktüm tam festival havasına girebilmek için.

Daha sonra Shameboy'a kısa bir kulak kabarttım. İlk araya yerleştirildiğinde (Chris Cornell yerine!) yabancı seyirciler yadırgamış, Belçikalılar doyasıya sevinmişti. Daha sonra sebebini anladım oradayken. Electro House ve Electro Trance çalan ikili çadırdakileri bir hayli coşturdu.

Zaman kaybetmeden Lenny Kravitz'e geçtik ve eğlence başladı. Timsah derisinden botları, güneş gözlüğü ve nidalı duruşlarıyla müziğinin yanında ayrıca mesut eden bir havası vardı. Bir hayli ağırdan aldığı performansı sonlara doğru "American Woman" ve bisten sonra patlattığı "Are You Gonna Go My Way" ile doruklara çıktı. Kısa kaldı ama birçok insanı yağmurun altında ısıtıp gitti. Sonradan R.E.M.'i beklemeye koyulduk.

Festivale girdiğimde hemen R.E.M.'in tur t-shirt'ünü aldığımdan ve arkasında 4 Ekim 2008 Istanbul, SOS Festival haberini gördükten sonra daha bir rahat davrandım. Zaten 29 Ağustos'ta Rock En Seine'de de tekrar izleyeceğimden çok önlere gitme çılgınlığım olmadı. Ama orta yaşlı kurtlar uzakta da olsam beni tüm güçleriyle içlerine çektiler. Yeni albümden "Living Well Is The Best Revenge" ile başlayan yolculuk "What's The Frequency Kenneth" ile devam etti, arkasından "Drive", Man-Sized Wreath", "Accelerate", "Hollow Man", "Driver", "Houston", "The One I Love", "Until The Day Is Done", "Let Me In", bir konser klasiği "I'm Gonna DJ" geldi. Bis verdiklerinde bir hayli kıyamet koptu. Geri döndüklerinde de "Supernatural Superserious", e haliyle "Losing My Religion", "Man On The Moon" ve Los Angeles'ın gece görüntüsüne adadıkları "Electrolite" beni benden geçirdi. Özellikle "Losing My Religion"'da seyirci desibel rekoru kırmış olabilir.

İlk güne ait elimde bulunan birkaç videoyu da ekledim. Daha da ekleyeceğim. Youtube yasaklı olduğundan Google'a yüklüyorum. Artık idare edin. Açıldığında Youtube'a da ekleyeceğim.

Günün hayal kırıklığı:

The National

Günün en güzel performansı:

R.E.M.

Günün şarkısı:

R.E.M. - Losing My Religion

Videolar:

Shameboy

Shameboy (Çadır dışı)

Lenny Kravitz - American Woman

Lenny Kravitz - Are You Gonna Go My Way?

R.E.M. - Living Well Is The Best Revenge

R.E.M. - Losing My Religion

Monte La Rue - The End Of The Rainbow (United, 2008)

2008-07-10T23:10:00.000+04:00

Rock Werchter'den döndükten sonra festivalin uzunca bir incelemesini yazmaya başlamadan önce kulağıma takılan bir albümü incelemek istedim. Ayrıca bir nebze de nefes almam lazım yoksa fazla ballandıracağım anlatırken.

Monte La Rue Belçikalı bir DJ/prodüktör. Fakat müziğine bakarsanız Miami'den veya Ibiza'dan çıktığına yemin edebilirsiniz. İlk albümleri "Interludia" oldukça dikkat toplamıştı özellikle chill out sevenler arasında. Şimdi çıkan yeni albümleri de benzer bir etki yarattı. Yoğun bir geceden sonra rahatlamak için sıcak banyoyla birlikte ilaç gibi gelen bir tarzları var.

Aslında Monte La Rue yaptığı toplama albümlerle de oldukça ilgi çekti fakat bu kadar güzel müzik yapabiliyorken toplamanın anlamı ne diyerek doğrudan işin mutfağına girmiş. Bence de çok güzel bir karar vermiş. Ama Hollanda'daki VIP partilerine halen devam ediyor ve bu konuda da büyük bir talep var.

Albüm baştan sona huzur. Zorlamayan, şehrin stresinden uzak, ayakları uzatan, şöyle bir uzandıran müzik yapıyor. Benzetmeli açıklama gerekirse St. Germain'in müzikalite açısından daha basiti ama dinlenebilirlik açısından daha geniş kesime hitap edeni. Saksafonun yerinde ve etkili bir kullanımı var çoğu parçada. Bunun yanında G.Amerika'ya ait birçok çalgıya da yer vermiş. Gitar da Avrupa kökenli olması sebebiyle bir hayli yer bulmuş kendine ve onun kullanımda cidden St.Germain nidası var. Vokal çok az, olduğunda da parça boyunca değil sadece ayrı bir çalgı gibi yer alıyor parçanın içerisinde.

Uzun lafın kısası yazın göbeğindeyiz, tatile gidemeyenler, gitmesine az kalanlar ve dönmüş ama hala aklı fikri tatilde olanlar için ideal. Zaten bir tek tatilde olanlar kaldı eksik. Neyse. Dinleyin derim. Yazın tadı böyle albümlerle gayet güzel çıkıyor havalar çok sıcak bile olsa.

MP3: Monte La Rue - In The Mood
MP3: Monte La Rue - Malibu Marina

Monte La Rue'nun resmi sitesi
Monte La Rue @ MySpace
Albümü satın almak için

Anthony Rother - My Name Is Beuys Von Telekraft (Telekraft, 2008)

2008-07-08T18:24:00.000+04:00

Anthony Rother yerinde duramayan bir cisim. Oldskool Electro konusundaki yeteneğinin tartışılmaması gerekiyor artık ancak habire plak şirketi kurup diğerlerini bir kenara bırakması insanı çileden çıkarıyor. Şu ana kadar 6 plak şirketi kurmasına hayretle bakıyorum. Özellikle de son kurduğu Datapunk'ın başarılı bir şekilde devam etmesine rağmen bu yeni şirketi kurması garip geldi.

Anthony Rother müzikal yeteneğinin yanı sıra karakter açısından da fakir. Ancak buna rağmen saygı duymak gerekiyor müziğine. Ama bu kadar. Yoksa gördüğüm yerde döverim. İşin şakası bir yana organizasyon sektöründe pek de hazzedilmeyen bir isimdir lakayıtlığı sebebiyle.

Gelelim Anthony Rother'ın önemli kısmına, müziğine. Oldskool Electro yapar kendisi en başta söylediğim gibi. Hatta Almanya'da Kraftwerk'in varisi olarak da gösterilmiştir zaman zaman. Bunun yanında farklı projelerle New Wave'e de göz kırpmaktadır.

Yeni albümünde ise farklı bir yaklaşıma gitmiş ve bu sefer iki disklik tek albümde bu iki yaklaşımını birleştirmiş. Albümün ilk diski tamamen kendi deyimiyle Electronic Body Music'e adanmış durumda. Bu türdeki eski albümlerinden farklılık pek yok. Sadece vuruşlar biraz daha yuvarlak diyebilirim. Onun dışında aynı tas aynı hamam. Hatta hani zorlarsam bazı noktalarda (Örn: Digital Vision) minimalizmden bile etkilenmiş diyebilirim ama kaçmış bir tren o zaten. Pek bir anlamı kalmıyor şu noktada. Bu bölümde "My Name Is Telekraft", "64 Bit Audio" ve biraz zorlayınca "Liquid System" akılda kalıyor.

İkinci diske geldiğimizde ise ortam tamamen değişiyor. Geomatrix adında 10 parçadan oluşan disk tamamen deneysel elektronik müzikle New Age arasında kendini konuşlandırıyor. Bazı noktalarda Dopplereffekt kıvamına yaklaşıyor, bazı anlarda Jean-Michel Jarre'ın eski çalışmalarına göz kırpıyor. Sonuç olarak ise ilk diske fark atacak nitelikte güzel bir çalışma diyebilirim. Yine bir şekilde kurtarmış kendisini çakal.

MP3: Anthony Rother - My Name Is Telekraft
MP3: Anthony Rother - 64 Bit Audio

Anthony Rother @ MySpace
Telekraft Recordings @ MySpace
Albümü satın almak için

Ratatat - LP 3 (XL, 2008)

2008-07-01T19:48:00.000+04:00

Ratatat daha önce Proodos'a hem "Classics" albümünün incelemesiyle, hem "Remixes" albümüyle, hem de onlarla yaptığım röportajla konuk olmuştu. Elbette bu konuk olmalardan bellidir herhalde onları çok sevdiğim.

Kendi hallerinde, gayet sıcakkanlı bu ikili ile röportajımda Ağustos 2007'de yeni albüm çalışmalarına başlayacaklarını söylemişlerdi. Albüm çalışmaları biraz geç başladı ve tüm detaylar ancak Nisan ayı sonunda bitmişti. Hal böyle olunca albüm de Temmuz ayının başında çıkacak.

Albümü daha dinlemeden plak olarak sipariş verdim. Dinlediğimde ise doğru bir hareket yaptığımı görmüş oldum. Önceden belirteyim, albümü "Classics" kadar sevemedim ama ondan çok da uzak değil. Hakkını yemeyeyim. "Classics"'te "Loud Pipes" beni benden almıştı. Normalde yapmayacak olsam da sadece o parça yüzünden albümün gerisi kötü olsa bile çok eleştiremezdim.

İlk single olan "Shiller" ile açılan albüm gayet güzel bir giriş sağlıyor. Ratatat olduğu daha ilk andan itibaren belli albümün. "Falcon Jab" ile kendi bazı özelliklerini taşıyan nükteler koymuş olsalar da bir nebze Royksopp havası sezinlemek mümkün Electro Pop edasında. "Mi Viejo" adından da anlaşılacağı gibi Hispanik ezgileri altında geliyor. Yine yumuşak başlı Ratatat'ı dinliyoruz burada. Filtreli elektrik gitar yerine klasik gitar daha çok karşımızda. Parçadaki ağırlık ise tabla benzeri vuruşlarda.

"Mirando" ile kendimize dönüyoruz. Elektronik altyapı güzelliklerin habercisi gibi. Gitar girdiğinde ise tüm endamıyla Ratatat karşımızda. Dub türündeki "Flynn" değişik bir tad bırakıyor ağızda. Ve yine Ratatat özüne dönüyor "Bird Priest" ile. Bu hava aynı şekilde "Shempi" ile devam ediyor. Dürüstçe söyleyeyim neşem de iyice yerine geliyor. "Impreials"'a geldiğimizde ise artık iyice rahatlamış durumdayım. Bir nevi fırtınadan önceki sessizlik havası var parçada. Arada bir sertleşen rüzgar ama koro bölümleri haricindeki minimalist duruş bana bunu düşündürdü. "Dura" Ortaçağ'dan kalma bir melodiyle başlıyor. Daha sonra Hip Hop vuruşlarıyla birlikte yerleşiyor ve arkasından çoştukça çoşuyor. Sonrasında "Brule3" daha da bir coşturuyor. Artık iyice Ratatat albümü oldu. "Mumtaz Khan" ise Doğu ritmleriyle birleşmiş bir parça ve kesinlikle Ratatat'ın bu albümünde sözü edilecek çalışmalardan biri olacak. Önceki dörtlüyle birlikte tabii. "Gypsy Threat" ise biraz modifiye edilmiş Roman ezgileriyle başlıyor koşarcasına. Zaten o koşu başlıyor ve akabinde de kısa olan parça bitiyor. Geldik albümün sonuna. "Black Heroes" onca harala güreleden ve enerjiden sonra sakince kapatıyor albümü. Sanırım bir albümün daha geride kalmasının hüznüyle yer alıyor en sonda bu parça.

MP3: Ratatat - Mirando
MP3: Ratatat - Dura

Ratatat'ın resmi sitesi
Ratatat @ MySpace
Albümü satın almak için

Rock Werchter 2008

2008-06-29T19:20:00.000+04:00

Birçok kişi için Glastonbury bir hac seferidir. Benim içinse yağmurun ortalığı her sene duman ettiği, organizatörlerin ellerinden geleni yapmadığı, Radiohead'in olmadığı ve biraz fazla pohpohlanan bir festivaldir. Ha şimdi gitmediğim için giydirmiyorum. Gitmeme sebebim bunlar.

Diğer önemli festivallerden Benicassim line up'ı açısından zayıf kalıyor. Coachella desen dünyanın öbür ucunda. Pink Pop desen bu sene çok iyi bir kadro açıkladı ama sırık Hollandalılarla benim gibi ortalama bir Türk'ün hiçbir zevki olamaz. Rock Am Ring ise ciddi anlamda tek düze geliyor bana. Arada bir çeşni gerekiyor. T In The Park ve türevleri konusuna hiç girmiyorum geçen sene Kaiser Chiefs'i en tepedeki isim olarak gördükten sonra. Oxegen desen Glastonbury'den beter ancak bir arkadaşa verdiğim söz sebebiyle belki seneye diyorum. Elektronik konusunda tartışmasız en büyüğü Dour Festival ama o da sadece elektronik. Festival dediğinde bol bol gitar sesi olacak.

Bunca festivali sakince inceledikten sonra bu sene yine Rock Werchter'e gideceğim. Aslında Pink Pop planım da vardı fakat işlerimin yoğunluğu ve o dönemdeki seyahatlerim sebebiyle daha başlamadan bitti planlar. Bir de özel bir plan gereği Rock En Seine'e katılacağım. Elbette bu büyüklerin arasında sayılamayacağı için es geçtim onu önceki karşılaştırmada. Daha ufak kendisi abileri ablaları.

Neyse uzun lafın kısası bu sene Rock Werchter'de olacağım kısmetse. Rock Werchter'de benim olmam çok da önemli değil ama öyle isimler var ki tadında yenmeyecek. Radiohead, REM, Sigur Ros, Lenny Kravitz, Ben Harper, Deus, Chemical Brothers, The Verve, Moby, Neil Young, Underworld, Beck vs. derken of anam of.

Gelelim tahmini izleme programıma (Sarhoşluk, muhabbet, yemek ve futbol oynama gibi sebeplerden ufak değişiklikler ya da kaymalar olabilir).

1. Gün:

Ana Sahne:

Lenny Kravitz: 20:50 - 22:20
REM: 23:00 - 00:30
Chemical Brothers: 01:00 - Ne kadar enerji kaldıysa oraya kadar

Pyramid Marquee:

Vampire Weekend: 17:35 - 18:25
The National: 19:00 - 20:00

2. Gün:

Ana Sahne:

Slayer: 14:35 - 15:35
The Verve: 19:15 - 20:15
Neil Young: 20:50 - 22:50
Moby: 23:30 - 01:00

Pyramid Marquee:

Patrick Watson: 14:10 - 15:00
My Morning Jacket: 16:45 - 17:45
Duffy: 18:15 - 18:45 (Anca yarım saat, sonra ana sahneye)

3. Gün:

Ana Sahne:

The Whigs: 12:15 - 13:00
Editors: 16:25 - 17:25
Kings Of Leon: 18:00 - 19:00
Ben Harper & The Criminals: 19:40 - 20:55
Sigur Rós: 21:35 - 22:50
Radiohead: 23:30 - 01:00

Pyramid Marquee:

MGMT: 13:45 - 14:30
Band Of Horses: 15:00 - 15:50

4. Gün:

Ana Sahne:

Panic At The Disco: 14:10 - 14:35 (Bu kadar kalıyor)
Anouk: 15:05 - 16:05
The Racounteurs: 18:15 - 19:00 (Diğer tarafa kaçılacak)
Beck: 22:05 - 23:20 (Kesin değil)
dEUS: Belirsiz

Pyramid Marquee:

DeVotcKa: 12:00 - 12:45
Tim Vanhamel: 13:15 - 14:00
Hercules And Love Affair: 16:15 - 16:40
Mark Ronson: 17:15 - 18:00 (15 dakika eksik)
Grinderman: 19:10 - 19:50
Justice: 20:25 - 21:40
Underworld: 22:15 - 23:45

Harcananlar:

Soulwax ve 2 Many DJs (REM yüzünden), Gnarls Barkley (Sigur Rós yüzünden), Underworld veya Beck (Ruh halim yüzünden).

Şimdi de herkesin ağzı tatlansın diye birkaç parça paylaşacağım dinleyeceğim gruplardan. Herkese iyi eğlenceler.

MP3: Radiohead - Reckoner
MP3: Sigur Ròs - Festival
MP3: REM - Supernatural Superserious
MP3: The Raconteurs - Salute Your Solution
MP3: dEUS - The Architect
MP3: DeVotchKa - Head Honcho
MP3: Gnarls Barkley - Whatever
MP3: Neil Young - Heart Of Gold
MP3: The Verve - Bitter Sweet Symphony
MP3: Lenny Kravitz - American Woman
MP3: Mark Ronson Ft Amy Winehouse - Valerie

Rock Werchter'in resmi sitesi

Tim Vanhamel - Welcome To The Blue House (Loud Tongues, 2008)

2008-06-27T20:59:00.000+04:00

Rock Werchter hazırlıklarının artık bünyemde iyice ayyuka çıktığı şu günlerde Pazar günü sahneye çıkacak ve son dönemde bir hayli dinlediğim bir isme değinmenin zamanıdır. Bu isim daha önce dEUS'un konserlerinde de gruba eşlik etmiş olan Tim Vanhamel. Adı sanı bilinmeyen yetenekli müzisyenlerden biri diyeyim en kısası.

Adını sanını bilmezken Rock Werchter'in performans listesinde adını görünce dikkatimi çekti. Elbette Belçikalı olması orada yer almasında önemli bir etken çünkü festivalde yer alan sanatçıların hepsinden daha az tanınıyordur dünyada. Ama iyiki Belçikalı. Yoksa o orada olmaz, ben de tanışmazdım.

Bu çalışma kardeşimizin (Hızla samimileştik) ilk solo albümü. Müzikal açıdan liseli kız Rock'ı ile dEUS arasında gidip geliyor. Parçalar kopyadan ziyade oldukça farklı altyapılar üzerine yerleşmiş. Bu açıdan güzel. Ama albümden çıkan ilk single "Until I Found You" falan beni çok etkilemedi dürüstçe söylemek gerekirse. Lisede değilim, sevgilim beni bırakmadı, kendimi depresyona sokmak gibi bir ergenlik dönemi tribim de yok.

Velakin bunun yanında "Sometimes I Wanna Run" varki çok beğendim. Özellikle gitar melodileri üst üste başarıyla yerleştirilmiş. Arkasından gelen "Tell Me" de vokali açısından diğerlerine göre farklı ve hoş. Yine başarılı bir gitar serüveni "It's Not The Drugs"'da var. Ağırcanlı "Saviour" da belli oranda güzelliğiyle nefes aldırıyor. Hepsi bir yana albüm dinleniyor. Göze batan yok. Hani bazı parçalar beklentiyi tam yakayamıyor popülariteye açıkça oynadıkları için ama onun haricinde ilk solo albüm için güzel bir adım. Biraz da ünlenmeye çalışması doğal.

MP3: Tim Vanhamel - Sometimes I Wanna Run
MP3: Tim Vanhamel - It's Not The Drugs

Tim Vanhamel @ MySpace
Albümü satın almak için MySpace sayfasına gidin. Garip ama öyle. Paypal'den sipariş.

Philip Glass - Animals In Love (Orange Mountain, 2008)

2008-06-26T20:31:00.000+04:00

Animals In Love, Laurent Charbonnier tarafından çekilen bir belgesel ve müzikleri de artık çekinmeden efsanevi diyebileceğim Philip Glass tarafından yapılmış. Belgesel 2007 yılının son çeyreğinde seyircilerle buluştu ancak albümün çıkması 2008'i buldu. Ama hiç şüphe yok, beklemeye değdi.

Minimalist klasik müziğin bu önemli ismi ilerleyen yaşına rağmen üretkenliğinden hiçbir şey kaybetmiyor 71 yaşına gelmiş olmasına rağmen. Bunu görmek ise gerçekten mutluluk verici. Albümü ilk dinlediğim andan itibaren müzikal deha her notada yüzüme vurdu. Belgeselin ruhuna uygun olarak genel çalışmalarından farklı bir şekilde başlamış kompozisyonlarına ve bu da kendini farklı bir şekilde ortaya koymasını sağlamış. Aslında albüm minimalizmin sınırlarını biraz zorluyor. Fakat temelde kendi kültürüne bağlı kalmaya çalışmış. Bunu en iyi "The Gaze, The Scents"'te ve "The Battle"'da ortaya koymuş.

Senfonik orkestrayla günümüzde neler yapılabilirse yapıyor bu adam. Albümün başındaki "Swans Take Flight"'tan başlayarak sondaki "The Swans Return"'e kadar muhteşem bir dinleti her yanı sarıyor. Yer geliyor obualar kontrolü ele alıyor, an geliyor kemanlar sizi sürüklemeye başlıyor, derken Philip Glass'in kullanmayı çok sevdiği xylophone'lar içinizi kıpraştırıyor neşeleriyle.

Elbette belgeselin kendisiyle birlikte seyredildiğinde Philip Glass'in müziğinin asıl etkisi ortaya çıkacaktır (Bkz: The Illusionist veya Kundun) ancak sadece dinletisi bile inanılmaz hisler doğuruyor insanda. Bu üstadın geç dönemi olarak adlandırabileceğimiz bu zamanlarda yaptığı eserlerin hiçbirini kaçırmamak gerekir bence. Ellerine sağlık.

MP3: Philip Glass - Swans Take Flight
MP3: Philip Glass - The Birth Of The Fawn

Philip Glass'in resmi sitesi
Albümü satın almak için

Esbjörn Svensson ve George Carlin

2008-06-24T16:52:00.001+04:00

Son bir hafta hiç iyi gelmedi bana. Önce Esbjörn Svensson'un ölüm haberi geldi. Dalarken hayatını gözlere yuman alabildiğine yetenekli bir müzisyeni kaybettik. Onun acısını tam anlamıyla yüreğimize yerleştiremeden bu sefer George Carlin'i kaybettik. Kısa bir süre içerisinde çok sevdiğim bu iki yetenekli insanı kaybetmek sarstı.

Bu haftasonu taşınmanın verdiği yorgunluk zaten vardı ve üzerine bu da gelince hiç yazı yazasım kalmadı. Eskiden kalan bir yazımı paylaşacağım. Herkesin başı sağolsun.

Eliane Elias - Something For You - Eliane Elias Sings And Plays Bill Evans (Blue Note, 2008)

2008-06-19T22:45:00.000+04:00

Bir süredir Caz incelemelerine ara vermiştik. Bunun temel sebebi de diğer türlerde çok ilgimi çeken albümlerin yoğunlukla piyasaya haldır huldur girmesiydi. Hazır şimdi o albümlerin bir kısmını aradan çıkarmışken ufak bir geri dönüş yapalım.

Eliane Elias Brezilyalı yetenekli bir piyanist ve vokal. Aslında işin vokal kısmına nadiren giriyor yumuşak ve güzel ses rengine rağmen. Bunun temel sebebi de piyanoda çok daha başarılı olması. Günümüzün en başarılı bayan Caz piyanistleri arasında yer alıyor.

Birçok Caz sanatçısı gibi o da yolunu New York'a doğru çizmiş ve uzun zamandır orada yaşıyor. Bunun sonucunda da New York'taki Blue Note'un müdavimlerinden. Bugüne kadar da 2 tane Grammy adaylığı olmasına rağmen ödülü olmaması üzücü.

Eliane Elias kendi albümlerinin haricinde 3 tane de yorumlama albümü çıkardı. Bunlardan iki tanesi efsane Antonio Carlos Jobim'in parçalarına adanmış. Bir tanesi de "Brazilian Classics" adı altında derlenmiş. Son ve inceleme konusu albümü ise bir diğer efsane Bill Evans'ın parçalarının yorumlarını içeriyor.

Bill Evans veya gerçek adıyla William John Evans 1900'lü yıllara imzasını atmış efsanevi bir piyanist. Bugün dinlediğimiz birçok başarılı piyanist ve müzisyene ilham kaynağı olmuş bir isim. Eliane Elias'ın işi ise özellikle yorumlanacak parçaların seçimi açısından bir hayli zor olmuş çünkü önünde 50 albümlük dev bir kaynak var.

Albüm boyunca muhteşem bir piyano resitali var diyebilirim. Bill Evans'ın tarzından farklı, kendine has yorumları getirmiş Eliane Elias. Bu özellikle efsanevi "Waltz For Debby"'de gün ışığına çıkıyor. Trio kavramını değiştiren albüme adını veren parçayı Bill Evans'ın ayakkabılarını giyip kendi dünyasını katmış sanatçı.

Eliane Elias'ın arada bir girip çıkan vokali haricinde kontrbas ve baterinin fonda eşlik ettiği piyano şahseserleri birbiri ardına önümüze koyuyor albüm. Elbette kim ne derse desin orjinali, hele Bill Evans ise, tartışılmaz ancak bu da farklı bir ses ve renk katıyor parçalara. Caz seven biri için kaçırılmaması gereken bir huzur dinletisi. Serin bir ilkbahar akşamüstü şöyle ayakları uzatıp dinlemek lazım hafif esinti eşliğinde.

Bu arada albümde Bill Evans'ın daha önce yayınlanmamış 2 tane de çalışması da var. Marc Johnson'ın keşfettiği "Here Is Something For You" ve "Evanesque" ilk defa karşımıza çıktığından ayrı bir güzel oldu bu.

MP3: Eliane Elias Plays Bill Evans - You And The Night And The Music
MP3: Eliane Elias Plays Bill Evans - Evanesque

Eliane Elias'ın resmi sitesi
Eliane Elias @ MySpace
Albümü satın almak için

The Raconteurs - Consolers Of The Lonely (Warner, 2008)

2008-06-17T20:59:00.000+04:00

Tennessee kökenli bir grup The Raconteurs. Ama içinde çok yakından tanıdığımız bir sima var ki grubun müzikal yapısı zaten onun çevresinde dönüyor, Jack White (John Anthony Gillis). Daha açık yazmak gerekirse The White Stripes'ın yarısı kendisi. Hatta %95'i de neyse. Meg okur mokur başıma bela olmasın.

Jack White gelmiş geçmiş en iyi 17. gitarist olarak adlandırılıyor. E haliyle el attığı şeyler de güzel oluyor. Ha o listede de gariplik yok değil ama neyse. Bence mesela bir Buckethead olması gerekirdi. Malmsteen keza ve hatta Slash. Ama listede yoklar. Gary Moore bile yok yahu. Neyse. Jack White listede.

The Raconteurs ile çıktığında bilgisi olmayan bendeniz vay be The White Stripes'la benzer rifleri olan bir grup çıkmış diye bir şey bulmuş gibi heyecanlandım. Tabii sonrasında uyanınca tanıyamamış da benzetmiş olmanın verdiği buruklukla hafif soğudum. Ancak yaptıkları müzik gerçekten çok güzel. Aslında kimilerine The White Stripes'ın olması gereken hali. 2 kişilik bir aile grubundan tam teşekküllü Rock grubuna.

Grubun ilk albümü "Broken Boy Soldiers" biraz da Jack White'ın ününün desteğiyle herkesin diline dolandı önce, sonra müziğin güzelliği yorumlarda daha çok yer almaya başladı ve geldik 2. albüme. Albüm bana göre "Broken Boy Soldiers" kadar güzel değil. Ha daha yeni yeni dinliyorum onun da etkisi olabilir. Ama şu bir gerçek, bu albümdeki gitar rifleri çok daha çekici.

Çok enstrümanla Jack White'ı dinlemek biraz daha farklı. Müzikal yapıda Blues'un inanılmaz bir ağırlığı var. Folk da diğer temel etken. Tabii bunların hepsi Rock çatısı altında karşımıza çıkıyor. Albüme adını veren "Consoler Of The Lonely" albümü açıyor ve Jack White şova başlıyor The White Stripes benzeri. Arkasından yine The White Stripes imzası taşısa şaşırmayacağım "Salute Your Solution" var. "Blue Orchid"'i bu kadar mı andırır kardeşim. Farklı bir tondan aynı gitar rifleri. Daha sonradan "You Don't Understand Me", "Old Enough", "The Switch And The Spur", "Top Yourself" ve "Many Shades Of Black" geliyor Folk ve Blues nidalarıyla ve çok daha yavaş bir modda. Aralarında "Hold Up" ezilmiş durumda tek agresif parça olarak. Atlamadan "Many Shades Of Black" nedir ne işe yarar be Jack!

Albümde hatırlayacağım ya da aklımda kalacak 4 parça var. Gerisi açısından ya vasat ya da ortanın biraz üzerinde diyebilirim ancak. Beklentilerimin bir hayli altında bu. Bana göre biraz aceleci davranılmış. Albümü dinlerken akla eski birçok efsanevi isim geliyor ve üstüne Jack White'ı eklediğinde iyi olması bekleniyor ama her halükarda ağzımda yeterince tad bırakmadı. Şimdiden diyeyim bazı parçalar festivallerde gayet güzel olacak ama bu albüm. Neyse hayırlısıyla Ağustos ayının sonunda kendilerini izleyeceğim ve o zaman bir de konserlerini yorumlayabilirim.

MP3: The Raconteurs - Consoler Of The Lonely
MP3: The Raconteurs - Salute Your Solution

The Raconteurs'un resmi sitesi
The Raconteurs @ MySpace
Albümü satın almak için

Sigur Rós - Med Sud I Eyrum Vid Spilum Endalaust (XL, 2008)

2008-06-15T20:20:00.000+04:00

316.000 kişilik bir nüfus ve buradan çıkan müzik gruplarını sayarsak herhalde müzik konusunda tartışmasız dünyanın en yetenekli ülkesi diyebiliriz İzlanda'dılar için. Bir ülkeden bu kadar mı çok yetenekli grup çıkar diye düşünmemek elde değil.

Bu 316.000 kişiden 4 tanesi ise bugünün konusunu oluşturuyor, Sigur Rós. Ruha hitap eden senfonik bir Rock yapıları var. Üretkenliğin en üst düzeylerde seyrettiği grup sanatsal olarak da ruhları alabildiğine doyuruyor.

Açıkçası sözlerinden hiçbir şey anlamadığım bir grup. Haliyle İzlandaca bilmediğimden olsa gerek. Ancak burada sonsuz saygı duyuyorum. Müzikleriyle bu kadar ünlü olmalarına rağmen hala sözlerinde kendilerine bağlılıklarıyla dikkat çekiyorlar. Bu sene onları Rock Werchter'de izleyeceğim ve açıkçası hiçbir parçalarına eşlik edememek biraz koyacak ama olsun. Tabii albümün adının anlamını öğrendim en azından "Kulağımızda bir tını ile durmaksızın çalıyoruz".

Grup yeni albümünü bu ayın sonunda çıkaracak. Albümü ilk edindiğimde doğrudan dinlemeye başladım. İlk dinleyişte 2 parçaya hayran kaldım. Müziğin bir sanat olarak icrasında gelinebilecek en güzel noktalarda bunlar Şu ana kadar da 10'dan fazla dinlemiş bir haldeyim albümü ve başından sonuna inanılmaz bir zevk aldığımı itiraf ediyorum gönül rahatlığıyla. Ama "Inní Mér Syngur Vitleysingur" ve "Festival" hala apayrı yerlere sahip bende. Hele "Festival"'daki org, gitar ve baterinin hakim olduğu solo bölümü her dinlediğimde tüylerimi diken diken ediyor. Secdeye gelesim var.

Albümde daha önceki tarzlarından ödün vermeyen bir yapısı var. Tamamen canlı stüdyo çalışmalarının bir ürünü albüm. Albümdeki her çalışma 2008'de kaydedilmiş ve prodüktörleri de Nine Inch Nails'in prodüktörü Flood. Her noktasında insana gayri ihtiyari zevk veren bir albüm. Jón Þór (Jónsi) Birgisson'un Kuzey Avrupa Mitlerinden esip gelen eşsiz vokalinin yanında diğer enstrümanların desteği kelimelerin kifayetsiz kaldığı, hatta sadece saygıdan olsa gerek, açıklamaya bile yeltenmediği duygular yaratıyor insanda.

Albümün başlangıcındaki "Gobbledigook"'da alıştığımız yapıları var. İzlanda'nın kendine özgü Rock yapısı. Arkasından farklı neşesiyle "Inní Mér Syngur Vitleysingur" geliyor keman ve xylophone'un etkisiyle. "Góğan Daginn" ile melankoliye uzanıyor Sigur Rós Akustik Rock ile. Derken "Viğ Spilum Endalaust" başlıyor ve sözlerindeki şiirselliğe ve müzikalliğe hayran kalıyorum. Bana küfrediyor bile olsa böyle küfre saygı duyarım. "Festival"'e artık değinmeye gerek bile görmüyorum. "Suğ í Eyrum" yine destansı bir vokalle geliyor aksak vuruşların ve kuş tüyü yastık tarzındaki piyanonun yanında.

"Ára Bátur" ile piyano eşliğinde yumuşak duygulara devam ediliyor. Yoğun duyguların insanları bu İzlandalılar orası kesin. "Illgresi"'de Akustik Rock'a dönüş yapıyoruz. Reykyavik'te ilkbahar ve karlar eriyor. "Fljótavík" senfonik Rock için gayet uygun bir örnek. Kayıp gidiyor sakince vokal ve piyano. Albümün ortasından itibaren devam eden melankoli ve dinginlik "Straumnes"'te de şaşmıyor. Albümdeki tek vokalsiz parça yoğun bir selle alıp götürüyor duyguları. Kapanış parçası "All Alright" ise isminden anlaşılabileceği gibi ilk bakışta adını anlayabildiğim 2. parça albümdeki.

Albümü gidin alın, dinleyin, dinletin, tanıdığınız organizatör varsa sabah akşam baskı yapın. Müzik açısından ne güzel bir sene geçiriyoruz, muhteşem albümler, muhteşem konserler. Daha cuma gecesi Mark Knopfler konserinde inanılmaz dolu bir Kuruçeşme'de çocukluğumdan beri hayranı olduğum abimi dinledim. O gitarı vuran ışıkta parladıkça ulvi bir şeyin içimde koptuğunu hissettim. Bunun tadını çıkarın.

MP3: Sigur Rós - Inní Mér Syngur Vitleysingur
MP3: Sigur Rós - Festival

Bonus Mp3: Kronos Quartet Plays Sigur Rós - Flugufrelsarinn

Sigur Rós'un resmi sitesi
Sigur Rós @ MySpace
Albümü satın almak için

Alva Noto - Unitxt (Raster Noton, 2008)

2008-06-13T19:11:00.000+04:00

Carsten Nicolai'in projesi Alva Noto deneysel elektronik müzik konusunda tad veren isimlerden biridir. Aslında sadece müzikal anlamda kendisini incelemek tam anlamıyla doyurmuyor çünkü çalışmalarına ek olarak olarak görsel öğelere de çok fazla yer veriyor.

Carsten Nicolai müziğe tamamen bilimsel yönden yaklaşıyor. Osilatörler ile sesleri zaman ve boşluk kavramlarından yararlanarak farklılaştırıyor. Çalışmalarını matematiksel bir tabanda düzenleyerek ritmik yapıları tamamıyla yerine oturtuyor.

İşin fazla ilgi ve bilgi sahibi olamadığımız bölümlerini geçtikten sonra Alva Noto ya da Carsten Nicolai neler yapar neler eder ona girelim. Öncelikle kendisini Ryuichi Sakamoto ile yaptığı çalışmalarla tanıdım. Açıkçası bireysel çalışmalarına göre daha dinlenebilir bir hal vardı onlarda. Bireysel çalışmalar ise yoğun bir biçimde deneysellik temelinde. Hiç ödün vermeden.

Albüm de bu çalışma özünden hiçbir fire vermemiş. Clicks & Cuts'ın yanında yoğun bir Glitch havası var. %100 elektronik bir dünya yaratmış. Aksak vuruşlar albümün her yerinde elektronik yapıya eşlik ediyor. Fransızca vokaller (Carsten Alman) ile birlikte bazı çalışmalarda Hip Hop etkisi var ama yemezler. Deneyselliğin dibinde bir Hip Hop.

Birkaç kere dinlemek için uygun ama sürekli dinlenirse insanda robotsal hareketlere yol açabilir. Yine de elektronik müzik sevenler ve değişik şeylere açık olanlar için gayet uygun bir albüm. Diğer Alva Noto albümleri gibi 3-4 parçadan değil de 26 parçadan oluşması ise ufak bir yenilik olmuş o kadar.

MP3: Alva Noto - U 07
MP3: Alva Noto - U08-1

Alva Noto'nun resmi sitesi
Alva Noto @ MySpace
Albümü satın almak için

The Herbaliser - Same As It Never Was (K7, 2008)

2008-06-11T21:40:00.000+04:00

Eskiden Jake Wherry ve Ollie Teeba'dan oluşan, şimdilerde ise 5 kişilik bir gruba dönüşen The Herbaliser, Hip Hop, Caz ve Funk ikilisi her çalışmalarıyla ortalığı karıştırmaktan hoşlanıyor. 10 yıldan uzun süredir çoğunlukla Ninja Tune etiketinden bizleri şaşırtmaya devam ediyorlar. Yeni albümleri K7 etiketiyle yayınlanıyor ama herhangi bir değişim yok.

Grup bugüne kadar 5 albüm çıkardı ve 2002'de çıkardıkları "Something Wicked This Way Comes" bunların arasından açık ara sıyrılmayı başarıyor. Bu albümle yoğun şekilde dikkat çektiler. Zaten bu dönem de Ninja Tune'un artık iyice diğer plak şirketleri arasından sıyrıldığı ve özel bir yer edindiği döneme denk geliyor.

Albüm The Herbaliser'ın ilk defa Ninja Tune haricinde bir plak şirketiyle çalışmasına ışık tutuyor. Ayrıca The Herbaliser bu albüm öncesinde 2 kişilik bir gruptan 5 kişilik bir "Big Band" oldu. Albümün adı da bu iki önemli değişimin neticesinde daha bir anlamlı, artık hiçbir şey eskisi gibi değil. Bu devinim de albüm içerisinde kendisini açıkça gösteriyor. Grup artık tadından yenmez bir hal aldı. Bu yaz şimdiden 6 yerde konser verecekler ve bu konserlerden sonra gelecek yorumlar grubun yerini bize daha açık gösterecek.

İnanılmaz bir enerji, hareketlilik, kıvraklık. Hatta bir nebze de hafif meşreplik. Albüm böyle tamamen. Açılış parçası ve albüme adını veren "Same As It Never Was"'dan başlayarak 12. parça "Stranded On Earth"'e gelene dek pür neşe ve güneşli hava devam ediyor. Bir Funk, bir Groove derken sallanmamak elde değil. Orgone'den sonra böylesine güzel bir albüm dinlemek Groove ettirdi beni adeta. Mutlaka dinleyin, hayatın tadını çıkarın.

MP3: The Herbalizer Ft Jessica Darling - On Your Knees
MP3: The Herbalizer Ft Yungun Aka Essa - Just Won't Stop

Same As It Never Was albümünün resmi sitesi
The Herbalizer @ MySpace
Albümü satın almak için

Renfro - Mathematics (Meltwater, 2008)

2008-06-08T15:43:00.000+04:00

Vokalde Tim Branney ve müzikal altyapıda Atom-James Draper'dan oluşan Renfro aslında bir MySpace keşfi ama hazır albümleri de elime gelmişken onları farklı bir şekilde incelemek istedim. Yeni kurulan Meltwater Records'dan 16 Haziran'da çıkacak albümleri.

İkilinin parçalarını ilk olarak dinlediğimde vuruldum diyebilirim. Albüm şu ana kadar birçok olumlu yorum aldı. Okuyacağınız üzere ben de yenilerini ekleyeceğim buna.

Son dönemde benzeri türlerden birkaç albüm inceledim ve öncesinde de özellikle Morr Music ve City Centre Offices temelli birkaç inceleme burada yer buldu. Flica ve Nordik'in yanında bu albümde güzel bir noktada bizimle buluşuyor. Aslında bu iki isme göre daha Dream Pop havasındalar. Ancak bunda en önemli etken vokal. Yoksa elektronik altyapı açısından dağlar kadar fark yok.

Avant garde ve Electro Acoustic yapı albümün tamamında etkin. Bunun yanında ses kesiti kullanımı da oldukça yoğun. Bunların hepsi Tim'in yumuşak vokaliyle birleştiğinde ise ortaya gayet olgun bir hava çıkıyor. Yeni oluşan bir grup için çok gelişmiş veya en azından üzerinde çok çalışılmış diyebilirim.

Elektronik altyapılar ne kadar doğallık içermiyor diye iddialar ortaya konulduysa da bu albümde sadece enstrüman olarak karşımıza çıktıklarını ve vokale eşlik ettiklerini söyleyebilirim. Doğallıktan en ufak ödün verilmemiş. Bu açıdan Porn Sword Tobacco benzerliği dikkat çekiyor. Ancak Renfro destansı melodiler yerine daha kompakt, küçük ama etkileyici melodileri tercih etmiş.

Bu arada albüm çıkışına hazırlık açısından bazı parçaların aralarında Christian Fennesz, Marsen Jules, Porn Sword Tobacco gibi isimler tarafından düzenlemeleri yapılıyor. Albümün yanında böyle bir single serisi de gayet güzel olacaktır buna kuşku yok. Sonuçta gerek albüm, gerek uzantıları mutlaka dinlenesi bir müzikal şölen yaratıyor bizlere. Elektronik müziğin alternatif dünyasında güzel bir gezinti için özel bir yol arkadaşı olabilir bu albüm.

MP3: Renfro - Broken Little Pieces
MP3: Renfro - Add/Subtract

Renfro @ MySpace
Albümü satın almak için

Ay Tutulması - Mayıs 2008 - Best Of May 2008

2008-06-07T20:12:00.000+04:00

1) Alanis Morissette - Incomplete
2) Alec Empire - Down Satan Down (Dub)
3) Booka Shade - Dusty Boots
4) Booka Shade - Outskirts
5) DeVotchKa - Basso Profundo
6) DeVotchKa - Head Honcho
7) Downliners Sekt - School Daze
8) Flica - F
9) Flica - J
10) Gnarls Barkley - Charity Case
11) Gnarls Barkley - Who's Gonna Save My Soul
12) Loco Dice - Consequently Excentric And Delicate
13) Loco Dice - How Do I Know
14) Nick Cave & The Bad Seeds - Dig, Lazarus, Dig!!!
15) Nick Cave & The Bad Seeds - We Call Upon The Author
16) Pendulum - Propane Nightmares
17) Pendulum - Showdown
18) Portishead - Nylon Smile
19) Portishead - Plastic
20) Sun Kil Moon - Heron Blue
21) The Helio Sequence - The Captive Mind

Tindersticks - The Hungry Saw (Beggars Banquet, 2008)

2008-06-05T18:53:00.000+04:00

Tindersticks geç tanıştığım gruplardan biri. Yaklaşık 4 sene önce Yeni Melek'teki konserlerine gittiğimde dinlemeye başlayalı 5-6 ay olmuştu, aşık olalı da. O zamandan beri sevdiğim gruplardan biridir müziğinin yalınlığı ve bir o kadar anlamlılığı sebebiyle. Şatafata kaçmadan, diyeceğini az öz diyen gruplardan biri.

Tindersticks Folk Rock ve Soft Rock çizgisinde gidip geliyor ancak Senfonik Rock'a da çoğu zaman göz kırpıyor. Bir yanda bariton Dave Gahan, diğer yanda bariton Stuart Staples ve birbirinden çok farklı iki yorum.

İngiliz grup ilk baştan beri müzikal anlamda zenginliği temel alıp bunun üzerine kulağı okşayan çalışmalar yapıyor. Kendi adlarını taşıyan ilk iki albümleri ile müzikal yapılarını ortaya koydular ve o dönemde ciddi bir boşluğu doldurdular. Arkasından gelen "Curtains" ise bana göre en değerli albümlerinden biri ama genele pek uymadı gibi.

Tindersticks'in tarzı romantik ve depresif modların arasında gidip geliyor genel olarak. Hatta oranlasak %50-50 bir hal çıkabilir ortaya. Elbette bu sebeple belirli bir dinleme sürecinin üzerine çıkıldığında bünyede yan etkileri de oluyor. Fakat ne romantikliği ne de depresifliği aşırı yoğun olmadığından bu eşik oldukça yüksek. Yani her ne kadar sesleri ve yorumları muhteşem olsa da bir Elton John ya da Rufus Wainwright'tan daha uzun süreli dinlenebiliyor.

Albüme gelince tam bir Tindersticks kaydı. Bugüne kadar yaptıklarıyla %98 örtüşen bir çizgide tüm albüm ve çok güzel bir müzikal yapısı var. Huşu içinde dinledim tüm albümü. Zaten "Yesterday Tomorrows" ile başladığında ben de ayran ayran bakmaya başlamıştım. Sözleriyle ve melodisiyle çok başarılı. Orkestral yapısı ise beni çok etkiledi. Arkasından "The Flicker Of A Little Girl" derken çello ile "Feel The Sun" ve ardı arkası kesilmeden diğer parçalar geliyor. Albümde vokalsiz tek parça "The Organist Entertains" ama o da diğerleri kadar duygusal. Neticesinde güzel bir duygusal devinim yaşamak için mutlaka dinlenesi bir albüm.

MP3: Tindersticks - Yesterday Tomorrows
MP3: Tindersticks - The Hungry Saw

Tindersticks'in resmi sitesi
Tindersticks @ MySpace
Albümü satın almak için

Avishai Cohen - Gently Disturbed (Sunny Side, 2008)

2008-06-02T19:18:00.000+04:00

Daha önce "As Is Live At The Blue Note" konser albümünü incelediğim İsrailli bassist Avishai Cohen yeni albümünü 20 Mayıs'ta piyasaya sürdü. Albümün özelliği ise yeni oluşturduğu trio ile çıkardığı ilk albüm olması. Bas gitarda yer alan Cohen'e bateride Mark Guiliana, piyanoda ise Shai Maestro (Şekilli bir soyadı, İbrahim Tatlıses misali) eşlik ediyor.

Günümüzün en yetenekli ve üretken basistleri arasında yer alan Avishai Cohen eteğindeki tüm taşları dökmüş bu albümde. Açıkçası "As Is Live At The Blue Note"'a kıyasla bas gitar burada çok daha önde yer alıyor. Cohen'in yeteneklerini sergilemesi için kendisine yer açmış trionun geri kalanı. Bu da albümde kendisini oldukça güzel göstermiş.

Albümdeki tüm parçalar ya Cohen ya da Trionun tamamı tarafından yazılmış, tek parça hariç. O da eski bir İsrail türküsü olan "Gently Disturbed". Albüm melodik açıdan çok yoğun. Bunun en iyi örnekleri bana göre "Lo Baiom Velo Balyla" ve "Eleven Wives". Dinlerken etrafınızı saran muhteşem bir yapıları var.

Albüm oldukça neşeli diyebilirim. Caza çok farklı bir bakış açısı getirmiş albüm boyunca. Yoğun biçimde folk öğeleri var melodilerde her ne kadar çalgısal anlamda yer almasalar bile. Bu yeni bakış açısı kulağımda bir hayli de hoş geldi açıkçası. Albümü çok benimsedim. Küreselleşmenin yoğunluğunda yerelleşmeye dönüş gittikçe daha fazla sarıyor etrafımızı ve böylece ortaya çıkan deneysel çalışmalar (Her deneysel abstrakt değildir) arasından bu tarz güzelliklerin de gün ışığına çıkması memnun ediyor.

Bu arada albümde bir de minimalizm benzeri bir temaya bağlı olan "The Ever Evolving Etude" var. Kronos Quartet tadı veriyor belirli bölümlerinde ancak tüm trio olaya vaki olduğunda kendi havalarına sokuyorlar çalışmayı.

Valla erken öten horozun kafasını, erken konuşan eleştirmenin de kulağını keserlermiş ama bana göre 2008'in önemli Caz kayıtlarından biri olacak bu albüm. Ulvi bir dinleti sunuyor yeni sınırlarda. Mutlaka edinmenizi ve dinlemenizi tavsiye ederim.

MP3: Avishai Cohen - Lo Baiom Velo Balyla
MP3: Avishai Cohen - Eleven Wives

Avishai Cohen'in resmi sitesi
Avishai Cohen @ MySpace
Albümü satın almak için

VA - You Don't Know - Ninja Cuts (Ninja Tune, 2008)

2008-05-31T18:59:00.000+04:00

Ninja Cuts, Ninja Tune'un toplama albüm serisi. You Don't Know ise bu serinin 5. albümü. Bu seriden bugüne kadar hiçbir kötü toplama çıkmamış olmasının verdiği rahatlıkla albümü dinlemeye başladım tee ne zaman ve anca inceleme zamanı geldi.

Albüme gelince. Albüm Ninja Cuts'ın son dönemde neler yaptığına, hangi çizgiyi izlediğine ve gelecekte de nereye gideceğine ışık tutuyor. Albümde Ninja Tune'dan tanıdığımız birçok isim var zaten. Bonobo, Zero dB, Amon Tobin, The Herbaliser, Hexstatic, The Cinematic Orchestra vs.

Big beat, DnB, Breakbeat, Dub, Funk, Hip Hop, Rap, Folk Rock, IDM, Turntablism, Downtempo, Electro Punk, Jazzy House, Synth Pop, New Beat ve Techno derken ne ararsanız var bu albümde. Ayrıca çalışmalar belirli bir tür düzeneğinde sıralanmadığından benim gibi türler arası sert geçişlere bağışıklığı olan biriyseniz gayet de güzel oluyor.

Albümde 3 disk arasından ilkini açık ara daha çok beğendiğimi söyleyebilirim. Fakat diğer disklerde de bolca cevher mevcut. Belki de ilk diski daha çok dinlediğimden böyle düşünüyorum ama yine de kararımda sabitim. Üçüncü diskin biraz daha Downtempo modunda olması zaten şansını zorlaştırmıştı ilk diskin enerjisinden sonra. İşin ilginci haberim bile olmayan ama bundan sonra ilgiyle izleyeceğim birkaç sanatçıyı da öğrendim bu albüm sayesinde.

Aşağıda her albümden ikişer parça ekledim tadımlık. Ama imkan olsa tüm albümü eklerdim. Gönlümden geçen o. Mutlaka dinlenmesi gereken bir toplama albüm bana göre. Özellikle de Ninja Tune'un ne kadar başarılı ve özel bir plak şirketi olduğu düşünülürse bu plak şirketinin bugününü ve geleceğini yansıtan bir çalışma daha da önemli hale geliyor.

Disk 1:

MP3: Ghislain Poirier Ft Face-T - Blazin' (Modeselektor Remix)
MP3: Spank Rock - Bump (Switch Remix)

Disk 2:
MP3: Hexstatic Ft Juice Aleem - Distorted Minds (Zero DB Remix)
MP3: Coldcut - Just For The Kick (Original Version)

Disk 3:
MP3: The Cinematic Orchestra - Breathe (Susumu Yokota Remix)
MP3: Blockhead - Sunday Seance

Ninja Tune'un resmi sitesi
Albümü satın almak için

Booka Shade - The Sun And The Neon Lights (Get Physical, 2008)

2008-05-28T20:31:00.000+04:00

Walter Merziger ve Arno Kammermeier'den oluşan son dönemin gözde ikilisi Booka Shade 3. albümleriyle karşımızda. Geçen seneki efsanevi turnelerinden sonra performansları büyük bir izleyici kitlesi kazandı. Bundan Get Physical Music de büyük pay aldı elbette.

İkili "Movements" albümlerinin başarılını tekrarlamak hatta daha da üstüne çıkmak üzere geçen sene yola çıktı ve albüm hazırlıklarına başladı. Turne sırasında parça parça adım atan ikili geçen senenin sonu itibariyle çalışmalarına ağırlık verdi ve Şubat ayında albüm her noktasıyla tamamlandı.

Şunu da belirtmek isterim, grup son turnesinde Underworld ve Faithless ile karşılaştırmalara tutuldu. Daha çok fırın ekmek yemeleri lazım. Nedense bazı yazarlar gaza getirmeyi pek seviyorlar ama elmayla armudu da karıştırmamak lazım. Booka Shade'in o seviyeye gelmek için daha en az 7-8 yıla ihtiyacı var. Ama şimdi haklarını vereyim, kesinlikle potansiyel var.

Albümde yine elektronik müziğin sakin yönünden çalışmalarla bizi etkilemeye çalışmışlar. The Orb hissiyatı yaratan "Outskirts" ile başlıyor macera ve "Dusty Boots"'la sakin bir güzellik yaratarak devam ediyor. Bu parçadaki gitar kullanımı etki yaratmada başarılı kullanılmış. Vokalli olan parçalardan 2.si "Solo City" ise gerek orkestral yapısı, gerekse genel zevk yoğunluğu açısından dikkate değer.

Albümde setlerde dinleyebileceğimiz ilk çalışma "Charlotte". Itali disco havasıyla güzel bir parça olmuş ama bir yere kadar. Albüme adını veren parça ise kemanların ağırlığını koyduğu IDM andıran bir deneysel çalışma. Bana göre albümdeki müzikal açıdan en doygunlarından. Sonra gelen dikkat çekici çalışmalar da "Psychameleon" ve "Comacabana". Sonuç olarak da "Movements"'dan sonra daha farklı türlere de el atmalarıyla yüz güldüren, ikiliyi daha çok takdir etmemizi sağlayan bir albüm çıktı karşımıza.

MP3: Booka Shade - Outskirts
MP3: Booka Shade - Dusty Boots

Booka Shade'in resmi sitesi
Booka Shade @ MySpace
Albümü satın almak için

MySpace'in Incileri 5 - Downliners Sekt

2008-05-26T19:24:00.000+04:00

Farklı bir grup Downliners Sekt. İsimleri 60'ların grubu Downliners Sect'ten geliyor. Albümlerini İnternet üzerinden bedavaya paylaşan, bunun temel sebebi olarak da plak şirketlerine olan nefretlerini sunan bir grup. Nereden oldukları, yaşları vesairenin önemsiz olduğunu, önemli olanın yaptıkları müzik olduğunu vurgulayan marjinal bir bakış açıları var.

Bana gönderdikleri bir e-mail sayesinde 2. albümleri "The Saltire Wire"'dan haberim oldu. Ne zamandır da incelemek istiyordum ancak yeni fırsat ele geçti. Grup Psychedelic Electro Rock ve Electro Acoustic Rock yapıyor. Ciddi anlamda deneyseller. Arada bir Trip Hop'a da kaydıklarını görüyoruz. Çoğu noktada pesimist, bazı noktalarda agresif ve hatta protest bir tarzları var. Sampling oldukça yoğun ve genel anlamda ilk albümleri "Statement Of Purpose"'a göre çok daha başarılı.

Açıkçası geçimlerini müzik dünyasından elde etmeyen amatör bir grup için çok başarılı çalışmaları var. Denemeye değer. En azından kendi çaplarında verdikleri tepkiye destek olaya değer bir grup.

MP3: Downliners Sekt - Scope Creep
MP3: Downliners Sekt - Kaidan
MP3: Downliners Sekt - School Daze

Downliners Sekt'in resmi sitesi
Downliners Sekt @ MySpace
The Saltire Wire albümünü indirmek için buraya tıklayın
Statement Of Purpose albümünü indirmek için de buraya tıklayın

Alanis Morissette - Flavors Of Entanglement (Warner, 2008)

2008-05-24T20:07:00.000+04:00

Isn't it Ironic? Ailemizin minik Kanadalı sanatçıcı Alanis Morissette yeni albümüyle yine şenlendirme amacıyla geldi kondu omzumuza. 10 yaşında ilk parçasını yazan, 16 yaşında ilk albümünü çıkaran Alanis (O zaman kullandığı sahne adıyla) o günlerden bugüne 7 albüm çıkardı, 50 milyondan da fazla albümünü sattırdı.

Sattırdı demek doğrudur çünkü albümleri arasında dağlar kadar fark olan bir sanatçı. Dünyayı sarstığı "Jagged Little Pill" albümünden sonra gelen "Supposed Former Infatuation Junkie" albümünü karşılaştırmak bile yeter. Ancak tarzlarda gezindiği tüm bu zamanlarda dahi başarılı işler ortaya koydu. Ama ilk albümünün güzelliğini hiçbir şeye değişmem.

Alanis Morissette aslında bildiğimiz bazen Senfonik Rock, bazen Slow Rock olarak adlandırılan türde parçalar ortaya çıkardığında en etkili hale geliyor. Bir nevi saatli bomba. Naif ve sıcak vokali bu çalışmaların üzerinde gezinirken her dinleyeni istila ediyor adeta. Yazdığı sözlerin derinliğinin de bunda etkisi var, hakkını yememek lazım.

Alanis Morissette "So-Called Chaos" adlı çıkardığı çıkarabileceği en neşeli albümden sonra yine modunda 150 derecelik bir dönüş yapmış ve eski "depresif" hallerinden bize bukleler sunmuş. Bunun yanında o kalan 30 dereceyi kapatacak olumlu parçalar da var tabii.

Albüm oldukça farklı başlıyor, "Citizen Of The Planet"'ta Hindistan ezgileriyle karşımıza çıkıyor derken vokal bölümünü Punk Rock'a adıyor. "Underneath" elektronik altyapılı bir Cranberries'i andırıyor. Arkasından Electro Pop "Straitjacket" geliyor ve an itibariyle abow diyorum. Alkol falan da almadım komiser bey. Hayırdır inşallah. Benny Benassi'yle mi tanıştı bir ara Alanis Morissette nedir. İşin üzücü tarafı kötü de olmuş.

"Versions Of Violence"'ta Endüstriyel Rock'a giriş yapıyor. "Not As We" ile tamamen en eskilere dönüyor, bildiğimiz ve sevdiğimiz balad karşımızda. "In Praise Of The Vulnerable Man" ile hiç hazzetmesem de bir önceki düpedüz pop albüme göz kırpıyor. Elektronik yapılar yine karşımızda "Moratorium" ile. Gerisinde bahsedilmeyi hakkeden bir "Torch" ve "Incomplete" haricinde pek bir şey yok. Öncesinde de çok mu vardı diyen olursa sen de haklısın derim.

Albüm incelemesinin sonunda söyleyecektim ama merak ettim baktım prodüktör İngiliz mi diye ve evet İngiliz, Guy Sigsworth. Albümde yoğun biçimde İngiliz havası var. Billboard dergisine göre dünya kültürüyle yerel kültürleri deneysel pop çatısı altında birleştiren albümmüş. Bana göre prodüksiyon yeteneği İngiltere sınırlarında kalan bir prodüktörle orta yaş moduna giren bir Alanis Morissette var. Albümde elle tutacağım anca 2-3 parça var. Madonna'nın "Ray Of Light"'ına benzeten o bünyeye de acilen portakal suyu içmesini ve zihnini açmasını öneriyorum.

MP3: Alanis Morissette - Not As We
MP3: Alanis Morissette - Incomplete

Alanis Morissette'in resmi sitesi
Alanis Morissette @ MySpace
Albümü satın almak için

Sun Kil Moon - April (Caldo Verde, 2008)

2008-05-23T18:45:00.000+04:00

Mark Kozelek'in bir projesi Sun Kil Moon. Grubun adı Koreli boksör Sung-Kil Moon'dan geliyor da niye geliyor onu bilmiyorum işte. Kozelek bu projeyle bugüne kadar 2 albüm çıkarmıştı ve hepsinde de benzer bir tarzla karşımıza çıktı. Bu albümde de yine benzer bir hava var. Bu arada albümler Kozelek'in kendi plak şirketi Caldo Verde'den çıkıyor.

Şimdi bir albümün çıkış tarihine, bir de içeriği müzik türüne bakıyorum. Bu albüm sonbaharda çıksa çok daha iyi olur diye düşünüyorum inceden. Albümde Kozelek'in neredeyse istisnasız vurguladığı melankolik hatta bazen depresif tarz inanılmaz derecede yoğun. Bunca vokalinin verdiği etki de var. Hepsi birbirine eklenince ideal bir sonbahar albümü. Ama ilkbahardayız yahu.

Albüm müzikal açıdan diğer albümler gibi kaymak tadında. Sakin, yeri gelince noktayı koymayı bilen bir yapıda ama. Folk Rock'ın ayağını biraz gazdan çekmiş versiyonu. Arada giren gitar riffleri ise daha önce söylediğim gibi noktayı koyuyor gerektiğinde. Albümün açılış parçası "Lost Verses" buna en uygun örnek olsa gerek.

Kozelek bir sneeliğine Jose Gonzalez'e bıraktığı yeri geri alıyor tüm ihtişamıyla. Hiçbir noktada günümüzün pop tandanslı Folk Rock'ına kaymadan köklerine bağlı, daha marjinal çizgisini koruyor ve çok başarılı bir albüm sunuyor. Hani geçen günlerde Stephen Malkmus'u inceledikten sonra farklı bir yönden benzer bir zevki almak güzel geldi. "The Light"'ta gitarın bizimle konuşmasını dinlemek. Arkasından bir "Heron Blue" ki kelimeler kifayetsiz. Mutlaka dinlenmesi ve edinilmesi gereken bir albüm. Şanslıyım yağmurlu bir gündü incelerken.

MP3: Sun Kil Moon - The Light
MP3: Sun Kil Moon - Heron Blue

Sun Kil Moon'un resmi sitesi
Sun Kil Moon @ MySpace
Albümü satın almak için

Pendulum - In Silico (2008)

2008-05-21T21:35:00.000+04:00

Pendulum! Pendulum! Pendulum! Böyle bağırıyordu Leeds'de bu yılbaşında Pendulum'un setini dinlerken insanlar. Az DJ performansında seyircilerin sesleri kayda girer. Bunda kayda girmek ne kelime. Ortalık yıkılıyor adeta. Dinlerken "Orada olmak için neler vermezdim" diye düşünmekten kendini alamıyor insan.

E söz konusu Pendulum olduğunda eğlencede herhangi bir sınır yok. Drum And Bass türünün güzide grubu bugüne kadar her daim eğlendirmekten geri durmadılar. Çoğu zaman da insanları evlerinde bir pestil şeklinde yollamayı başardılar. Evet çaldıkları tür herkese uygun olmayan, hızlı ve yeri geldiğinde sert bir tür ancak sevene ilaç.

Avustralyalı altıgen Pendulum en çok canlı performanslarıyla tanınıyor. Ancak bugüne kadar 1 albüm, birçok plak ve haddinden fazla düzenleme yaptılar. Bu düzenlemelerden en ünlüsü de Pridogy'nin "Voodoo People"'ına yaptıklarıydı. Ama boş durmayıp kendi parçalarını bile yeniden düzenlediler. İngiltere Single listesine 2 kere girme başarısı da eklediler bu arada.

Pendulum 2. albümüyle karşımıza çıktı. Albümde dikkat çeken bir nokta orjinal Pendulum triosunun gruba 2 kişi daha alarak biraz değişim geçirdiği. Değişim sadece grup üyelerinin sayısında değil ayrıca türlerinde de olmuş. Evet DnB temelindeler ancak bu sefer saf DnB yerine işin içinde Rock var, Indie Rock var, vokaller önde vs.vs. Eskiyi bekleyerek albüm dinlenirse sonuç kesinlikle felaket olacak çünkü fersah fersah fark var.

Leeds setlerinde dinlediğim "Showdown" ile başlıyoruz ve kendimden geçiyorum o performans aklıma geldiğinde. Parça çok güzel ama Jack White modeli başlangıçtan tırsmadım dersem yalan olur. N'oluyor be. Arkasından gelen "Different" hiç de adının hakkını vermiyor aslında ama "Propane Nightmares" başladığında hemen susuyorum. Indie Rock vari başlangıçtan sonra zıpır zıpır zıplamaya başlıyorsunuz. Zaten parçanın İngiltere'de 9 numaraya fırlamış olması da bundan. Biri beni durdursun.

"Visions", bir nebze "Midnight Runner" ve "Granite" kesinlikle çok yakışmış. Bunun yanında "The Other Side", "Mutiny", "The Tempest" ve "9000 Miles" ise apayrı olduklarından ısınmam birkaç dinleme gerektirecek. Kötü değiller ama Pendulum'la yan yana koyabilmem için biraz nefes almam lazım. Pendulum ortalığı yine karıştırıyor ama bu sefer hem kendileri gibi hem de kendilerinden farklı davranarak. Öyle bir albüm bu. Ama ne olursa olsun güzel ve Pendulum! RnB diye yeni bir müzik yarattılar, Rock And Bass.

MP3: Pendulum - Showdown
MP3: Pendulum - Propane Nightmares

Bonus MP3: Prodigy - Voodoo People (Pendulum Remix)

Pendulum'un resmi sitesi
Pendulum @ MySpace
Albümü satın almak için

The Helio Sequence - Keep Your Eyes Ahead (Sub Pop, 2008)

2008-05-19T21:02:00.000+04:00

The Helio Sequence Amerikan kökenli bir Indie Rock ikilisi. Başlarından ilginç olaylar geçen de bir ikili. Vokalist Brandon Summers yeni çıkaracakları albüm öncesi ses tellerini zedeliyor ve şarkı söylemeyi yeniden öğreniyor. Bu da grubun tarzında belirli bir değişime yol açmış.

Grup Indie Rock'a hafif elektronik tınılar katıyor. Elektronik tınılar genel olarak 1980 ve 1990'ların Electro Pop'u ve Synth-Pop'u havasında. Zorlamadan güzel bir müzik dinletisi yaptıkları müziğin temelini oluşturuyor.

Brandon Summers sanırım zorlanmanın da bir sonucu olarak oldukça sakin bir vokal izlenimi veriyor parçalarda. Ancak tür olarak ufak bir ayarlama sonucunda çok güzel bir hava yakalamışlar. Albümü hiç sıkılmadan zevkle dinliyorsunuz.

Biraz Jose Gonzalez baladlarına benzeyen bir anlayış var albümün bazı bölümlerinde. "Shed Your Love" ve "Broken Afternoon" doğrudan buna örnek. Alternative Rock ve Indie Rock arasında gidip geliyor ancak İngiltere'deki Indie Pop kültürüne bir hayli uzak kalmış. Albümde hep bir çizgi var, bir adım sağa bir adım sola ama o çizginin etrafındalar hep. Bu açıdan çok istikrarlı parçalar.

Vuruşlar açısından aksak gidiliyor. Bu da her ne kadar parçalar sakin olsa da belirli bir enerji veriyor. Albümün açık ara en güzel parçası "Can't Say No" da bu temelde. Arkasından takip edebilecek "The Captive Mind" ise 1980'leri Indie Rock havasında bugüne taşıyor. Hatta Indie Rock tandanslı Erasure diyebiliriz. Bunun daha dingin versiyonunu "You Can Come To Me" de görüyoruz. Lafı bağlamak gerekirse 2008'de ışık saçan albümlerden biri. Geçmiş olsun Brandon, bazen bildiğin şeyi baştan öğrenmek ortaya çok daha iyi sonuçlar çıkarabiliyor.

MP3: The Helio Sequence - Can't Say No
MP3: The Helio Sequence - The Captive Mind

The Helio Sequence'ın resmi sitesi
The Helio Sequence @ MySpace
Albümü satın almak için

MySpace Incileri 4 - Flica - Windvane & Window (Mu Nest, 2008)

2008-05-18T18:31:00.000+04:00

Nereden ulaştım Flica'ya en ufak bir fikrim yok. Sanırım Soulseek'teki muhabbetlerden birinde geçmiştir ismi. Ama iyi ki geçmiş diyebilirim. Bahsi geçen isim Flica takma adını kullanan Euseng Seto. Kuala Lumpur'dan böyle bir yetenek çıkmış olması ise bana derin bir nefes aldırdı dünyanın ne kadar küçüldüğüne dair.

MySpace'te ilk parçalarını dinlediğimde oldukça heyecanlandım. Aklıma da daha önceki bir MySpace Incisi geldi. Flica'nın temel müzikal anlayışı burada MySpace Incileri'nde incelediğim Nordik'le benzer. Electro Acoustic ve Downtempo merkezli bir yapıda müziğin gerçek güzelliğini ortaya koyan bir hissiyat var. Müzik ruhun gıdasıdır, müziğin gıdası da ruhtur düşüncesiyle tüm duygusal yapının ve yaşanmışlıkların kulaklarımıza fısıldanması.

Flica ilk albümü Windvane & Window'u Ocak ayında Malezya'da piyasaya sürmüş. Albümde akustik gitar, keman ve elektronik altyapıların güzelce harmanlanması dikkat çekiyor. Pazar sabahı güzel bir uykudan uyanıp boğazdan gelen serin bir esintiyi yüzünüzde hissetme etkisi yaratıyor. Aldığım haz muhteşem. Karmaşa yok, her parça yerli yerinde, ses kesitleri az ve öz, Elektronik öğelerle Akustik öğeler neredeyse tam anlamıyla eşit vurgulanmış albüm boyunca.

Açıkçası Malezya'nın elektronik müzik kültürü hakkında en ufak fikrim yok ancak albümün müzikal yapısının Japonya'dan etkilendiği kesin. Zaten Euseng Seto'nun da gerek etkilendiği, gerekse ortak çalışmalar düzenlediği isimlerin çoğunun Japon olması da bunun bir göstergesi. Zamanında karşıma çıkan Hisato Higuchi tarzında bir etki yarattı bende. Ya o kadar huzurlu ki anlatamam. Şöyle albümü koyup yatağa uzanıp hayallere dalmak geliyor içimden şunları yazmak yerine.

Mutlaka dinlenesi bir albüm. Hatta birçok kere dinlenesi olduğunu söyleyebilirim. MySpace'e de böyle yetenekleri bize sunduğu için ayrıca müteşekkir olmak gerekiyor. Abuk subuk yanlarının olması haricinde deneysel veya bir kenarda kalmış birçok sanatçıya bu kapıyı açtığı ve bizim de bu kapıdan göz atmamızı sağladığı için.

MP3: Flica - J
MP3: Flica - F

Flica @ MySpace
Albümü satın almak için

Portishead - Third (Mercury, 2008)

2008-05-17T17:05:00.000+04:00

Portishead Trip Hop'un efsanelerinden. Benim ve benden sonraki neslin çok yakından bildiği bir grup olmasının yanında en depresif anlarımızı resmetmesi sebebiyle de ayrı bir yakınlık duyuyoruz. Hatta 8 yıldır yazdığım Ekşi Sözlük'ün adının da buradan geliyor olması bile ayrı bir güzellik.

Portishead çok ama çok uzun zamandır beklentileri suskunlukla karşılıyordu. Grup 11 yıl boyunca bekletti de bekletti. Şehir efsaneleri ortalığı karıştırdı. Dinmek bitmek bilmeyen bir bekleyişti bu. Sonucunda ise geçen senenin sonlarına doğru güzel haberler gelmeye başladı ve nihayetinde albüme kavuştuk. Albüm çıkmadan 1 ay kadar önce Internet'e düştü ve hiç çekinmeden çektim ve dinledim. Şu anda ise bunu yazarken kucağımda Limited Edition plağı oturuyor daha yeni Juno'dan aldığım.

Fauna Project'in albümünü incelerken bu yılın Trip Hop açısından geri dönüş yılı olduğunu söylediğimde bu albümü ve Massive Attack'in haberleri gelen albümünü düşünerek söylemiştim. İyi de etmişim. Trip Hop 2000'lerde ilk defa böyle sert vuruyor. Bu muhteşem müzik türünün yitip gitmesi çok büyük bir hüzün verirdi.

Ama gelelim güzelliklere. Albüm Portishead'in bunca ara vermesine rağmen kelimelerle ifade edilmeyecek bir albümle geri dönmüş. Misak daha yeni bana 2008'in en iyi albümleri yavaş yavaş belirleniyor derken güzel oldu bu. Karıştı şimdi kafası.

Beth Gibbons'ın vokali nerede kaldıysa orada. Bu da doğal olarak grubun çizgisini korumasına sebep olmuş. Albüm sanki ara verilmemiş gibi yakın geliyor. Popmatters'daki gibi Beth Gibbons'a abuk subuk laf atmalar bile hiçbir etki ihtiva etmiyor açıkçası. "Machine Gun"'da Beth Gibbons'ın vokalinin uymaması kadar saçma bir lafa diyecek bir şey yok.

Albümün neresinden tutayım, neresini inceleyeyim demek nafile. Albümde kulağıma hitap etmeyen bir tek parça bile yok. Sıyrılanlar desek ayıramıyorum. Eskiye nazaran birazcık daha agresifler ama Psychedelic Rock kültürünün verdiği çizgiden bir gıdım sapmıyorlar. Ayrıca sanatsal açıdan baktığımızda şarkımızda tam anlamıyla bir şaheser duruyor. Üstüne hele bir de resmi sitelerinden "Machine Gun"'ın farklı canlı videolarını izleyince daha da etkili hale geliyor her şey.

Fazla söze hacet yok. Albümü alın dinleyin. Böyle bir zevki asla kaçırmamanız gerekiyor. Bu albüm olmadan 2008 tam olmaz.

MP3: Portishead - Nylon Smile
MP3: Portishead - Plastic

Bonus MP3: Portishead Live @ Coachella 2008 - Sour Times
Bonus MP3: Portishead Live @ Coachella 2008 - We Carry On

Portishead'in resmi sitesi
Portishead @ MySpace
Albümü satın almak için Limited Edition plağını satın almak için

Loco Dice - 7 Dunham Place (Desolat, 2008)

2008-05-15T21:52:00.000+04:00

Loco Dice daha önce bu sayfaya konuk olmuştu. Alman prodüktör geçtiğimiz 5 sene boyunca birçok başarılı çalışmaya imza attı. Sonunda da sıra ilk albümüne geldi. Bu arada albüm tamamen yeni çalışmalardan oluşuyor bunu da belirteyim.

Geçen sene Türkiye'ye geldiklerinde hem Loco Dice hem de Martin Buttrich ile muhabbet etme fırsatı bulmuştum ve stüdyolarını Düsseldorf'tan New York'a taşıdıklarını öğrenmiştim. Bu albüm de Loco Dice'ın bu taşınma sürecinin sonrasında gelen yeni etkileşimlerini bize aktarıyor. New York çok farklı bir yapıda olduğundan ortaya çıkan sonuç da eskisine göre biraz daha farklı.

Öncelikle dikkat çeken şey parçaların daha kısa olduğu. Cocoon ve Cadenza gibi plak şirketlerinden çıkardığı çalışmalar genelde 10 dakikanın üzerindeydi, bu sefer en uzun parçası bile bunun 2 dakika altında. Daha az öz. Bana göre daha iyi.

Albümde müzikal anlamda farklı etkileşimler var. Yer geliyor tribal tınılar giriyor (How Do I Know), yeri geliyor Alman kökeninin etkisine kapılıyor (Breakfast At Nina's) ama genelde Amerikan'ın elektronik müziğe kazandırdığı özellikler ağırlık taşıyor (Consequently Excentric And Delicate, La Esquina, Pimp Jackson Is Talkin Now gibi). Bunların en başında sample'ların vuruş niteliğinde kullanılması ve bununla birlikte bir nebze clicks and cuts havası yakalanması.

Loco Dice New York'u nasıl gördüyse bize de öyle anlatmaya çalışmış. Karmaşanın içinde kendine has bir düzen. E Istanbul'da yaşayınca bir nebze tanışıklık hissi de olmuyor değil. Albümü beğenmemdeki temel bu olabilir, olmayadabilir. Müzikal açıdan zengin, farklı türlere uzanan güzel bir geziye çıkıyoruz sonuçta. Bu geziye katılmak için de New York'a gitmeye gerek yok, albüm daha ucuza geliyor.

MP3: Loco Dice - How Do I Know
MP3: Loco Dice - Consequently Excentric And Delicate

Loco Dice'in resmi sitesi
Loco Dice @ MySpace
Albümü satın almak için

Ay Tutulması - Nisan 2008 - Best Of April 2008

2008-05-13T18:34:00.000+04:00

İlkbaharın başlangıcı ilk Ay Tutulmasını buyrunuz efendim. Gerçekten güzel albümler vardı Nisan'da ama uyarayım Mayıs çok feci vuracak. Bu arada Nisan için seçtiğim parçaların toplamı da 13. Bir uğursuzluk mu var nedir acep?

1) Borko - Spoonstabber
2) Cesare Picco - L'orologio
3) Cesare Picco - Un Attimo
4) dEUS - The Architect
5) Junkie XL - Booming Right At You
6) Junkie XL - Cities In Dust
7) Louis XIV - Guilt By Association
8) Louis XIV - Tina
9) R.E.M. - Man-Sized Wreath
10) R.E.M. - Supernatural Superserious
11) Stephen Malkmus & The Jicks - Dragonfly Pie
12) Stephen Malkmus & The Jicks - Real Emotional Trash
13) The Grid - 8 Miles From Memphis

Davetiye Kutusu - U2 Tribute Show

2008-05-12T17:36:00.001+04:00

Arada bir gönlü zengin bir organizatöre rastlarsak bugün olduğu gibi çeşitli organizasyonlara davetiye vereceğim buradan. Hemen gaza geldim vereceğim dedim ben de. İleteceğim diyelim. İlk davetiyeler bu Cumartesi gecesi Studio Live'da düzenlenecek "Efes Tribute Party : U2 Tribute Show - Achtung Babies" konseri için.

Öyle soru moru düşünecek halim yok. Blogdaki mail adresimden bana isim, soyad, telefon bilgilerini gönderen ilk 5 kişiye iki kişilik davetiye vereceğim. Grup hakkında bir nebze de bilgi ileteyim.

"Achtung Babies
U2 tutkunlarının bir tribute band kurması fikriyle Achtung Babies, 1993 yılında kuruldu. Roma’da Palladium Tiyatrosu’nda verdikleri ilk konserlerini 1300 kişi izledi.

O günden itibaren kendilerini efsanevi İrlandalı grubun müzik ve imajını adeta klonlomaya adayan Achtung Babies, öncelikle isimlerini İtalya’nın resmi U2 fan kulübü “backstage” tarafından En İyi U2 Tribute Band olarak kabul edilmeleriyle duyurdu.

Günümüzde Dünyanın en iyi U2 Cover Grubu kabul edilen ve yıl boyunca festivallerde konserler veren "Achtung Babies" muhteşem "U2" performansları ile Studio Live sahnesine konuk olacak. "

Gecenin ev sahipliğini de New Wave partilerinden tanınan DJ Neu! ve DJ Fırat yapacaklar.

Herkese bol eğlenceli geceler. Notasız gününüz geçmesin.

Gecenin Biletix'teki sitesi

Not: Davetiyeler tek kişiliktek iki kişiliğe çıktı. Hiçbir masraftan kaçınmıyoruz mübarek.

100.000 Km Bakımı ve Hoş Bir Sürpriz

2008-05-11T12:30:00.000+04:00

Uzun zaman oldu 30.000 Km bakımından bu yana. Blogda ufak değişiklikler olsa da hem hayatımızda hem de müzik dünyasında bir hayli karıştı ortalık. Burada hiç değinmesem de birçok noktada konuştuğumuz üzere politik hayatımız laçkaya döndü. Al gülüm ver gülüm modelleri bir hayli ilginç bir yapıya büründü. Neyse bunun yeri burası değil.

İş değiştirmiş ve sorumluluklarımın da artmış olmasıyla haftalık yayınladığım yazı sayısını 3'e indirdim. Başka türlü yetişemiyorum bunca yoğun gezi ve toplantı trafiğimin arasında. Yurtdışında otel odalarında albüm incelediğim bile oldu o yüzden anca bu kadar oluyor şu ara. Henüz bir şikayet gelmediğine göre herhalde bununla alakalı bir sorun da yok.

Bunun dışında bloğa yeni iki köşe katıldı, 2 köşe de çıktı. "Kısa Kısa Albümler" ve "Kısa Kısa Plaklar" köşeleri artık devam etmiyor. Bunun sebebi incelemeye değen albümleri veya plakları direk tek başına incelemek istemem. Fazla yazacak şey yoksa bile kısa olsun tek başına olsun düşüncesi.

Yeni katılan köşelerden biri bunca zamandır neden el atmadığımı bilmediğim "MySpace Keşifleri". Bir şekilde keşfettiğim grup ve sanatçıları bu köşede elimden tanıtmaya çalışıyorum. Tepkiler oldukça güzel ancak şimdilik yavaş ilerliyorum keza yine yoğunluktan dolayı. Ancak gelen tepkiler çok olumlu. En kısa zamanda sırada bekleyen yeni keşiflerle devam edecek. Diğer köşe ise "Ay Tutulması". Bu bölüm tamamen gelen talepler sebebiyle oluştu. Bir önceki ay incelediğim albümlerden seçtiğim parçalardan oluşan minik bir liste bu. Ayda bir de Misak Tunçboyacı'nın Dinamo FM'deki programına konuk olup bu listedeki parçalardan bir kısmını çalıyoruz muhabbet eşliğinde.

Küçük bir not da Röportajlar bölümüyle alakalı. Elimde hazırlamam gereken 3 röportaj var, Richard Davis, Akufen ve Move D fakat zaman yetersizliğinden ilgilenemiyorum. Umarım bir ara zaman bulup bunlara da el atacağım.

Tüm bunlar olurken blog 100.000 sınırına ulaştı ve bu benim için güzel bir duygu. Tamamen işimden ve hayatımdan arta kaldırdığım zamanlarda yazdığım yazılarla bugüne gelmesi beni memnun ediyor. Daha önce bloğa reklam teklifi geldi ama bu opsiyonu hiçbir zaman ciddiye almadım çünkü benim için hobi olan bu sitenin hobi olarak kalması lazım.

Bundan sonra ne olacak derseniz yine gelen tepkilere göre blog şekillenmeye devam edecek. Sonuçta benim için hobi olsa da bu bloğu insanlarla bir şeyler paylaşabilmek için kurdum ve bu temelde de ufak değişimlere her zaman sıcak bakıyorum haliyle.

Gelelim güzel sürprizlere. 9 Mayıs Cuma günü bir arkadaşımın okuduğu Hürriyet gazetesinin "E-Yaşam" ekine göz ucuyla bakarken "Müzik cenneti 100 Internet sitesi" adlı habere gözüm takıldı ve hemen bir göz attım. Göz attım da ne göreyim, Proodos'u da listeye eklemişler Müzik Blogları bölümünde. Habere buradan ulaşabilirsiniz. Haliyle bir hayli memnun etti beni. Hem 100.000'i aşmak hem de bu üst üste gelince keyiflendim. Tabii Bülent Burgaç'ın bana doğumgünü armağanı olan Massive Attack konserini unutmamak lazım. Doğumgünümde Massive Attack'le tanışmak ve plaklarını imzalatmak apayrı bir deneyim olacak. Belki o konser için ufak bir iki sürpriz de olabilir.

Bu yazı da bloğun son bakıma giriş yazısı olacak herhalde. Daha sonra ufak değişimler olduğunda tekrar minik yazılarla araya girebilirim ama onun haricinde destansı bir yazı gelmez önemli bir şey olmadığı sürece. Herkese muhteşem konserlerle dolu bir yaz dilerim. Notasız gününüz geçmesin.

DeVotchKa - A Mad & Faithful Telling (Anti, 2008)

2008-05-07T18:40:00.000+04:00

Son 4 senedir insanlar nelere yöneliyor dersek bir tanesi de kesin Balkan ve Çingen müzikleridir. Bu dönemde çıkan ve dünya çapında üne kavuşan grupları şöyle bir düşünsek, Beirut, Gogol Bordello vs. bu da durumu açıklıyor. Elbette Gogol Bordello daha önce kurulmuştu ama bu dönemde yıldızı parladı. Keza DeVotchKa da öyle. 1997'de kurulan grup son 3 senedir yükselen bir ivmeye sahip. Üstelik hem Çingen, hem Balkan, hatta Yunan ezgilerine rastlamak mümkün. Üçü bir arada Nescafe gibiler. Başarı kaçınılmaz.

DeVotchKa kimdir dersek 4 tane zıppır. Neden zıppır çünkü bildiğim kadarıyla çingene değiller. En azından Gogol Bordello bu şekli tuttuyordu. Zach Condon misali bir durum var karşımızda. Ama şu var ki dinlerken herhangi bir şey fark ediliyor mu dersek cevap kesinlikle hayır.

Grup Gogol Bordello'dan çok daha hafif bir Rock versiyonunu benimsiyor ve tüm Çingen, Balkan neşesiyle bunu bizlere sunuyor. Dünyanın en güzide müzik türlerinden biri ve en kolay dans ettiren müziği olarak bu müziği başarılı ellerden dinlemek muhteşem bir zevk. DeVotchKa da bu noktada çok iddialı.

Yahu vıdı vıdı yapmaya ne hacet, albüm "Basso Profundo" ile bir başlıyor, ondan sonrası bitmiş gitmiş. Eller kollar havada. Prrrrrrrrrr diye bağıran sesleri duymak ve sahnede dans eden grubu hayal etmek mümkün. Arkasından Zach Condon misali bir Balkan Folk havası geliyor "Along The Way" ile. Trompetler dolduruyor kolonları ve ardından evi. Ama albümü saymaya devam edersek habire eğlence ve neşeden başka bir şey yok. Örneğin bir "Head Honcho" var ki Tarantino filmlerinden çıkmış girişi ve nirvanaya ulaştıracak devamıyla insanüstü. Cenazem olduğu gün çalınması istediğim parçalardan biri olabilir. Geldim, eğlendim, gittim. Bu güzel hayatın anısına siz de eğlenin misali bir ulvi parça.

Fazla göz önünde olmamasına rağmen mutlaka dinlenmesi gereken, edinmeyenin çok şey kaçıracağı bir albüm. Hayat zevk almak için var. Alın zevki, gerisi zaten kendiliğinden gelir.

MP3: DeVotchKa - Basso Profundo
MP3: DeVotchKa - Head Honcho

DeVotchKa'nın resmi sitesi
DeVotchKa @ MySpace
Albümü satın almak için

Alec Empire - The Golden Foretaste Of Heaven (Eat Your Heart Out, 2008)

2008-05-05T21:13:00.000+04:00

Atari Teenage Riot'ın kurucusu Alexander Wilke-Steinhof 1972 doğumlu Alman bir prodüktör. İnanılmaz derecede üretken bir isim ve bugüne kadar yüzlerce çalışmaya imza attı. Bunlardan en beğendiğim dönem ise Atari Teenage Riot ve Alec Empire adı altında yaptıkları.

Gitarla elektronik müziğin ilişkisini oldum olalı başarıyla parçalarında gösterdi. Yoğun riflerin yanında elektronik müziğin farklı türlerinden gelen öğeleri uygun biçimde birleştirmesinin yanında birçok türe de ucundan yol açtı. Yol açtığı insanlardan biri de T.Raumschmiere ve onun plak şirketi Shitkatapult.

Uzun müzikal yolculuğu içerisinde bize sunduklarından sonra şimdi yeni bir albümle bizi selamlayan bu adam yine kendine özgün bakış açısıyla beklentilerimin de üzerinde bir albüm yapmış. Zaman zaman abstract elektronik müzik kıvamına bile kayabilen çalışmaları temelinde electro rock kapsamında. Ancak derinlere inildiğinde Synth pop, Oldskool Electro, Funk, Disco, Hard Rock ve hatta günümüzün güzide türü Post punk Electro Rock'a bile uzanıyor.

Albümde Synth'lerin gitar rifleri kadar ön planda olduğunu vurgulamak gerekiyor kesinlikle. Bir "Down Satan Down (Dub)" var ki kulaklara şenlik. Büyük bir zevkle dinledim. Ha herkes için aynı etkiyi yaratmayacağına eminim ancak ses kesiti kullanımının biraz uçuk olduğu (Mr. Oizo kadar olmasa da) düşünüldüğünde bir adım geriye çekilip dinlemek faydalı oluyor. Onu geçtim arkasından gelen "On Fire (The Hellish Vortex Sessions) bir giriyor ki aklı selim kalmak zor. Ortalığı yakıp yıkmamak için kendimi zor tutuyorum.

Aslında albüm içerisinde ciddi bir serüven var. Bu serüveni de oldukça sevdim çünkü belirli bir temel üzerinde birçok yan türe uzanıyor. Her şey adım adım gelişiyor ve değişiyor. Strese maal yok. "Robot L.O.V.E."'da Acid Techno da karşıma çıktı ya sırtım yere gelmez artık. Elektronik müzikten gitar rifleriyle destekli şöyle güzelce zevk almak için edinin derim.

MP3: Alec Empire - Down Satan Down (Dub)
MP3: Alec Empire - On Fire (The Hellish Vortex Version)

Alec Empire'ın resmi sitesi
Alec Empire @ MySpace
Albümü satın almak için

Gnarls Barkley - The Odd Couple (Atlantic, 2008)

2008-05-04T20:21:00.000+04:00

"St.Elsewhere" ile ortalığı kasıp kavuran bir ikili geliyor şimdi, Danger Mouse ve Cee-Lo, yani Gnarls Barkley. Gospel vokali kültüründe yetişmiş Cee-Lo'nun vokalinin üzerine Danger Mouse'un oturttuğu müzikal bakış açısı özellikle "Crazy" adlı parçayla herkesin dilinde dolaşıyordu. Ama inanılmaz bir çıkış albümünden sonra olacaklardan yine onlar sorumluydu. Sorumluluk bilinçleri de yüksekmiş, bunu öğrendik "The Odd Couple" sayesinde.

İkili her ne kadar Pop'a yakın görünüyorsa da bir o kadar uzaklar. Gospel vokali, Rap ve old skool Trip Hop birleşimi bir müzikal yapıları var. Ama genele de uygun geliyor ilginç olarak. Albümde de bunu sonuna kadar kullanmışlar. "Charity Case" ile başlayan ve 70'lerin Funk dönemini hatırlatan hava albüme doğrudan ısındırıyor. Arkasından "Portishead" ile birlikte yapılmış izlenimi veren ve hayran kaldığım "Who's Gonna Save My Soul" var ve burada Cee-Lo vokali tavan yapıyor. "Going On"'a geldiğimizde işte bu karmaşık müzik yapısının popüler kültüre teğet geçtiği noktaya geliyoruz. Eğlence de eğlence.

Bunların yanında albümde "Would-Be Killer", "Surprise" ve "Blind Mary" gibi yine güzel çalışmaların aksine "Open Book" ve "Whatever" ciddi olarak sırıtan bir halde. Ama albümün genelinde güzel müzik ve çok güzel parçalar var. Bence kaçırılmaması gerekiyor. Müzikal açıdan doyurucu, yetenek açısından ise üst düzeyde. Rock Werchter'de kendilerini Neil Young'la aldatacağım için de şimdiden özür dilerim.

MP3: Gnarls Barkley - Charity Case
MP3: Gnarls Barkley - Who's Gonna Save My Soul

Gnarls Barkley'in resmi sitesi
Gnarls Barkley @ MySpace
Albümü satın almak için

The Kooks - Konk (Virgin, 2008)

2008-05-01T16:58:00.000+04:00

Şu müzik dünyasına hayranım. Gerçekten. Balon patlatmakta üzerine yok. Geçen sene karşımıza 3-5 yaş arası için albüm çıkaran Kaiser Chiefs çıkmıştı. Bu sene de 9-12 yaş arası için The Kooks albüm çıkardı.

"Inside In / Inside Out" albümleriyle fazla ilgi gösterildi mi dersek evet. Tüm İngiltere boncuk bulmuş gibi yapıştı Brighton'lı bu genç grubun üzerine. Üstelik grubun yüksek egosunu yediğim (Tek albümle nasıl elde ettiyse o egoyu) Luke Pritchard'ın liseli kızlara müzik yapıyoruz demesine rağmen. Harun İzer'ciğim hiç burnunu bükme adam dedi bunu.

Yeni albümlerindeki parçaların eskilerle olan benzerliği %94'ünün aşk üzerine konuşlanmış olması. Ama sözlerdeki vahamet ise insanı yoracak cinsten. Kaiser Chiefs'in "Boxing Champ"'i kadar olamaz elbette ama kardeşim söylediğiniz gibi albüm için hazırladığınız 60-70 parça içinden bunlar çıktıysa vay halimize. LCD Soundsystem da 30 parçadan albüm seçiyor. Hey hat fersah fersah farka bak.

Şimdi The Long Blondes'u eleştirdikten sonra The Kooks sırada olduğundan biraz Britpop düşmanı gibi görünebilirim ama kardeşim bu tür Blur, Pulp ve Oasis gibi isimleri de gördü.

Ha albüm dinlenmiyor mu, dinleniyor. Ama dikkat etmediğim sürece sorun yok. Yoksa sözler cidden yoruyor. "Put your hands in the air, wave them like you don't care" gibi klişe ötesi sözleri olan Rap nasıl yorduysa beni, bu da öyle. Müzikal olarak eleştirmeye hiç girmek istemiyorum çünkü elde hiçbir şey yok. Arada Hugh Harris'in Blues gitaristliğine soyunmaya çalıştığı minik rifler haricinde tamamen sıradan. Neyse geçtik, kaldığımız yerden devam ederiz bir ara. Daha fazla uzatmadan zamanımı daha güzel albümlere ayırayım. Ama durun son bir söz, "Tick Of Time" diye Beatles çakması da yaptıklarını da eklemeden geçmeyeyim. Bir bu eksikti aferin. "Yellow Submarine"'ler kovalasın sizleri!

MP3: The Kooks - See The Sun
MP3: The Kooks - Do You Wanna

The Kooks'un resmi sitesi
The Kooks @ MySpace
Albümü satın almak için (2 kere düşünün bence)

Stephen Malkmus & The Jicks - Real Emotional Trash (Matador, 2008)

2008-04-28T22:48:00.000+04:00

Sakin ve dingin bir Rock tarzının temsilcilerinden Stephen Malkmus 19 yıllık uzun kariyerine Pavement grubunda en tepeden başladı ve daha sonra adım adım birkaç merdivenden geri indi Solo kariyerine geçtiğinde. Bunun temel sebebi de genel olarak yaşanan sendrom. Ancak son 2 albümdür eskiyi aratmayan bir yükselişte olduğunu söylemekte sakınca görmüyorum.

Hala çiçek çocukları döneminden kalma çalışmalarıyla dinleyene Woodstock konserlerini hatırlatmakta ısrar ediyor. Bu benim için en ufak problem yaratmıyor yaşça o dönemleri kaçırdığım ve yaşamak istediğim için.

55 dakikalık albüm boyunca güzel müzik dinleme imkanı var. Hem de gayet güzel. Stephen Malkmus'un The Jicks ile giriştiği birliktelik başarılı sonuçlar doğurmaya başladı. Genel olarak Blues veya Folk kökenli bir Rock yapısı var. Gitar çalışındaki özgünlük sebebiyle de gerek Pavement döneminde, gerekse şimdi fark edilen bir hali vardı.

Stephen Malkmus'un kafasına koyduğunu çalan, özgürlükçü yapısı albümde yeteneğiyle buluştuğunda güzel sonuçlarla bizi karşılıyor. Albüme adını veren "Real Emotional Trash" bunun en güzel örneği. Bunun yanında albümün açılış parçası "Dragonfly Pie" da çok iyi. Ama örneklemeler bununla kalmayabilir. Bir "Baltimore", bir "Elmo Delmo" albüme anlam katan çalışmalar. O değil de Jimi Hendrix dinleyesim geldi benim. Ellerine sağlık Malkmus abi.

MP3: Stephen Malkmus & The Jicks - Dragonfly Pie
MP3: Stephen Malkmus & The Jicks - Real Emotional Trash

Stephen Malkmus'un resmi sitesi
Stephen Malkmus @ MySpace
Albümü satın almak için

dEUS - Vantage Point (V2, 2008)

2008-04-26T18:53:00.000+04:00

dEUS'u nasıl bilirdiniz? Eminim bu albümdeki gibi değildir. dEUS'un öyle deli gibi hayranı değilim ancak Rock Werchter'e gelecek hatta pazar gecesinin kapanışını yapacaklarından tekrar dinlemeye başlamıştım. Tam da üzerine bu albüm geldi. Valla kimseyi yemiyorum.

dEUS Vantage Point adlı stüdyolarında albümün kayıtlarını kendileri açısından rekor sayılabilecek bir sürede sadece 3 ayda tamamlamış. Bu rekor sürede ortaya çıkan da bugüne kadar dEUS'tan alıştığımız tarzın bir hayli dışında, onları genel müzik dinleyicisine birkaç adım yaklaştıran bir çalışma. Aslında bu bakımdan 1999'daki "The Ideal Crash" albümüne de benziyor ama bu genele her halükarda daha uygun gerek müzikal yapısıyla gerekse de enerjisiyle.

Bu yıl Indie Rock'tan nefes almak isteyenler için gayet başarılı bir çalışma. Eskiden gelen aksak vuruş yapıları aynı şekilde devam ediyor. Bunun yanında Alternative Rock eksenli dönüş de gruba daha güzel bir hava katmış. Hatta "Oh Your God"'la başlayan bölümde ilginç bir şekilde yine Rock Werchter'de yer alacak R.E.M. benzerliği var. Araya eski günler anısına "Eternal Woman" giriyor olsa da "Favorite Game" ile bir hayli eskilere gidilerek zevk aşılanıyor damardan. Hatta "The Architect" ile Peter Gabriel ile dirsek temasına dahi girebiliyor. Açıkçası beklentilerimin bir hayli üzerinde. Görünüş o ki konserlerinde bir hayli zevk alacağım.

MP3: dEUS - Oh Your God
MP3: dEUS - The Architect

dEUS'un resmi sitesi
dEUS @ MySpace
Albümü satın almak için

The Grid - Doppelganger (Some Bizarre, 2008)

2008-04-24T23:44:00.000+04:00

Zamanında "Swamp Thing" ile ben lisedeyken fırtına gibi esen The Grid çok uzun bir aradan sonra yeniden karşımıza çıkmaya heveslenmiş. Böyle uzun aralar ve geri dönüşler genel olarak pek tutmuyor. The Grid'in duruma bakma zamanı ise geldi.

The Grid Soft Cell'in eski üyesi David Ball ve Richard Norris'ten oluşuyor. 1988'de kurulan grup ilk albümünü 1990'da yayınladıktan sonra 1995'te 4. albumunu yayınlıyor ve sonrada derinlere gömülüyor. Grup ancak David Ball neredeyse 50 yaşına girecekken yeniden ortaya çıktı. Vay canına dememek elde değil.

Doppelganger albümü aslında geçmişteki eğlenceli elektronik müzik bakış açısının bir uzantısı. Bunca aradan sonra hala böyle devam edebilmeleri takdire şayan. Albümde farklı tarzlarda ve altyapılarda çalışmalar var. Bunun yanında temel öğe olan olumlu bakış açısı da aynı şekilde devam ediyor.

Elbette eskiye oranla yaşlanmış olmalarının etkisinden midir bilinmez ama daha ağır ritmdeler. Bunun yanında Funk ve Disco unsurları çok daha etki kullanılmış ve bu arayı iyi kapatmışlar. Buna iki örnek "8 Miles From Memphis" ve "Vibration" adlı parçalar. Her yanlarından Funk akıyor. Hatta "Vibration" biraz da modern New York ElectroFunk'ına da benziyor. Bunun yanına Soft Cell'in devamı gibi duran ve hafif yavan bir Trance'i andıran "Pleasure Control" da var ne yazıkki. 1998'in Paul Van Dyk'ından esinlenmeler var sanki. Ancak olumsuzluklar genel olarak bununla sınırlı.

Tabii dürüstçe söylemek gerekirse günümüzün gerisinde kalan bazı noktalar göze çarpıyor. İleriye dönük bir çalışma değil kesinlikle. Ama 13 seneden sonra ilk albümünü çıkartan bir gruptan bundan iyisini beklemek haksızlık olur. Tabii yaptıklarının elektronik müziğin bir uzantısı olduğu ve bu türün onların son albüm çıkardığından beri inanılmaz bir devinimle ilerlediğini de hesaba katmak lazım. Adamlar Minimalist parçalar yapmaya başlayacak değiller ya.

Diğer dokundukları türler arasında o yıllarda yeni yeni göze batan IDM'e yakşalan basit altyapılı "Slinker" ve "Closer" var. "Closer"'da biraz Pop yan etkisi de var. Oldskool Electro semalarında gezinen ve LFO'yu andıran "Pure Statik" dinlenebilir. En olmadı The Orb'un geçmiş dönemlerine uzanan geniş melodili "Mighty Heroik" ve yeni dönemlerinden "Three Floors Above You" da dikkat çekiyor. Sonuçta sadece bana yeniden "Swamp Thing"'i dinlettiği için bile ısındım albüme. Eskiye ve bugüne uzanan çalışmalarıyla da hoş bir yere sahip oldu bu sene için.

MP3: The Grid - 8 Miles From Memphis
MP3: The Grid - Vibration
Bonus MP3: The Grid - Swamp Thing

The Grid @ MySpace
Albümü satın almak için

The Long Blondes - Couples (Rough Trade, 2008)

2008-04-21T22:10:00.001+04:00

"Someone To Drive You Home" adlı ilk albümlerinden sonra bizi şimdi yeni albümleriyle karşılıyor The Long Blondes. Sheffield'dan çıkan ve tavırlarıyla İngiltere'de dikkat çeken bu beşli bakalım yeni albümlerinde neler yapmış.

Öncelikle ilk albümlerinde Pulp'ın basçısı Steve Mackey ile çalışmışlardı prodüksiyonda ve bunun etkileri de ortadaydı. Bu sefer temelden bir değişiklikle İngiltere'nin gözdesi Erol Alkan'la çalışmışlar. Etkiler yine ortada.

Albümde Erol Alkan'la çalışmaları Disco akımının etkilerini hissetmemize sebep olmuş. Geneli açısından yapacağım ilk yorum ise orjinal New York Eletronik Punk Rock varken böyle kopyalarına ihtiyacımız olmadığı yönünde. Daha ilk parçadan bu ortada. Vakti zamanının Out Hud'u, şimdiki zamana uzantısı !!! (Chk Chk Chk) veya bir LCD Soundsystem varken hiç tatmin edemez bu. Üstüne biraz da Ladytron havası katıldığı noktalarda daha da zayıf kalıyor. Yapılmış olanın üzerine gram koyamıyor hatta bana göre yanına yaklaşamıyor. Hele yenileri geçtim, Blondie'yi düşündükçe üzülüyorum, kaç sene önce vardı bunlar.

Hadi ilk parça "Century" özellikli olmasa da dinleniyor. Ama "Guilt"'i dinlediğimde aklıma taa Village People geldi. 30 senede bu kadar mı yol aldık? Macho Man plağını koysam daha güzel. Albüme adını veren "The Couples" ise vay canına diye düşündürdü bana, bari albüme adını vermeseydiniz.

Neyse durup düşünelim albümü böyle hunharca eleştirmeden. Nefes alalım. Albümü 5 kere dinledim. Albümde aklımda kalan sadece "Hmmm beğenmedim" fikriydi. Albümün promosunu da Misak'a bıraktım zaten sakince. Gelelim albümün adından en çok söz ettiren parçası "Round The Hairpin"'e. Thom Yorke'un "Eraser"'da yaptığı parçaların vuruşları daha basit ve vokali biraz daha seksi olanı. Tamam Thom Yorke kadar olmasını beklemiyorum zaten, kötü de değil, gayet güzel dinleniyor ama tüm albümde sadece bu kadar mı diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Mabbas buraya kadar çoktan "Hadi len" demiştir ama ne yapayım.

Aşağıdaki parçaları bir dinleyin ama albümü alın demem, diyemem. Bir iyi, bir de kötü örnek var. Değerli paranızı harcayacak çok daha güzel albümler var ortada.

MP3: The Long Blondes - Guilt
MP3: The Long Blondes - Round The Hairpin

The Long Blondes'un resmi sitesi
The Long Blondes @ MySpace
Albümü satın almak için (?)

Ay Tutulması - Mart 2008

2008-04-19T21:16:00.000+04:00

Mart Ayının listesi için buyrunuz efendim. Bu parçalardan büyük bir kısmı geçen Pazartesi Misak Tunçboyacı'nın Dinamo FM'deki programında çalındı daha önce de olduğu gibi.

1) Adele - Best For Last
2) Adele - Chasing Pavements
3) Benga & Coki - Night (DJ Zinc Remix)
4) Bryan Adams - I Thought I'd Seen Everything
5) Bryan Adams - I Ain't Losing The Fight
6) Cat Power - New York, New York
7) Cat Power - Aretha Sing For Me
8) Clark - Truncation Horn
9) Kaki King - Bone Chaos In The Castle
10) Lenny Kravitz - Love Revolution
11) Lenny Kravitz - Bring It On
12) Meat Beat Manifesto - I Hold The Mic!
13) One Night Only - Just For Tonight
14) UNKLE - Heaven
15) UNKLE - Burn My Shadow (Radioslave Remix)
16) Why? - Good Friday
17) Why? - The Hollows

Louis XIV - Slick Dogs And Ponies (Atlantic, 2008)

2008-04-16T19:04:00.000+04:00

"The Best Little Secrets Are Kept" adlı çıkış albümleriyle ilgi toplayan Louis XIV, yeni albümüyle karşımıza çıktı. Bir önceki albümünün kapağının tartışmasız daha güzel olduğunu söylemem gerekiyor önce unutmadan.

Grup San Diego kökenli ve Post-Punk Rock türünde eserlerini icra ediyorlar. Bu muhterem gençler ilk albümlerinde ziyadesiyle müreffeh bir çizgi yakaladılar ve insanları sükutu hayale uğratmadan yahşi bir iş başardılar. Arapça dil dersi bitti.

Grup yeni albümleriyle girdikleri yoldan güzel bir şekilde devam etmiş. Albüm bütün olarak çok bir anlam ifade etmiyor türün yapısı gereği ancak parçalara ayrı ayrı baktığınızda takdirle dinliyorsunuz.

Elektronik gelişimden güzelce faydalanmış has Post-Punk "Guilt By Association"'la açılan albüm daha en baştan güzel sinyaller veriyor. Geneline baktığımızda da beğenmediğim pek çalışma yok. Post-Punk dışına uzanan 3 çalışma var, "Air Traffic Control", "Tina" ve "Stalker". Aslına bakılırsa parçaları kendi içlerinde çok beğendim. Ama albüme tam oturmamış olabilirler. Ben mesul değilim nasılsa.

Sonuçta dinlemesi bana çok zevk verdi. Özellikle de ilk albümüyle belirli bir başarı yakalamış bir grubun bunu devam ettirebilmesi güzel. Gelecek açısından listemize bir tane daha grup ekleyebiliriz artık.

MP3: Louis XIV - Guilt By Association
MP3: Louis XIV - Tina

Louis XIV'nin resmi sitesi
Louis XIV @ MySpace
Albümü satın almak için

Cesare Picco - Light Line (Blumargot, 2007)

2008-04-12T19:30:00.000+04:00

Ünlü İtalyan piyanist Cesare Picco 7. stüdyo albümünü çıkartalı neredeyse 1 yıl olacak. Bunu azıcık geriden takip etmişim diyebilirim. Aslında üzerinden bu kadar geçen bir albümü de incelemeyi fazla düşünmezdim ama dinledikten sonra paylaşasım geldi.

Birçok türde piyano çalabilen Picco, hem solo çalışmalarıyla hem de diğer sanatçılarla yaptığı ortak çalışmalarla adını rahatça duyabileceğimiz bir isim. Caz, klasik müzik, pop ve opera gibi birçok dalda çalışma sergilemesinin yanında Andrea Bocelli ve Ricky Fante gibi isimlerle de çalışmış. Daha ne.

Albüm klasik müzik ve caz kıyılarında geziyor. Albümü incelemeye de daha ilk üç parçayı dinlediğimde karar verdim diyebilirim dürüstçe. Gerisinden şüphe dahi duymadım. "L'orologio", "Un Attimo" ve "Bluewave" muhteşem çalışmalar. Albüm bu hızla da aynen devam ediyor. Son dönemde dinlediğim en iyi albümlerden diyebilirim her ne kadar genelde dinlediğimiz türlerden farklı olsa da.

Albümde piyanoya düzenli ve piyanonun önüne geçmeden devam eden kontrbas ve bateri de dikkati çekiyor ancak Cesare Picco piyanonun tuşlarına basmaya başladığı andan itibaren ortalığı apayrı bir his kaplıyor. Albümü bulmak çok zor ancak en azından bu emeğe denemeye değecek bir çalışma.

MP3: Cesare Picco - L'orologio
MP3: Cesare Picco - Un Attimo

Cesare Picco'nun resmi sitesi
Cesare Picco @ MySpace
Albümü satın almak için (Italyanca bilen var mı acaba)

Junkie XL - Booming Back At You (Nettwerk, 2008)

2008-04-10T17:54:00.000+04:00

Hollandalı elektronik müzik produktörü Tom Holkenborg, Junkie XL takma adıyla 5. stüdyo albümünü çıkardı. Aslına bakarsanız o soyadıyla takma ad kullanmasına şaşırmıyorum. Pazarlama açısından zor olurdu. Ünlenmesine sebep olan Elvis'in "A Little Less Conversation"'ına yaptığı düzenleme bile bu kadar etkili olamazdı bence. Neyse.

Albüm yeni kurulan Nettwerk adlı plak şirketinden çıktı. Albüm elektronik müziğin daha popüler kanadında yer alıyor haliyle Junkie XL'in daha önceki çalışmaları gibi. Bu bakımdan da farklı bir boyutta incelemek gerekiyor. Sanatsal güzellik aramak komik ve gereksiz olur çünkü onun için yapılmamış.

Albüme bu açıdan bakıldığında güzel çalışmalar var. Özellikle albümün başındaki çalışmaları bir hayli duyabilirsiniz Antoine Clamaran, David Guetta ve Bob Sinclar gibi Fransız DJ'lerden. "Booming Right At You" ve "Cities In Dust" bu yaz çok fazla duyulacak gerek orjinal gerekse yakında çıkması doğal olan düzenlemeleriyle.

Albümde ilk dört parçadan sonra bir anda ağırlaşma başlıyor. Fakat ilginçtir bu yavaşlamaya sebep olan "Mad Persuit" farklı olmasına rağmen müzikal açıdan birçoğundan daha güzel. Albümde cidden başarısız olarak dikkatimi çeken "No Way". Hani gerçekten ne işe yaradığını anlamadım. Buna bir nebze Synth Pop çakması "Not Enough" da destek veriyor ama bunlar haricinde gerçekten amacına uygun çalışmalarla dolu güzel bir albüm.

MP3: Junkie XL - Mad Persuit
MP3: Junkie XL - Booming Right At You

Junkie XL'in resmi sitesi
Junkie XL @ MySpace
Albümü satın almak için

R.E.M. - Accelerate (Warner, 2008)

2008-04-06T20:34:00.000+04:00

R.E.M. hakkında söylenebilecek milyonlarca söz var. Bir yıl var ki sadece onların "Automatic For The People" albümleriyle uyumuşumdur her gece. Bugüne kadar canlı izleyememiş olmak içimde çok yer kaplayan bir uktedir ve eğer bir sorun olmazsa bu yıl Rock Werchter'de kendilerini izleyip "İzlemeden ölmemek gereken gruplar" listemden bir isim daha çıkartacağım.

R.E.M. Rock tarihi açısından önemli gruplar arasında yer alıyor. Başlardaki farklı tarzları ciddi tepkiler çekmesine rağmen yıllar içinde tırnaklarıyla kazara efsaneler arasında yetiştiler. Dile kolay. 2007 yılında Rock N Roll Hall Of Fame'e de eklendiler ve tescillendi. Alternative Rock'ın bugünlere gelmesinde belki de en önemli üç isimden biridir kendileri. Ayrıca 1996'da gelmiş geçmiş en yüksek bedelle Warner Bros.'la anlaşma yaptılar, 80 milyon doları boşuna vermedi herhalde Warnergiller.

R.E.M. Rock ve Folk'un karışımı bir tarzla bugüne kadar karşımıza çıktı. Son iki albümleri birçok kişi tarafından beklenen seviyelere ulaşamadığı yönünde eleştirildi. Grubun içindeki dağılma havasının bu albümlerde fazla etkili olduğu ve bu sebeple daha önce ilerlenen yoldan sapmalar olduğu ileri sürüldü. Elbette Stipe ve Mills arasında çok fazla tartışma vardı, grup dağılmanın eşiğine geldi ama o eşik asla aşılmadı.

Neyse lafı fazla uzatmadan bugüne gelelim. Michael Stipe, Mike Mills ve Peter Buck'la röportaj yapıldığını gördüğümde iş gezisindeyken Q Magazine'in üzerine atladım. Röportajda eski çizgilerine dönme arzularını belirtmişler. Bu ufak bilginin yanında dergiyle hediye olarak verilen ve bu üçlü tarafından seçilen 15 parçadan birkaçını da sizinle paylaşacağım.

Albümü ilk dinlediğimde tepkim 1980'in sonlarından 1990'ların sonuna kadar olan R.E.M. tarzının bir uzantısı olduğu yönündeydi. Bu daha en baştan "Living Well Is The Best Revenge" adlı parçayla ortada. Şimdiden bu parçayı bir kenara ayıracağım. Tadına doyamadım. Bu yapı aynen "Man-Sized Wreath" ile devam ediyor. Bendeki mutluluk ise tavan yapmış durumda. Bir ara hafif "Lotus"'u hatırlar gibi oldum gitar riflerinde. Daha da sevdim. Bu da kesmediyse "Supernatural Superserious" ile devam ediyoruz. Oh be. Oh beeeeee.

"Hollow Man"'de Berry'nin ayrılığından beri en iyi bateri performansını görüyorum desem yeridir. Parçaya güzellik katmış. Zaten geri kalan yapı çok güzel olduğundan bu uyum beni memnun etti. "Houston" ise albümde ilk frene basan çalışma. Ama fren derken "Everybody Hurts" kadar da değil. Sadece Folk ağırlığı Rock'a oranla daha fazla. Ve ardından albüme adını veren "Accelerate" geliyor, hem de nasıl. Şu yeni yetme İngiliz gruplar keşke biraz feyz alsa diyesim geliyor. "Until The Day Is Gone" benzer tonda "Houston"'ı takip ediyor albüm içerisinde. Ve sonunda çok da ısınamadığım "Mr. Richards" geliyor. Onu çağdaş ozanlık denemesini andıran "Sing For The Submarine" takip ediyor. "Horse To Water" albümün başındaki yapıdan daha da sert bir yapı çıkarıyor karşımıza. Son parça ise bugüne kadar konserlerde ortalığı yıkan "I'm Gonna DJ" adlı parça. Nedense hiçbir stüdyo albümünde yer almayan (REM Live'da vardı sadece ve adı üstünde Live albüm) bu parça sonunda dinleyicilerle buluştu. Güzel de oldu.

Albümü incelemeye başladığımda başım ağrıyordu, şimdi en ufak eser yok ağrıdan. Bugüne kadar yaşattığın mutluluklar ve müzikal doyum sebebiyle size ne kadar teşekkür etsem azdır Stipe, Buck, Mills ve Berry.

MP3: R.E.M. - Man-Sized Wreath
MP3: R.E.M. - Supernatural Superserious

Handpicked tracks by R.E.M. (Q Magazine)
Bonus MP3: Battles - Atlas (Radio Edit)
Bonus MP3: The Minus 5 - Myrna Loy
Bonus MP3: Christopher O'Riley - Paranoid Android

R.E.M.'in resmi sitesi
Accelerate albümünün resmi sitesi
R.E.M. @ MySpace
Albümü satın almak için
Albümün özel setini satın almak için (CD+DVD)

Fireflight - Unbreakable (Flicker, 2008)

2008-04-04T21:10:00.000+04:00

Fireflight Amerika'da iyice gaz alan bir grup. Gospel ve Christian Rock yapıyorlar. Açıkçası haklarında bir hayli laf döndü dolaştı. Ben de dinleyeyim dedim. Normalde ters teper ama bu sefer nedense merak ettim.

Gospel Rock ve Christian Rock'tan ne anlarım diye düşündüm. Sonra buradan bir baktım bu türdeki grup isimlerine ve bildiğim bir tek grup bulamadım. Bu da güzel. Hiç bilmediğim bir tür. Objektif olabilirim iyice.

Fireflight agresif bir tarza sahip. Grubun bayan vokali kullanması ise koro bölümleri hariç yumuşak bir hava katıyor. Zaten müzik de koro bölümleri hariç genel olarak dingin ama koro bölümlerinde gitar rifleri coştukça coşuyor.

Şöyle bir bakıyorum da, Evanescence'a Avril Lavigne vokali koyulmuş gibi. Hadi Blink 182'den biraz daha az Pop Rock havası var, haklarını yemeyelim ama koro bölümleri hariç tam Avril Lavigne diyebilirim. Hani dinlenir mi, dinlenir, ama olmazsa ne olur, hiç. Bence ince bir ayarla ve vokalde yapılanmayla Hard Rock'a adım atarlarsa daha iyi olacak. Arada derede bana uymuyor. Ya da uyuyor aslında da bu sefer uymadı. Özel bir şey değil çünkü.

Bir grup dinleyerek bir tür anlaşılamaz ancak Gospek/Christian Rock'a ilk adımım hayırlı olmadı. Bugüne kadarki grupları bilmemem de pek iyi bir gösterge değil her ne kadar feriştah olmasam da.

MP3: Fireflight - You Gave Me A Promise
MP3: Fireflight - Unbreakable

Fireflight'ın resmi sitesi
Fireflight @ MySpace
Albümü satın almak için

Borko - Celebrating Life (Morr Music, 2008)

2008-04-02T21:28:00.000+04:00

Björn Kristjánsson Reykyavik'ten kulaklarımıza esen bir alçak basınç rüzgarı. Borko adlı projesiyle ilk albümünü Morr Music'ten çıkardı ve kendi deyimiyle de oldukça heyecanlı an itibariyle.

Morr Music yapı itibariyle elektronik müziğin alternatif ve sakin yönlerinde gezinmeyi seven ve bu yönde albümlere yer veren bir plak şirketi. Bu bakımdan genel olarak Kuzey Avrupalıların CCO ile birlikte en çok yöneldikleri plak şirketi konumunda.

İşin ilginç tarafı, bu albümü Ipod'umda ilk defa Helsinki'den bir toplantı için Anjalankoski'ye giderken dinledim. Finlandiya'nın o eşsiz ama bir o kadar da durgun doğasını seyre dalmışken bu adamların neden bu tür müziklere yöneldiklerini bir kez daha anladım. Çevrelerinde ne görüyorlarsa onu canlandırıyorlar çalışmalarında. Porn Sword Tobacco'dan Henrik'in Isveç'te bir orman içinde yer alan stüdyoda çalışma yapması da bu yüzden.

Gelelim Borko'nun neler yaptığına. Önde yer alan gitara arkadan gelen karamsar bir elektronik altyapı var parçalar boyunca. Arada trompetten de destek alıyor bu konuda "Spoonstabber" parçasında olduğu gibi.

Albümdeki parçaların çoğu zevkli ve rahat bir dinlence sağlıyor. Elbette rahat derken bu benim açımdan. Arada sesi yükselen gitar rifleri bana gayet güzel geldi ama herkes bu kadar rahat olmayabilir. Ancak harmonik açıdan başarılı bir uyum olduğundan içinde kaybolduğunuzda sakince götürüyor sizi uzaklara.

"Spoonstabber", "Sushi Stakeout", "Dingdong Kingdom" Daha önce bu sayfalarda tavsiye ettiğim Nordik'i sevdiyseniz bunu da mutlaka sevebilirsiniz. Nordik'ten bir kademe daha agresif diyebiliriz sadece. Daha tanıdık referans noktası arayanlara da Mum diyebilirim. Emin olun o derece güzel.

MP3: Borko - Spoonstabber
MP3: Borko - Sushi Stakeout

Borko @ MySpace
Albümü satın almak için

Bryan Adams - 11 (Polydor, 2008)

2008-03-31T20:33:00.000+04:00

Kanada'nın bugüne kadar bize sunduğu en büyük başarılardan biri Bryan Adams ama Kanada denildiğinde adı ilk akla gelenlerden değildir nedense. Ömrü hayatına birçok güzellik sığdıran bu adam birçok parçasıyla da unutulmazlar arasına girdi. "Everything I Do, I do It For You" hala Ingiltere single'lar listesinde 16 haftalık inanılmaz bir rekora sahip. Kanada'da aldığı iki onur ödülü için de tebrik etmek gerekir kendilerini. Her şey bir yana adam 50 milyondan fazla albüm satmış bugüne kadar. Sayayım hatırlanır, "Please Forgive Me", "Summer Of 69", "Have You Ever Really Loved A Woman", "When You Love Someone", "18 Till I Die", "Let's Make A Night To Remember", "Run To You", "I'm Ready" ve "The Only Thing That Looks Good On Me Is You". Bunlar şimdi aklıma gelenler. Vardır daha.

Bana göre Bon Jovi'nin Kanada şubesidir kendileri ancak 2000 yılından itibaren Bon Jovi'den çok daha sağlam bir duruş sergilemiştir, bu yüzden de daha bir sevmekteyim kendilerini. Aslında tarz olarak değil de vokali açısından Chris Rea'ye de benziyor. Ama tarz farklı işte.

Bryan Adams'ın her zaman Rock'ın bir tını yumuşağında ilerleyen tarzı kitlelere uygun olduğundan her çeşit seveni de bulunuyor. Özellikle yazdığı sözlerle dikkat çekiyor. Kaç parçası vardır ki sözlerini ezbere biliyorum, sayısını hatırlayamadım. Bir Robin Hood filmini Bryan Adams'ın parçası olmadan düşünemiyorum bile artık.

Albüm Bryan Adams'ın 11. albümü ve albümün adı da buradan geliyor. Eski albümlerle benzer yapılar değişmeden devam ediyor. Bazı noktalarda hafifçe giren Folk tınıları, geneldeki yumuşak başlı Rock yapısı ve piyanoyu buna destek olarak etkili kullanımı her parçasını dinlenebilir kılıyor. Göze batan bir eğretilik yok. Bryan Adams'ın zayıf parçaları sadece akılda kalmayabiliyor. Gerisi zaten etkisini fazlasıyla hissettiriyor.

Albümden çıkan ilk single "I Thought I'd Seen Everything" oldu ve gerçekten de albümde bu önceliği hakediyor. Ama hemen arkasından "I Ain't Losin' The Fight", "We Found What We Were Looking For", "Broken Wings", "She's Got A Way" diye devam eder Single'lar gibime geliyor.

Albümde aklımda kalmayacak neler var dersek "Oxygen" ve birçok parçaya fazlasıyla benzeten "Mysterious Ways" var. Bunların haricinde albüm gayet güzel. Bunlar da sıkmıyor ama nitelikli değiller, o kadar.

Son olarak da sözüm Ahmet San'a. Bu adam 1992'deki konserinden sonra tekrar gelmek istediğini sana iletiyor, sen de olumsuz yanıt veriyorsun. Parçalarlar adamı ona göre. Hemen git af dile, getir Kuruçeşme'ye, özlem giderelim 16 yıldan sonra.

MP3: Bryan Adams - I Thought I'd Seen Everything
MP3: Bryan Adams - I Ain't Losin' The Fight

Bryan Adams'ın resmi sitesi
Bryan Adams @ MySpace
Albümü satın almak için
Not: Universal albümü yakında Türkiye'ye de getirir.

Kaki King - Dreaming Of Revenge (Velour, 2008)

2008-03-29T18:10:00.000+03:00

Genç gitaristler arasından başarısıyla ve potansiyeliyle sıyrılan bir isim Kaki King. Üstelik bunlar arasındaki tek bayan da o. Böyle güzel bir referanstan sonra devam edelim hanfendinin yeni albümüyle.

Gitarı çok farklı tarzlarda çalabiliyor kendileri. Bunu da albümde etkili biçimde göstermiş bizlere uygulamalı cinsinden. Önce bir Akustik/Flamenkovari tarzıyla başladıktan sonra Folk'a, oradan Rock'a uzaniyor Katherine Elizabeth King.

Albümde gitarla eşnizamda farklı müzikal türler var. Hatta daha da fazla var. Senfonik Akustik Rock'a kadar uzanmış kendileri albüm içinde. Dikkat çeken nokta müzikal zenginlik. Ancak bir düzene rastlamak pek mümkün değil. Zaman içerisinde çeşitli esinlenmeler sonucu yazdığı parçaları toplamış doğrudan. Bu bakımdan türler açısından biraz karışık ama Katherine'in son 1 yılına ışık tutan bir görüntü çiziyorlar.

Gitarın etkili biçimde çalınması tüm albümü olumlu şekilde etkiliyor. Rahatça dinleniyor albüm ve alınan zevk de cabası diyebilirim. Katherine ilginç parça isimleriyle de dikkat çekiyor ayrıca. Örnek olarak "Can Anyone Who Has Heard This Music Really Be A Bad Person?"'ı verebilirim. Başka söze de gerek yok. Aslında eski albümlerindeki parçalarında söz de yok pek kendisinin. Bu sebeple mesajı parça isminde vermeye alışmış da olabilir. Bu albümde ise söz bir hayli parçada var.

Denemeye değer bir genç yeteneğin dinlenmesi gereken 4. albümü bu.

MP3: Kaki King - Bone Chaos In The Castle
MP3: Kaki King - Air And Kilometers

Kaki King'in resmi sitesi
Kaki King @ MySpace
Albümü satın almak için

UNKLE - More Stories (Traffic Inc., 2008)

2008-03-26T18:39:00.000+03:00

UNKLE hakkında artık pek bahsetmeye gerek duymuyorum. Zaman içinde bunca değişiklik geçirmesine rağmen dimdik ayakta duran bir grup. Ancak artık yolun sonuna geldik gibi görünüyor. En son Richard File da yollarını ayırdı ve James Lavelle tamamen yalnız kaldı grupta. Sadece "More Stories"'in kotarılmasına Pablo Clements'in yardımı oldu o kadar.

Lavelle'e bu albümde Queens Of The Stone Age'in uzun zamandır prodüktörlüğünü yapan Chris Goss eşlik etti. Elbette Lavelle'in aklındaki tarza uygun olması açısından bu seçimi de doğal karşılamak lazım. Albümde de karşılığını güzel oranda aldığı da ortada.

Albümdeki parçalar "War Stories" albümü sırasında yapılmış olan çalışmalar ve içlerinden 5 tanesi vizyona girecek olan "Odyssey In Rome" filminin müzikleri olarak karşımıza çıkacak. Zaten bu 5 parça dinlenildiğinde müzikal açıdan farklı da ortada.

"Heaven" parçasıyla ortaya çıkan Pink Floyd esintisi "Tumstyle Blues (Autolux) (Surrender Sounds Sessions #4)"'da Pink Floyd'dan sample alınmasıyla tavana vuruyor adeta. Ancak 2. parçanın açılışının gayet "Depeche Mode"vari endüstriyel bir havaya sahip olduğunu da eklemek gerekiyor. Benzeri bir başlangıç "Blade In The Back"'te var ki burada da doğrudan Depeche Mode sample'ı var.

Ayrıca karşımıza "Burn My Shadow"'un 2 düzenlemesi (Biri Radio Slave'e ait) ve "Hold My Hand"'in bir düzenlemesi de çıkıyor. Albümün genelinde bu son 3 düzenleme elektroniğin ağırlığı sebebiyle farklı duruyor ancak kalite bakımından hiçbir sorun yaratmıyor. Sonuçta bir bakıma toplama olduğu düşünüldüğünde belirli bir temaya bağlı kalınsaymış hissi doğursa da UNKLE'dan beklentileri gayet karşılıyor genelinde. Bu da bana fazlasıyla yeter. Bu arada albüm limitli olarak 3.000 adet basıldı. Bulduğunuz yerde alın derim.

MP3: UNKLE - Heaven
MP3: UNKLE - Burn My Shadow (Radio Slave Remix)

UNKLE'ın resmi sitesi
UNKLE @ MySpace
Albümün incelediğim Japonya versiyonunu İnternetten satın alma imkanı kalmadığından buyrun biraz farklı içerikli ve yine Limitli Avustralya versiyonu

Cat Power - Jukebox (Matador, 2008)

2008-03-24T21:38:00.000+03:00

Cat Power 8. albümünü çıkarmış olan Chan Marshall, hatrı sayılır bir Pop, Caz ve Folk vokalisti. Aslen eğitimi Free Jazz ağırlıklı ancak daha sonra kendisini birçok türe adapte edebilerek yeteneğini ortaya koymuş.

Tarz olarak her zaman sadenin peşinde koşan bir havası var. Daha önceki albümlerin çoğunda söz ve müziği kendisi yazdığından albümdeki genel yapının ona ait olduğunu söylemek yanlış olmaz. Bu noktada piyano, akustik gitar ve güzel bir vokalin çeşitli müzik türleriyle karşımıza çıkması diyebiliriz aslında kısaca.

Cat Power 8. albümü Jukebox'ı yayınladığında büyük bir ilgiyle karşılaştı. Albüm aslında biraz daha tematik bir çalışma çünkü albümdeki parçaların 2 tanesi hariç hepsi cover. Bob Dylan, Billy Holliday, Janis Joplin, Frank Sinatra/Liza Minelli ve James Brown'un parçalarını yorumlamış Chan Marshall.

Elbette konu böyle sanatçıların parçalarını yorumlamaya geldiğinde ortada şüpheli bir durum oluyor. Ancak daha ilk parça New York, New York'u dinlediğimde karşımda çok başarılı yorumlamaları bulacağımdan emindim. Gerçekten ilgi çekici bir yapıyla karşımıza çıkmış. Yorumlamalar sadece vokal bazlı değil. O klasik parça gitmiş, yerine çok güzel bir caz yorumu gelmiş. Arkasından gelen bir Blues klasiği "Ramblin Woman" da benzeri bir kadere kurban gitmiş. Böyle kadere de can kurban tabii.

Albümün genelinde çok güzel caz ve folk yorumlamaları var. Gerçekten Chan Marshall'ın sesine ve yorumuna hayran kalmamak elde değil. Parçalar o denli farklı yorumlanmış ki dinlerken sözler bir yerden tanıdık geliyor ama parçaların bu halinden çıkarmanın ihtimali çok düşük. Gerçekten güzel bir çalışma olmuş neticesinde.

MP3: Cat Power - New York, New York
MP3: Cat Power - Aretha, Sing For Me

Cat Power'ın resmi sitesi
Cat Power @ MySpace
Albümü satın almak için

One Night Only - Started A Fire (Mercury, 2008)

2008-03-22T19:28:00.000+03:00

Yeni gruplardan ve sanatçılardan bir hayli bahsettik bu ara. Şimdi de Yorkshire'den gelen bir grup var, One Night Only. İlk albümlerini geçtiğimiz ay çıkardı bu 5 genç. Gençleri başıboş bırakmaya da gelmez, inceleyelim hemen.

Grup vakti zamanında Blink 182'nin parçalarını barlarda çalarak bugüne gelmişler. Albümü dinlemeden bunu okuduktan sonra inceden bir tırstım. Neyse o dönemi aşmışlar. Amerikan liselerine yönelik yeterince müzik var. Sağolsun Bon Jovi ve Kaiser Chiefs onları albümsüz bırakmıyor.

Blink 182 etkisi geçmiş olabilir ama etkisi olan başka gruplar var. Bunların başında da The Editors geliyor herhalde. Albümde özellikle baterinin etkisi çok yüksek ve insanın dikkatini çeken melodiler var. Gitarla ve piyanoyla birleştiğinde güzel bir hava yakalıyorlar. Yine de umarım The Kooks ve Arctic Monkeys'e verilen gazın benzeri onlara verilmez de sakin adımlarla ilerlerler.

Grup Indie Rock ve Indie Pop sınırlarında takılıyor. E zaten günümüzde bundan doğalı yok açıkçası. Ama enerjik havaları avantaj. Bu havayı da çok güzel yakalıyorlar. Albümün başındaki "Just For Tonight"'tan itibaren heyecan hezeyanıyla ilerliyorlar. Bu 6. parça "Time"'a kadar devam ediyor. "Time"'ı ise açıkçası bu noktadan sonra biraz yadırgadım. Genel olarak parça sözleriyle veya müziğiyle pek beni sarmadı. Hatta tahminen 2 cümleden oluşan sözleri hiç sarmadı diyebilirim. Bir de o ana kadar bateride büyük işler yapan Sam Ford nedense bu sefer sınıfta kalmış.

2008'de ön plana çıkarılacak yeni gruplardan biri kesinlikle. Albümde 2-3 parça dışında gayet güzel çalışmalar var, hatta bunlardan birkaçı melodilerin dikkat çekiciliği nedeniyle bir hayli dönebilir radyolarda. "Sweet Sugar" favorilerimden biri bu konuda. Gelecek vaadeden bu gruba dikkat etmek gerekir. Hayırlı Indie'ler.

MP3: One Night Only - Just For Tonight
MP3: One Night Only - Sweet Sugar

One Night Only'nin resmi sitesi
One Night Only @ MySpace
Albümü satın almak için

Ay Tutulması - Subat 2008

2008-03-19T21:48:00.000+03:00

Bu ayın da Ay Tutulmasına geldi zaman. Biraz geç oldu ama iş ve gezilerin yoğunluğu sebebiyle bu gecikme biraz doğal. Neyse lafı uzatmadan Şubat ayında incelediğim albümler içinde en beğendiğim parçaları buyrunuz.

1) Autechre - The PLC
2) Dub Trio - Jog On
3) Fauna - 14th Floor
4) Grand Pianoramax Ft Mike Ladd - Showdown
5) Hot Chip - One Pure Thought
6) Joe Bonamassa - Sloe Gin
7) Lisa Ono - Girl From Ipanema
8) Nada Surf - See These Bones
9) Nada Surf - Beautiful Beat
10) Roomful Of Blues - Big Mamou
11) Roomful Of Blues - Boogie Woogie Country Girl
12) The Audition - Heaven For The Weather
13) The Audition - Hell To Sell
14) The Young Republic - Girl In A Tree
15) The Young Republic - Paper Ships

Bonus: Oh!Custer - Post

Meat Beat Manifesto - Autoimmune (Planet Mu, 2008)

2008-03-18T20:30:00.000+03:00

Meat Beat Manifesto veya gerçek adıyla Jack Dangers elektronik müziğin yenilikçi kanadında yıllardır önemli isimlerden biri olarak görevini yerine getiriyor. Kendi projesi MBM haricinde Underworld, Orbital ve NIN çalışmalarında birebir yer almasının haricinde Public Enemy, The Bee Gees, Depeche Mode ve David Bowie'ye yaptığı düzenlemelerle de birçok noktada karşımıza çıktı.

MBM elektronik müzik sevenlerin 90'larda tanıdığı bir isimdi. Matrix serisinin ilk filminde "Prime Audio Soup" adlı parçasına yer verilince çok daha fazla hayranı oldu.

MBM 2007 yılında yeni bir albüm çıkaracağını açıkladı. Söylediği üzere 2 Diskten oluşacak bu albüm bir türlü gelmedi, gelemedi. En sonunda bu yılın Ocak ayında yeni albümüne hazırlanmamız emri geldi, biz de hazırolda bekleyedurduk.

Big Beat ve Dub'ın birleştiği noktada yer alıyor Autoimmune. Albüm çok güçlü. Her ne kadar ritm hızlı olmasa da her parçadaki baslar öylesine yerleştirilmişki hissetmemek imkansız. Albümde Dubstep, DnB, Big Beat, Hip Hop, IDM ve Ambient Techno gibi türler var zaman zaman tek başına, zaman zaman koalisyon halinde.

Albüm genel olarak bir İngiliz albümü olmuş. İngiltere'de beğenileceğinden, Avrupa genelinde ise tam anlamıyla taşların yerine oturmayacağından eminim. Ama müzikal açıdan çok zekice kotarılmış birçok çalışma var. MBM'i önceden dinleyenler için ise değişen hiçbir şey yok neredeyse. Hani yukarıda saydığım türler arasında en yenisi Dubstep görünüyor ve zaten kendisi 90'larda bu türün temellerine emek vermiş biri. Sonuç olarak MBM furyası aynen devam ediyor.

Elektronik müziğin bu özgün ismini tekrar aynı güzellikte dinlemek bir şans. "I Hold The Mic", "Hellfire", "Solid Waste", "Lonely Soldier" gibi parçalar albümü mutlaka dinlenilesi kılıyor.

MP3: Meat Beat Manifesto - I Hold The Mic!
MP3: Meat Beat Manifesto - Hellfire

MBM'in resmi sitesi
MBM @ MySpace
Albümü önceden sipariş etmek için

MySpace'in Incileri 3 - Oh!Custer

2008-03-16T14:08:00.000+03:00

MySpace'ten inciler gelmeye devam ediyor. Açıkçası çok fazla zaman ayıramadığımdan yetişemiyorum desem yeridir ama yakında biraz daha rahatlarım gibime geliyor (Yalana bak). Neyse kısa süre içinde 2 Türk grup da burada yerini alacak.

Oh!Custer İsveç kökenli bir ikili. Aslında grup kurmaya karar verdiklerinde arkadaşları tarafından tiye alınan, sizin yaptığınız müzik dinlenmez diye dalga geçilen ikili daha sonra çalışmalarını ortaya koydukça beğeni kazanmışlar.

Grup Shoegaze ve Indie Pop karışımı bir havada. Parçalar, melodiler ve sözler güzel ancak vokalin pek yerine oturmadığını söylemek gerek. Ancak bunda parçalardaki naif The Smiths havasının da etkisi var. Vokal müziğin arkasında kalıyor. Çok güçlü değil ve belki benim dikkatimi çeken nokta da bu oldu.

Bunun haricinde sözler güzel ve sade, akılda kalıcı. Özellikle "Post" adlı parçaları gerçekten takdire şayan. Mutlaka dinlenilesi bir çalışma. Bu arada grubun "States" adlı ilk albümü de çıktı. Henüz elime ulaşmadı ama onu da dinleyeceğim en kısa zamanda.

MP3: Oh!Custer - Post
MP3: Oh!Custer - Your Name

Oh!Custer @ MySpace
Albümü satın almak için bu maile (seriestworecords[At]gmail[Dot]com) Paypal'den 13 doları gönderiyorsunuz, geliyor.

Adele - 19 (XL, 2008)

2008-03-14T21:45:00.000+03:00

Dünyamız her sene çıtır sanatçılarla bizleri kucaklıyor. Bunlardan 2008 de nasibini alıyor haliyle. Karşımızdaki Adele Laurie Blue Adkins veya kısaca Adele ise 2008'in en çok gelecek vaadeden sanatçısı olarak zaten bize sunulmuştu. Karşılığını verip veremeyeceğini albüm ziyadesiyle gösteriyor.

Sayın dinleyiciler karşımızda Adele, Amy Winehouse'un bir nebze iri kıyımı, uyuşturucusuzu (En azından şimdilik) ve 19 yaşındaki versiyonu. Neyse bu benzetmeden 19 yaşındaki bir hanfendinin vokaline ne kadar hakim olduğunu vurgulamış olalım. Wallis Bird'den sonra beni ciddi anlamda etkileyen 2. 19'luk oldu kendileri.

Albümde çok güzel dinlenen 12 parça var. Bunlardan "Hometown Glory" olanısı daha önce plak olarak yayınlanmış ve BBC tarafından yere göğe sığdırılamamıştı. Açıkçası albümde bu parçadan çok daha güzelleri var. BBC artık çıldırmıştır herhalde.

Akustik Rock, senfonik Rock, Folk Rock arasında gidip gelen leziz bir albüm. Tadını çıkarmak için gayet uygun dizilmiş tüm çalışmalar. Albümü açan "Daydreamer", aklıma Amy Winehouse benzerliğini getiren "Best For Last", arkasından gelen ve sözleriyle etkileyen "Chasing Pavements". Bunlar daha ilk üç parça ve albümün ne kadar güzel geldiğini gösteriyor.

Bu arada albümden ilk üç parçayı saydım diye gerisi önemsiz sanılmasın. Albüm benzer güzellikle devam ediyor. Gerçekten 2008'in en güzelleri arasında yer alabilecek endama sahip bir albüm. Mutlaka dinleyin ve tadını çıkarın derim. Hazır yaz da yaklaşıyor. Şöyle camı açıp esen serin bir rüzgar eşliğinde hayallere dalın bence.

MP3: Adele - Best For Last
MP3: Adele - Chasing Pavements

Adele @ MySpace
Albümü satın almak için şimdilik Amazon ama yakında sorun çıkmazsa Equinox Music'ten de alabilirsiniz

Benga & Coki - Night (Tempa, 2008)

2008-03-11T21:37:00.000+03:00

Benga'nın yetenekleri hakkında burada kelama gerek yok. Skream'le birlikte Indigo'da pikapların başına geçtikleri, ısınma turlarını ise Tufan Demir'le attığımız gece bu seneki rekorumu kırdım ve saat 4'e kadar deli gibi tepindim. Muhteşem bir geceydi.

E bundan kelli şimdi Benga ve Coki'nin çıkardıkları Night adlı plağın düzenlemelerini içeren mini albümü inceleme zamanı geldi. Bu arada parça Benga'nın Mart ayının başında çıkaracağı, promo kopyalarını ise Şubat'ta dağıttığı (Mary Anne Hobbs'da 3-4 aydır var ya neyse) albümde de yer alıyor. Albümün adı ise "Diary Of An Afro Warrior". Onu da inceleyeceğim yakında.

Velhasıl gelelim mini albüme. Albümde "Night" adlı parçanın 5 versiyonu var. Birincisi radyo düzenlemesi. İkincisi ise orjinal çalışma. Bu ikisi yoğun anlamda benzer olduğundan değinmeye gerek yok. Zaten beni asıl heyecanlandıran gerisi.

Geeneus'un düzenlemesi iyice Dub modunda. Hani biraz daha şen şakrak "Hadi oturmaya mı geldik buraya" edasında bir düzenleme. Ama sakin tabii orjinaline göre. Digital Soundboy düzenlemesine geldiğimizde ise öz be öz Dubstep çıkıyor karşımıza. Biraz daha ağır kanlı ama her noktası yerinde bir çalışma. Çok başarılı bir düzenleme diyebilirim gönül rahatlığıyla. Sakin sakin insanı içine çekiyor ve hafif hafif sallandırıyor.

Amaaaaa... Son düzenlemeye geldiğimizde akan sular duruyor, sabah horozlar ötmeyi kesiyor, kar yağmayan Adana bile karlar altında kalıyor. DJ Zinc parçayı almış, üstadı olduğu DnB'e göre yorumlamış ve karşımıza inanılmaz bir çalışma çıkarmış. Bu kadar mı güzel olur, diyecek hiçbir sözüm yok. Ben ki bir parçayı arka arkaya 3-4 kereden fazla dinleyemem, dinlemeye başladığımdan beri o kadar çok tekrara soktum ki hesabını tutamıyorum. Dünya yıkılıyor sanki. DnB sevenler, sevmeyenler, DnB de ne diyenler, buyrun dinleyin. İngilizlerin dünyamıza bahşettiği bu güzel müzik tarzının en güzel örneklerinden birini tadın derim.

MP3: Benga & Coki - Night (Radio Edit)
MP3: Benga & Coki - Night (Zinc Remix)

Benga @ MySpace
Mini albümü satın almak için
Albümü satın almak için

Why? - Alopecia (Anticon, 2008)

2008-03-09T14:32:00.000+03:00

2008 ilginç albümleriyle karşımıza çıkmaya başladı. Bana göre ziyadesiyle haksızlık yapılan bir 2007'den sonra umarım bu sene bu kadar tepki çekmez müzik dünyası.

Satış rakamlarının umarsızca düştüğü günümüzde büyük plak şirketleri garanti işlere yöneliyor. Ufaklar ise başarılı ve gelecek vaadeden özgün çalışmaları daha çok destekliyor. Bunlardan biri olarak Why? karşımıza çıkıyor.

Yoni Wolf'un dehasının üzerine konuşlanan grup türlerden bağımsız, hatta parçaların içinde birçok türe tecavüz ederek müzik yapıyorlar. Şu parçada o var bu var diye nitelemeye çalışsam 2-3 sayfa yazı çıkar herhalde o yüzden hiç girmeyeceğim. Arada Hip Hop'a giriyorlar, başka bir an Beck çalıyor sanıyorum, sonra dönüyor Indie'ye. Arada Folk da varmış. Beynimi döndüreceğime hiç uğraşmam daha iyi.

Albüm müzikal anlamda çok ama çok başarılı. Yılın geçtiğimiz 2 aylık bölümünde kulaklarımızı şenlendiren çalışmalardan. Vokal olarak zaman zaman çocuksu bir nidayla geliyor şarkılar karşımıza. Ancak aksan ve yorum sebebiyle çok akılda kalıcı.

Albümde "Good Friday", "These Few Presidents" ve "The Hollows" açılışı yaptıktan sonra zaten doğrudan içine gömülüyorsunuz müzikal zenginliğin. Bir süredir gerek evde gerek yollarda zevkle dinliyorum albümü ve tamamı bitmeden de bırakamıyorum. Mutlaka dinlenesi bir albüm olarak bir kenara not edin ve edinin.

MP3: Why? - Good Friday
MP3: Why? - The Hollows

Why? @ MySpace
Albümü satın almak için