Aril Brikha - Ex Machina (Peacefrog, 2007)

Stockholm'ün elektronik müzik dünyasına kazandırdığı yeteneklerden biri olan Aril Brikha 1976 yılında doğdu. Elektronik müziğe Depeche Mode, Front 242 ve son dönemde beklentileri karşılayamayan Jean-Michel Jarre dinleyerek ısınan Brikha, daha sonradan Detroit tekno kültürünün etkisinde kaldı. Prodüksiyona başladıktan sonra yaptığı demo plak Avrupa'dan hiçbir tepki almayınca gözünü onu etkileyen Detroit'e çevirdi ve kendini Derrick May'in kanatlarının altında buldu.

Aril Brikha ülkemize de yanılmıyorsam son 2 senedir geliyor ve performanslarıyla dikkat çeken bir isim özellikle. Detroit Teknosuna getirdiği farklı yorumla hareketli ama bir o kadar da ruha hitap eden setler ortaya koyuyor.

Bunların yanında ilk dönemine oranla son zamanlarda çıkardığı plaklarla aramın pek olmadığını da söylemem gerekiyor. Detroit teknosundan trance'e adım atan Brikha bu şekilde tüm beklentilerimi yıkarak beni hayal kırıklığına uğrattı. Özellikle Poker Flat'ten çıkan ve bu sayfalarda da incelediğim Akire adlı plağı ciddi anlamda bir kayıptı.

Yine de albümü bunu düşünmeden ve bununla karşılaşmama umuduyla bekledim. Karşıma çıkan albümde ise Akire'de yaşadığım hayal kırıklığından neredeyse eser yok. Bunun için bile sevinmeye değer bir albüm. Detroit havasına hakim, setlerindeki özgünlüğe benzer bir yapıda yer yer new age, yer yer Depeche Mode melodilerini anımsatan üst yapılarla dinlemesi güzel bir albüm. Aslında albümü en basit dilde açıklamak gerekirse Aril Brikha'nın alıştığımız setlerinde çalmak için yaptığı bir albüm.

Açıkçası Aril Brikha Detroit Teknosuna getirdiği bakış açısıyla gücü azalan bu türe yeni bir açılım kazandırmıştı. Bu da elbette Detroit'in yenilikçi kesimleri tarafından kucaklandı. Albümde ara verdiği bu geleceğe yönelik devinime devam etmesi de bu desteğin daha güçlü bir şekilde arkasında durması anlamına geliyor ve ilk tepkiler de Detroit'in bu albümü çok iyi karşıladığı yönünde. Bu arada uyarmak da lazım albüm tekno ve tech-house arasında gidip geliyor genel olarak.

Bu arada albümdeki genel hava harekete yönelik. Oldskool olarak adlandırılacak üst melodilerin varlığı bu hareketi daha da sempatik bir hale sokmuş. Gecenin orta ve son kısımlarında dinlenecek enerjilerde farklı çalışmalar var.

Albümdeki 7. çalışma "Kind Of Nitzer" de Nitzer Ebb'e ithaf edilmiş. Zaten endüstriyel havasıyla da bunu açıkça ortaya koyuyor.

Albümde beğendiğim çalışmalar:

1) Last One
2) More Human
4) Leaving Me
6) Contact
7) Kind Of Nitzer

MP3: Aril Brikha - More Human
MP3: Aril Brikha - Kind Of Nitzer

Aril Brikha @ MySpace

Kısa Kısa Plaklar... (13)

Aril Brikha - Akire (Pokerflat, 2007)

Aril Brikha son dönemdeki çalışmalarıyla sevenleri şaşırtan bir isim. Ancak genel kariyerine bakıldığında ve hatta Istanbul'daki performansı da göz önünde bulundurulduğunda takdire sayan birçok iş yaptığını da söylemek lazım.

Pokerflat'ten çıkardığı yeni plağında 3 parça var. Bunlardan ilki plağa da adını veren "Akire". Uzaysı melodili bir tech house'u andıran bir yapısı var. Hareketli setlerin başı için uygun olabilir. Arkasından gelen "Life Like" ise diskovari bir havayla başlıyor ve progresif yapılanmalarla tech house modunda ilerliyor. Son çalışma "To Begin" ise filtrelenen bir elektro melodiye giriyor ve daha sonra disko öğeleri ağır basıyor. Eskilerin synth-pop'unu hatırlatıyor. Daha sonra giren üst melodi ile biraz daha tech house'a dönüyor ama bu kurtarmaya yetmiyor. Plak bazı sitelerde soul techno'ya benzetilmiş ama bu soul techno'ya biraz haksızlık gibi bana göre.

Phonique - John (Dessous, 2007)

Phonique 2005'ten beri dikkatleri üzerine çeken yetenekli bir prodüktör. Ülkemize de 2 kere geldi ve çok başarılı performanslar sergiledi. Özellikle Steve Bug'ın Dessous plak şirketinden yayınladığı çalışmalarıyla sürekli gündemde kaldı.

Yine Dessous'dan yayınlanan "John" adlı plağında aynı isimli çalışmanın bir orjinal versiyonu, bir de düzenlemesi yer alıyor. Çalışmanın orjinali geleceğe umutla bakan bir deep house. Çalışmanın yapısı itibariyle birçok DJ tarafından sıkıca benimseneceğinden eminim. "Mr. Reelsoul aka Mr. V & William Rodriguez Remix" versiyonu ise çalışmayı deep housetan alıp ruhu okşayan bir tech house şekline sokmuş. Bu versiyon için de çok başarılı diyebilirim. Çalışma ilerledikçe güçlenen melodi gerçekten çok etkileyici bir hal alıyor.

Anthony Rother - Moderntronic (Datapunk, 2007)

Anthony Rother hakkında söyleyeceklerime sayfalar yetmez o sebeple kısa kesmek en iyisi. Şu anda old-skool elektro olarak adlandırılan türün en önemli ismi. Hatta genel olarak elektro türünün en önemli ismi olarak karşımıza çıkıyor desek de yeridir.

Plakta Moderntronic'in 3 çeşitlemesi var. "Moderntronic 3" adlı çalışma parazit seslerle başlıyor. Daha sonra çok basit bir melodinin üzerine gelen synth'ler ve aksak vuruşlarla bir Rother klasiği halini alıyor. Günümüzde birçok minimalist geçinen prodüktörünün yaptığı müzikten daha minimalist demek de lazım. "Moderntronic 2" ise Rother'ın Little Computer People projesini hatırlatır cinsten bir çalışma. Basit bir vuruş altyapısının üzerine başarılı bir melodi. Sonradan giren yeni favori vuruşları olmasa çalışmanın yeni olmadığını bile düşünebilirdim. Parçanın son hali çok etkileyici. "Moderntronic 1" ise basit bir elektro melodiyle başlıyor ve bunun üzerine aksak vuruşlar ve tizler yerleşiyor. Arkasından devasa bir synth melodisi geliyor.

Kısa Kısa Plaklar... (11)

Elektrochemie - Mucky Star (Get Physical, 2007)

Elektrochemie Thomas Schumacher, Stephan Bodzin ve Caitlin Devlin'den oluşan, son dönemde techhouse ve minimalizmi kaynaştıran bir trio. Bu üçlüden Thomas DJ, Stephan prodüktör ve Caitlin de vokallerde yer alıyor. Eskiye gitmek gerekirse de Elektrochemie LK olarak da biliniyorlar.

Get Physical Music'ten çıkardıkları yeni plaklarıyla da bugüne kadar yaptıkları başarılı işleri aratmayan bir çalışmaya imza atmışlar. Plağın A yüzündeki ilk çalışma Mucky Star güçlü vuruşlarla başlıyor. Bir süre sonra gökgürültüsü gibi kulağınıza doluyor. Vokal ise parçaya çok seksi bir hava katıyor. Parçada Elektrochemie'nin eski zamanlarından kalan elektro ve tekno havası da mevcut. Çok etkileyici bir çalışma. A yüzündeki diğer çalışma Calling You ise techhouse çizgisine çok daha uygun, daha sakin bir çalışma. Gui Boratto ve Loco Dice'yi hatırlatan bir siması var ancak vokaller onu ayrı bir yere koyuyor. Caitlin'in plağa katkısı yadsınamayacak kadar yüksek. B yüzünde ise Mucky Star'ın enstrümental versiyonu bulunuyor ama ben vokallisini tercih ediyorum.

Aril Brikha - Winter (Kompakt, 2007)

Aril Brikha prodüksiyonlarıyla da bilinen başarılı bir isim ancak onu asıl ünlü yapan canlı performansları. New Age dinleyerek ısındığı elektronik müzik dünyasında onu ilk etkileyen isim Robert Hood olunca da Detroit teknoya gönül verenlerden biri oldu. Prodüksiyonlarında ve performanslarında Detroit kültürünü kendine has soul ve funk unsurlarıyla birleştirdi ve akla gelebilecek bütün önemli elektronik müzik festivallerde yerini aldı.

Kompakt'tan çıkardığı bu yeni plakta A yüzünde yer alan Winter'ın eskiye nazaran biraz daha trancevari melodilerle bezenmiş bir yapısı var. Paul Van Dyk'ın "Seven Ways" adlı albümüne pek uzak değil. Prodüksiyonları her zaman genele pek de hitap etmeyen özel bir insandan farklı bir yaklaşım. B yüzündeki Berghain ise vuruş yapısı itibariyle Detroit çizgisine daha uygun ancak genel yapısı itibariyle yine trancevari melodiler var. Bunun yanında alt melodiden funk ritmi geliyor.

Rino Cerrone - Rilis Special Edition 5.5 (Rilis, 2007)

Gaetano Parisio ile birlikte teknodan sonra minimalizme el atan isimlerden biri olan Rino Cerrone'nin geçiş dönemi pek de kolay olmadı. Özellikle Napoli kültürünü benimsemiş bir tekno prodüktörü olarak farklı bir yere sahipti ve geçiş sırasında bir nebze tepki aldı.

Rino Cerrone'nin 1999 yılında müzikal bir proje olarak başlattığı Rilis adlı plak şirketinden yayınladığı serinin 5.si olan bu plak geçişin tamamlandığını işaret ediyor. İlk çalışma Burnt It'ten de açıkça belirli olduğu gibi Napoli kültürünün elbette halen etkin bir yapısı var altyapıda ancak minimalizmi temel olarak aldığı ortada. Aslına bakılırsa değişik ve güzel bir sonuç ortaya çıkmış. Özellikle İspanyol prodüktörlerin taşıdığı uplifting minimalist bakış açısına sahip denilebilir özetle. B yüzündeki Experience ise ses kesitlerinin daha bol olduğu bir çalışma ama yine de özünde aynı yapıda. Geneline bakılırsa mutlaka dinlenmesi gereken plaklardan biri.