Aril Brikha - Ex Machina (Peacefrog, 2007)

Stockholm'ün elektronik müzik dünyasına kazandırdığı yeteneklerden biri olan Aril Brikha 1976 yılında doğdu. Elektronik müziğe Depeche Mode, Front 242 ve son dönemde beklentileri karşılayamayan Jean-Michel Jarre dinleyerek ısınan Brikha, daha sonradan Detroit tekno kültürünün etkisinde kaldı. Prodüksiyona başladıktan sonra yaptığı demo plak Avrupa'dan hiçbir tepki almayınca gözünü onu etkileyen Detroit'e çevirdi ve kendini Derrick May'in kanatlarının altında buldu.

Aril Brikha ülkemize de yanılmıyorsam son 2 senedir geliyor ve performanslarıyla dikkat çeken bir isim özellikle. Detroit Teknosuna getirdiği farklı yorumla hareketli ama bir o kadar da ruha hitap eden setler ortaya koyuyor.

Bunların yanında ilk dönemine oranla son zamanlarda çıkardığı plaklarla aramın pek olmadığını da söylemem gerekiyor. Detroit teknosundan trance'e adım atan Brikha bu şekilde tüm beklentilerimi yıkarak beni hayal kırıklığına uğrattı. Özellikle Poker Flat'ten çıkan ve bu sayfalarda da incelediğim Akire adlı plağı ciddi anlamda bir kayıptı.

Yine de albümü bunu düşünmeden ve bununla karşılaşmama umuduyla bekledim. Karşıma çıkan albümde ise Akire'de yaşadığım hayal kırıklığından neredeyse eser yok. Bunun için bile sevinmeye değer bir albüm. Detroit havasına hakim, setlerindeki özgünlüğe benzer bir yapıda yer yer new age, yer yer Depeche Mode melodilerini anımsatan üst yapılarla dinlemesi güzel bir albüm. Aslında albümü en basit dilde açıklamak gerekirse Aril Brikha'nın alıştığımız setlerinde çalmak için yaptığı bir albüm.

Açıkçası Aril Brikha Detroit Teknosuna getirdiği bakış açısıyla gücü azalan bu türe yeni bir açılım kazandırmıştı. Bu da elbette Detroit'in yenilikçi kesimleri tarafından kucaklandı. Albümde ara verdiği bu geleceğe yönelik devinime devam etmesi de bu desteğin daha güçlü bir şekilde arkasında durması anlamına geliyor ve ilk tepkiler de Detroit'in bu albümü çok iyi karşıladığı yönünde. Bu arada uyarmak da lazım albüm tekno ve tech-house arasında gidip geliyor genel olarak.

Bu arada albümdeki genel hava harekete yönelik. Oldskool olarak adlandırılacak üst melodilerin varlığı bu hareketi daha da sempatik bir hale sokmuş. Gecenin orta ve son kısımlarında dinlenecek enerjilerde farklı çalışmalar var.

Albümdeki 7. çalışma "Kind Of Nitzer" de Nitzer Ebb'e ithaf edilmiş. Zaten endüstriyel havasıyla da bunu açıkça ortaya koyuyor.

Albümde beğendiğim çalışmalar:

1) Last One
2) More Human
4) Leaving Me
6) Contact
7) Kind Of Nitzer

MP3: Aril Brikha - More Human
MP3: Aril Brikha - Kind Of Nitzer

Aril Brikha @ MySpace

Kısa Kısa Albümler... (12)

Ellis Island Sound - The Good Seed (Peacefrog, 2007)

Ellis Island Sound Peter Astor ve Dave Sheppard'dan kurulu bir Fransız ikili. Kendi adlarıyla 2002 yılında Heavenly plak şirketinden çıkardıkları albümle folk rock açısından dikkat çekmişlerdi. Şimdi Peacefrog'un yeniden yapılanma çalışmaları çerçevesinde yeni albümleri "The Good Seed"'i çıkardılar.

Albüm Ingiltere'de Şubat ayının ortasında çıktı ancak Avrupa çıkışı Mart ayını buldu. Albümde irili ufaklı 20 çalışma var. Akustik ve Folk Rock açısından güzel dinlenen başarılı bir albüm. Bana göre özellikle yatmadan önce dinlemek için ideal olmuş çalışmaların genel yapısıyla.

Ellis Island Sound

Greg Malcolm & Tetuzi Akiyama - Brombron 12: Six Strings (Korm Plastics, 2007)

Akustik gitar çalan Greg Malcolm ve Tetuzi Akiyama'nın ortaklaşa çalışması olarak çıkan albüm aslında 2005 yılının Kasım ayında kaydedildi ancak çıkış süreci biraz meşekkatli oldu. Albümde Steve Lacey'e ait olan 2. ve 4. parçalar haricinde tüm çalışmalar ikiliye ait.

Albüm folk rock'a deneysel bir yaklaşım sergiliyor ve akustik olarak bunu destekliyor diyebilirim. Deneyselliği sebebiyle dinlerken dikkat gerektiriyor. İki ismin de akustik gitar çalması müzikal anlamda zenginlik katmış. Değişik ve güzel bir çalışma ortaya çıkmış.

Little Man Tate - About What You Know (Yellow Van, 2007)

Yorkshire'lı çocukluk arkadaşlarının geçen sene kurduğu grup Little Man Tate Jon Windle, Maz, Ben Surtees ve Dan Fields'dan oluşuyor. İndie rock'a saf İngiliz bakış açısı getiriyorlar.

Grubu müzikal açıdan değerlendirmek istersek henüz olgunlaşmamış, olaya daha çok arkadaş ortamından biraz daha profesyonelce müzik yapan bir grup var ortada. Ancak altyapıları ve genel düzenlemeleriyle gelecek vaadettiklerini söylemek doğru olur. Indie rock'a genel olarak pop ve punk arasında bir bakış sergilemişler ama bunun zamanla oturacağından eminim. Dinlemesi güzel, yoğun İngiliz aksanı bazen yoran bir albüm.

Little Man Tate

Kısa Kısa Albümler... (7)

The Beauty Room - The Beauty Room (Peacefrog, 2006)

The Beauty Room aslında Kirk Digiorgio'nun grubu denilebilir. Grupta Kirk Degiorgio, vokallerde Jinadu, bateride Chris Whitten, klavyede Tom O'Grady ve gitarda Ian O'Brien var. 2005 yılında kurulan grup bu albümden önce New Religion plak şirketinden "Don't You Know" adlı bir kısaçalar yayınlamış.

Bana garip gelen nokta bu albümün Ninja Tune'dan çıkması gerekirken bugüne kadar bu türlere tamamen uzak olan Peacefrog'dan neden çıktığı. Bir değişimi mi gösteriyor bunu merak ediyorum.

Albümde funk ve jazz en çok ağırlığı ola türler. Özellikle vokal ve gitar bu konuda çok etkili bir profil çiziyor. Klavye'de Tom da başarılı bir iş çıkarmış albüm genelinde. Vokalde bir nebze Sting havası var bazı yerlerde. Gerçekten çok başarılı.

Dikkat çeken çalışmalar:

2) Burn My Bridges
3) Holding On
6) Don't You Know
7) Fortress
9) The Moment

http://www.thebeautyroom.mu

Cedric Gervais - Experiment (Ultra, 2006)

Fransız Cedric Gervais küçüklüğünden beri elektronik müziğe ilgi duyuyordu. Okul çağlarından itibaren dönemin önemli DJ ve prodüktörlerini inceleyerek kendini geliştirmeye çalıştı. Daha sonra kendi de DJ'liğe başladı ve Fransa'nın en önemli kulüplerinde düzenli olarak çalmaya başladı. Queen'de Antoine Clamaran'la birlikte cumartesi geceleri çalan Cedric, bir süre sonra Miami Crobar'da da çalmaya başladı. En sonunda şu anki evi Ibiza'daki Space'in Miami'deki kardeşine taşındı.

2006 boyunca Amerika'nın en çok dikkat çeken DJ'lerinden biri oldu ve uzun zamandır hayali olan albümünü Ekim ayında piyasaya sürdü. Albümde son dönemde Amerika'da çok ilgi gören elektro house türü açısından çok başarılı prodüksiyonlar var. Bunun yanında vokallerde de çok başarılı isimlerle çalıştı ve şimdiden Amerika'da listelerde üst sıralara yükseliyor. Çalışmalarında kullandığı güçlü vuruşlar ve etkileyici melodiler insanı sürüklüyor. Half Way Love'da bir nebze trance'e de kayıyor.

Albümde şu çalışmalar dikkatimi çekti:

1) Experiment
2) Spirit In My Life (Ft Caroline)
3) Bang
8) Fire (Ft Caroline)
12) Touch (Ft Second Sun)

http://www.cedricgervais.com/

Tsukimono - Née (Kalligrammofon, 2006)

Tsukimono sanılanın aksine bir Japon müzisyen değil, Malmö'lü Johan Gustavsson'un bir projesi. Gitar ve bilgisayarda deneysel çalışmalarıyla dikkat çeken Johan albümlerinde de bu türde çalışmalara sıkça yer veriyor. Yoğun tekrarlardan oluşan altyapılar hazırlayan ve kullandığı enstrümanlardan çıkan farklı ses melodileriyle bunları bezeyen Johan gerçekten farklı bir prodüktör.

Johan'ın Née adlı albümünde de bu deneyselliği yoğun biçimde görebiliyorsunuz. 3 yıldan uzun bir sürede çeşitli zamanlarda düzenlediği, sonra bozduğu ve tekrar düzenlediği çalışmalardan oluşan albüme bir bakıma fotoğraf albümü nitelendirmesini yapıyor. Albümde en yoğun his üzüntü ancak yer yer neşelendiği anlar da oluyor. Bu arada albümde vuruşların yerine yoğun tekrarlı ses kesitleri kullanmış. Bu açıdan da etkileyici özelliklere sahip bir çalışma.

Albümdeki fotoğraflardan beğendiklerim:

2) Gathering Heavy Breathing
5) Coins


http://yourson-shine.blogspot.com/